Πύλος, Ιουνης '23

Σώματα

Ξέρεις ποιά σώματα χαζευω στην παραλία; αυτά που έχουν ιστορίες να πουν. Σημάδια, ραγάδες, καμπυλες, παραταιρα παχακια. Αυτά που φωνάζουν πως έζησαν και στήνω ιστορίες στο μυαλό, άλλοτε και στο χαρτί, για τον πρότερο βίο τους. 

Ποιος τα πόνεσε, ποιος τ'αγαπησε, ποιος τα χάιδεψε. 

Σώματα με καμπύλες που δείχνουν ότι αγαπήθηκαν πολύ. Περήφανα για κάθε άγγιγμα, για κάθε διαδρομή, ξεχωρίζουν από τον τρόπο που στέκονται. 

Σώματα μπαλωμένα, που σέρνουν ακόμα πάνω τους ένα, δυο παιδιά. 

Άλλα γηρασμενα, μοναχικά ή με ταίρι, συνήθως μετακινουνται με παρεό. 

Σώματα μαγκωμενα και ντροπαλά, με τους ώμους μπροστά να κρύψουν ένα μεγάλο στήθος, πόσο λάθος κάνουν, κι άλλα που φανερώνουν ότι δεν αγαπήθηκαν ποτέ... 

Κάθε ένα και μία ιστορία πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά.

Μύρισε καλοκαίρι

Βροχερός Απρίλης

Βρέχει και μυρίζει θάλασσα, βροχή κι ανοιξιάτικα λουλούδια. 
Κι έχω αφήσει το παράθυρο ανοιχτό περιμένοντας τις ψιχάλες  αυτόν τον περίεργο φθινοπωρινό Απρίλη.

Καλοκαιρινές Εικόνες [10]

Εύβοια, Λευκαντί. Μισό καλοκαίρι διακοπές στη θάλασσα. Τότε που υπήρχαν μόνο 4 ξενοδοχεία και 20 σπίτια, ή τουλάχιστον τόσα εγώ θυμάμαι. Πρώτος όροφος δωμάτια, ισόγειο εστιατόριο. Ολόκληρα ταψιά από γεμιστά έπεσαν υπέρ πατρίδος σε εκείνο το εστιατόριο. Μεσημεριανή σιέστα και μετά βουρ ξανά κάτω στη θάλασσα.  Η μάνα να φωνάζει «μην πάτε στα βαθιά», εμείς ένα αλαλούμ… Πόσα παιδάκια ακόμη στα ρηχά με μάνες που φώναζαν «τα μπρατσάκια σου».

Ο μπαμπάς κάθε Σαββατοκύριακο θαλασσόλυκος, να βάζει στοίχημα με τον εαυτό του ποιο βραχάκι θα φτάσει.  Ήρωας. Η μάνα, μικρό κορίτσι, να τον φωνάζει να γυρίζει πίσω.  Εκείνα τα καλοκαίρια, μια φωνή και μια αγκαλιά η μάνα, ένα μακροβούτι ο πατέρας, γεύση από γεμιστά και χωνάκι παγωτό, αλμύρα και ιώδιο,  ξεθωριασμένες φωτο με άγνωστα κοριτσάκια στο κάδρο… Η πεσμένη μου τιράντα σήμα κατατεθέν. Τα αδέλφια μου πιο αθώα από ποτέ. Η καπελαδούρα της μαμάς must της εποχής. 

Αχ, καλοκαιράκι μου… 

υ.γ. ύστερα από διάφορα μηνύματα που έλαβα, να ξεκαθαρίσω ότι εγώ φοράω το λευκό μαγιώ, γιαυτό "δεν μοιάζω πια" με το κοριτσάκι που αγκαλιάζει η μαμά μου ;)

Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Καλοκαιρινές Εικόνες [9]

Τι είναι το καλοκαίρι;   Μια παραλία με ψιλό χαλίκι και γαλαζοπράσινα νερά, κρυμμένη πίσω από ένα βουνό…  Ένας βράχος που τον σκαρφαλώνουν παιδιά για να παραβγούν στις βουτιές. Τα σπόρια απ’ το καρπούζι κολλημένα στα μάγουλα σου  να τα ξεπλένει η θάλασσα. Ένας ίσκιος πολύτιμος όπου κουλουριάζεις το κορμί σου με τα μάτια κλειστά.  Το κύμα όταν σκάει στα πόδια σου.  Η μέρα που δεν τελειώνει ποτέ, σαν πρώτο ραντεβού…  Καλοκαίρι εσύ κι εγώ.  

