Τι θυμάμαι από τα παιδικά κι εφηβικά μου καλοκαίρια στην Αθήνα:
Το Rocket της ΕΒΓΑ και το Σικάγο της ΔΕΛΤΑ.
Μια φέτα γλυκό καρπούζι.
Τις φωτιές του Αϊ Γιαννιού, Σωκίων με Θειρών.
Τις ποδηλατάδες στη Ζωοδόχο Πηγή.
Τα πεντόβολα στα σκαλάκια της Λίλης.
Το λάστιχο.
Το (λιτό) σουβλάκι του Ζαχαρία στη Νέα Ελβετία.
Τις τηγανιτές πατάτες με τη φέτα.
Τα πετροκέρασα και τα ροδάκινα σε τελάρα από την Έδεσσα.
Το φρυγανισμένο ψωμί με λάδι και ρίγανη από τη γιαγιά μου.
Τις παραστάσεις συνοδεία με γρανίτα φράουλα στο Παρκ.
Τις πλατφόρμες της μαμάς μου.
Τις στάμπες της Μανίνας στα λευκά μου μακώ.
Το μπισκοτόγλυκο ή μωσαϊκό ή κορμός (κοπιάστε).
Την συμπυκνωμένη βυσσινάδα της ΗΒΗ.
Την Αίγινα να φαίνεται από την ταράτσα του σπιτιού μου.
Το γαλάζιο μου μαγιώ.
Το ψάθινο καπελάκι μου.
Τα σαμπώ.
Τα συγκρουόμενα στο Λουνα Παρκ.
Τις μεσημεριανές σιέστες των γονιών μου, την μισόκλειστη πόρτα
στην κρεβατοκάμαρά τους.
Τα αγόρια της γειτονιάς με μια μπάλα στα πόδια.
Τα σκισμένα γόνατα.
Κάποια Μουντιάλ.
Κάποια χτυποκάρδια.
Τα «παπάκια» να μαρσάρουν στο πάρκο.
Τα μπλεγμένα δάκτυλα στις ταινίες στην (παλιά) Αρκαδία.
Κάποια φιλιά.
Τη Βουλιαγμένη και το Λυκαβηττό.
(Κι άλλα φιλιά).
Το Ροντέο στην παραλιακή.
Το πρώτο μου φραπόγαλο στο Λέντζο.
Τις πρώτες μας μπύρες στη Δεξαμενή.
Τη Βερόνα.
Τα φλιπεράκια.
Τη Φατσέα και το Βυζάντιο (πλατείες χοτ σποτ της εποχής).
Το Άλσος Παγκρατίου.
Τον Κίτρινο Σκίουρο.
Την Μπατίντα ντε Κόκο.
Τα κρυμμένα μου τσιγάρα.
Την αθωότητα (που ξεθώριασε) στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής.
Εμένα ως άλλη.
 |
| Γυμνασιοπαιδο ;) |
Οι άνθρωποι είμαστε οι ιστορίες μας, οι δικές μου κι οι
δικές σου πλεγμένες μαζί. Αυτές που
εμείς ζούμε και που οι άλλοι διηγούνται, και το αντίστροφο. Κι ακόμη καλύτερα, εκείνες που ενώ τις διηγούμαστε
κάποια στιγμή γινόμαστε κομμάτι τους. Με
αυτόν τον τρόπο, η δικιά σου ιστορία γίνεται και δικιά μου. Η δικιά μου ζωή σμίγει με τη δικιά σου.
