Η πατρίδα μου

Δεν ανήκω εδώ.

Η δική μου πατρίδα γέννησε πολιτισμό.

Στη δική μου πατρίδα η φωτιά σε ανθρώπινο χέρι έφερνε δημιουργία κι όχι καταστροφή.

Οι συγκεντρώσεις πολιτών ήταν μέρος της δημοκρατίας, η Αγορά γεννήθηκε στην πόλη μου.  Στην πόλη μου σήμερα γκρεμίζεται η Αγορά με μικρό και κεφαλαίο άλφα.

Δεν ανήκω εδώ.

Μεγάλωσα σηκώνοντας περήφανη τη σημαία μου. Σήμερα κάθε τιμή στο πρόσωπό της με χαρακτηρίζει φασίστα.

Δάκρυσα στο «Εδώ Πολυτεχνείο», σήμερα βουρκώνω από αγανάκτηση και οργή για τους «τελευταίους ήρωες» που μας οδήγησαν στο χρέος.

Δεν ανήκω εδώ.

  

Το μόνο χρέος που είχα ως σήμερα ήταν ηθικό και όχι οικονομικό. Κάποιοι αλήτες με υποχρεώνουν να υιοθετήσω το δεύτερο, να αποκτήσω έγνοιες, φόβο, κατάθλιψη. Γιατί;  Κι εσύ το ίδιο νιώθεις. Γιατί;  Πόσο άβουλοι γίναμε;  Τόσο ώστε στη Βουλή μας να στέλνουμε τον μονόφθαλμο ως βασιλιά των τυφλών.

Δεν ανήκω εδώ.

Οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου, απογοητευμένοι την κάνουν σιγά-σιγά. Μεγαλώσαμε έχοντας μάθει να εργαζόμαστε ασταμάτητα μέρα και νύχτα, τι να κάνουμε σε έναν τόπο που δεν δουλεύουν οι μηχανές;

Πίστευα ότι η πατρίδα μου είχε ιδανικά, τελικά έχει μόνο χρέη.

Οι κυβερνώντες αναρωτήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί οι άνεργοι και άστεγοι πώς τη βοηθούν να ξεχρεώσει; Ποτέ.

Τι είναι η πατρίδα μου λοιπόν;

Ένας τόπος με λιγότερα σχολειά επειδή δεν έχουν θέρμανση τον χειμώνα. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις έναν λαό αγράμματο… παραδείγματα πολλά. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ένα λαό που πεινάει και έχει αγανακτήσει… 

Τι είναι η πατρίδα μου; 

Ο τόπος που γεννάει ποιητές, που σκοτώνει συνταξιούχους, που ξεφτιλίζει καρκινοπαθείς, που διώχνει νέους, που σαπίζει στο ξύλο ό,τι διαφορετικό, που έχει χιλιάδες πεινασμένα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι τους, που ξεπουλάει ιδανικά, που λες «Ζητείται ελπίς» για να συνεχίσεις.

Δεν ανήκω εδώ.

Credits: Kat d' Athènes ®

Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

26.09.12

Να σου δώσω ένα φιλί εκεί που πονάς.

Να ανοίξω την αγκαλιά μου και να κρυφτείς.

Και μετά να κλείσω την πόρτα μην σε ακολουθήσει  ο φόβος σου ως εδώ.

Να ανοίξω τα παράθυρα και να φωνάξεις, να στείλεις την φωνή σου παντού.

Να μεγαλώσεις, να ανδρωθείς, να κυνηγήσεις εσύ τους φόβους σου και να τους νικήσεις. 

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Ξημέρωσε Σεπτέμβρης

Ραψανη Ολύμπου

Οι Σιωπές (μας)

Υπάρχουν μέρες που σ’αγαπώ πιο πολύ κι άλλες που ζω χωρίς να σε θυμάμαι.  Ανάμεσα σε σιωπές μεγαλώνουμε. Σε μια καλημέρα και μια καληνύχτα παραδινόμαστε. Πέφτουμε στο μαξιλάρι μας και δεν μιλάμε. Κι άλλες φορές κοιτιόμαστε κι είναι σαν να τα λέμε όλα. Δικά σου όλα. Υπάρχουμε σε στιγμές εκκωφαντικής ευτυχίας ή δυστυχίας.  Ανάμεσα σε παύσεις και σημεία στίξης. Κυρίως ανάμεσα σε ερωτηματικά ρουτίνας.  – Τι θα φάμε; - Πώς πέρασες; -Τι ώρα θα γυρίσεις;  - Πότε έπαψες να μου μιλάς;  

...

 

 

Καλοκαιρινές Εικόνες [9]

Τι είναι το καλοκαίρι;   Μια παραλία με ψιλό χαλίκι και γαλαζοπράσινα νερά, κρυμμένη πίσω από ένα βουνό…  Ένας βράχος που τον σκαρφαλώνουν παιδιά για να παραβγούν στις βουτιές. Τα σπόρια απ’ το καρπούζι κολλημένα στα μάγουλα σου  να τα ξεπλένει η θάλασσα. Ένας ίσκιος πολύτιμος όπου κουλουριάζεις το κορμί σου με τα μάτια κλειστά.  Το κύμα όταν σκάει στα πόδια σου.  Η μέρα που δεν τελειώνει ποτέ, σαν πρώτο ραντεβού…  Καλοκαίρι εσύ κι εγώ.  

 

 (Όπου με ταξιδεύεις είναι καλοκαίρι)

Καλοκαιρινές Εικόνες [8]

Στην παραλία, να έχει σηκώσει αέρας και να κυνηγάς ένα παρεό με πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια… Και να φεύγει τόσο μακριά που να χάνεται από τον φακό σου.

Καλοκαιρινές Εικόνες [7]

Βαλαωρίτου

Η πόλη είναι γυναίκα που τραγουδά.

Μπάρμπι

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με Τρανσφόρμερς και Χελωνονιντζάκια....   

Δένω τα μάτια μου για να μην βλέπω αυτά που κάνουν δίπλα μου μα έτσι τα κάνουν και σε μένα.  Κι εγώ δεν έχω φωνή να υψώσω και να πω «ξεκουμπιστείτε, μαζευτείτε στην φωλιά σας», μου την αντάλλαξαν με τσιρίδες στα δελτία των οκτώ, και στα ρεφραίν ανούσιων βλαχοπόπ  τραγουδιών.   Δένω τα μάτια μου για να συνηθίσω το σκοτάδι που θα με ρίξουν  ξανά, αυτοί που χρόνια λογάριαζα για φίλους, που δάνειζαν τις τράπεζες και τα αφεντικά μα τώρα δεν ζητούν, απαιτούν τα πάντα κι άλλα τόσα πίσω.  Είμαι μια Μπάρμπι που ονειρεύεται ξέγνοιαστες βόλτες με ανοιχτή την οροφή δίπλα στην παραλία αλλά δένω τα μάτια μου για να μην δω το πωλητήριο που έχουν φορέσει στα καλοκαίρια μου, στα κύματά μου, στις αμμουδιές και στις γρανίτες μου.  Έμαθα να ζω έτσι,  κάνοντας όνειρα και φορώντας ροζ, το τίμησα τόσο πολύ στα γιάπικα χρόνια το μαύρο, γιατί δεν με αφήνετε να ζήσω όπως μου υποσχεθήκατε χρόνια πριν;

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με πολιτικάντηδες Τρανσφόρμερς που έρχονται σε οργασμό στην σκέψη ότι κυβερνούν αυτό τον τόπο...