 

 (Όπου με ταξιδεύεις είναι καλοκαίρι)

Καλοκαιρινές Εικόνες [8]

Στην παραλία, να έχει σηκώσει αέρας και να κυνηγάς ένα παρεό με πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια… Και να φεύγει τόσο μακριά που να χάνεται από τον φακό σου.

Γλαρόκαβος

Ανάμνηση καλοκαιριού...

Καλοκαιρινές Εικόνες [5]





Μεσημέρι του Αυγούστου με δυνατό ήλιο, μυρωδιά από αντηλιακό και γεύση από αλάτι και καφέ.  Καθισμένη στο ψιλό χαλικάκι της  Πλατιάς Άμμου (πόσο οξύμωρο;) ταξιδεύοντας με την μουσική στο απέραντο γαλάζιο.  

Λιακαδα

Τι ωραια μερα και σημερα!

My blog is a journey

Η Γοργόνα

Συννεφιά

Πρωτοβρόχια

Αρχές φθινοπώρου. Πρωτοβρόχια… άνοιξαν οι πρώτες ομπρέλες. Πολύχρωμα ποταμάκια στους δρόμους της Καλαμαριάς καταλήγουν στην αφρισμένη θάλασσα. Ψάχνω στους σάκους και ξετρυπώνω ένα ζευγάρι ροζ ζεστές κάλτσες με μικρές φατσούλες. Τα πατώματα στο νέο μου σπίτι είναι σανίδια και τρίζουν όταν περπατώ. Με ακολουθεί παντού ο ήχος «δεν μπορώ να κρυφτώ από σένα», ένα ακόμη καρφάκι στα τεντωμένα μου νεύρα… Παίρνω ένα μεγάλο μαξιλάρι και το σφίγγω στην αγκαλιά μου. Έλα απόψε. Λίγο αλκοόλ. Τα καλοκαίρια μου με αποχαιρετούν μέσα από πολλές χαρτόκουτες. Τα μαγιώ με περιμένουν στην πολυθρόνα να τα μαζέψω, να τα κρύψω σε μία μεγάλη τσάντα θαλάσσης κάπου στην ντουλάπα. Πατώ τις φατσούλες μου στα γυαλισμένα σανίδια. Μην τρίζεις, σε παρακαλώ… Προσπαθώ να ανακαλύψω τους ήχους μέσα στο σπίτι, από που έρχονται, τι είναι, και τους ήχους απέξω. Σταμάτησε η βροχή. Να βγω στο μπαλκόνι να μυρίσω τη νύχτα, να τη ρουφήξω. Κάνει κρύο, τα σύννεφα φύγαν, αστέρια κεντούν τον ουρανό. Τι καλά! Αύριο θα έχει λιακάδα. Αν προλάβουμε θα σε πάω μία βόλτα στην παραλία, θα σου αγοράσω ΙΟΝ Αμυγδάλου από το περίπτερο και θα αράξουμε σε ένα παγκάκι να χαζέψουμε την θάλασσα. Χωρίς δίκτυο, χωρίς τουήτς, μόνο η θάλασσα, εμείς και η ΙΟΝ Αμυγδάλου… Τυλιγμένοι στην εγγλέζική μου καμπαρντίνα.

Θάλασσα Πλατειά

...

Διακοπεεεεεεεεεεεεεεεεές!!!

Από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου

Κόκκινο φιλί στο κύμα

Πιστεύεις στα όνειρα; Ναι...
Εχθές το βράδυ μου κρατούσες το χέρι και περπατούσαμε σ' ένα πλακόστρωτο δίπλα στην θάλασσα. Δεν ήταν ο Θερμαϊκός, είχε μιά άλλη αίσθηση αυτή η θάλασσα κι ένα χρώμα βαθύ μπλέ... Ήθελα να φτιάξω καραβάκια από κόκκινα φιλιά και να τα στείλω να ταξιδέψουν κάτω από το φεγγάρι αλλά μου είπες ν'αφήσω τα χείλια μου γυμνά, να σ'αγαπούν χωρίς κοκκινάδι. Έριξα το κραγιόν μου στη θάλασσα χάρισμα στις όμορφες γοργόνες και σου΄σφιξα το χέρι. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου και σε φίλησα και με την άκρη του ματιού -είμαι σίγουρη- είδα ένα κόκκινο φιλί-καραβάκι να το σπρώχνει στα κύματα μία ξανθή γοργόνα.