Lovers

Οι ιστορίες μας

Οι άνθρωποι είμαστε οι ιστορίες μας, οι δικές μου κι οι δικές σου πλεγμένες μαζί.   Αυτές που εμείς ζούμε και που οι άλλοι διηγούνται, και το αντίστροφο.  Κι ακόμη καλύτερα, εκείνες που ενώ τις διηγούμαστε κάποια στιγμή γινόμαστε κομμάτι τους.  Με αυτόν τον τρόπο, η δικιά σου ιστορία γίνεται και δικιά μου.  Η δικιά μου ζωή σμίγει με τη δικιά σου.

Κατάλαβες μικρό μου;

Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

Une promenade

Τζιν τόνικ

Βότκα σε ψηλό ποτήρι με πολύ πάγο και μια φέτα λεμόνι.  Δίπλα στο πακέτο τα τσιγάρα σου.  Μην καπνίζεις άλλο, σου λέω και σπρώχνω το τασάκι παραπέρα.  Με ενοχλεί ο καπνός σου ακόμη κι εδώ στην άκρη του κόσμου σ’ αυτή τη βεράντα. Με ενοχλεί η μυρωδιά που αφήνει στα ρούχα σου και στο φιλί σου. Δεν στο λέω αυτό, ξέρω πως σε θυμώνει.

 

Τζιν τόνικ, με πολύ πάγο και λάιμ.  Δίπλα το κινητό μου κουδουνίζει στον ήχο του εμ-εμ-ες.  Με κοιτάς περίεργα μα εγώ κοιτώ το φεγγάρι που πλημμυρίζει την οθόνη μου, χωρίς θέμα, χωρίς κείμενο, μόνο ένα φεγγάρι τεράστιο από ένα νούμερο γνωστό. Δεν είναι καν καταγεγραμμένο.  Σε ποιό όνομα, με τί στοιχεία, γιατί και πώς να σε ξαναβάλω στο παρόν μου;  Κι απόψε μου στέλνεις το ίδιο φεγγάρι που φέγγει κι εδώ αλλά από τα δικά σου μάτια χιλιάδες χιλιόμετρα και μία θάλασσα μακριά.  Λες και θα το χαζέψουμε μαζί σαν άλλοτε, λες και πίνουμε παρέα –σαν τώρα καλή ώρα– κάτω από την πανσέληνο.

Τί συνήθιζες να πίνεις;  Δεν θυμάμαι πια…  

Είναι όμορφο το φεγγάρι απόψε, κι άσε τη νύχτα να μυρίζει καπνό.  

- Ποιος είναι;

- Άγνωστο νούμερο, λάθος.

Ντηλήτ.

Τα παραμύθια μου

Τα πιο όμορφα παραμύθια τα σκαρφίστηκα νύχτα.  Παραμύθια με καλές νεράιδες και όμορφα παλληκάρια. Με αστερόσκονη και πολύχρωμες πεταλούδες.  Με ουράνια τόξα και ξανθές πλεξούδες για να τα σκαρφαλώσεις, να τα περπατήσεις χωρίς να πέσεις.  Μα πάνω απ’ όλα με αγάπη. Αγάπη αρκετή για να ξεδιψάσει και ναυαγός, αγάπη αρκετή και για να τον χορτάσει.

Απόψε δεν έχω παραμύθια, δεν έχω δώρα, δεν έχω τίποτε πέρα της μουσικής που μ’ ακολουθεί. Μόνο αυτή.  Οι νεράιδες μου χάθηκαν κάπου στο μαύρο τ’ ουρανού και δεν τις βρίσκω. Κάπου εκεί που είσαι κι εσύ.   

Το Φιλί

Και ξαφνικά ήρθε το φιλί απ΄το πουθενά να με παρασύρει. Να μου ζητήσει ραντεβού, να το χαρώ, να λαχταρήσω και πάλι. Κι έφερε μαζί του ένα φεγγάρι γεμάτο υποσχέσεις, τόσο μεγάλο και στρογγυλό που έλεγες, τη βγάζει δεν τη βγάζει τη νύχτα χωρίς να εκραγεί, χωρίς να σκορπίσει τα δικά μου θέλω σε ξένες στέγες κι απλωμένες μπουγάδες στα μπαλκόνια…

Και ξαφνικά ήρθε το φιλί σαν μια τρομπέτα βραχνή που σπάει τη νύχτα στα δύο κι η μια χτυπάει το πόδι ρυθμικά στο ξύλινο πάτωμα την ώρα που η άλλη ζαλισμένη μπερδεύεται σε βαμβακερά ιδρωμένα σεντόνια.

Φιλιά και κοκκινάδια…

Miles Davis "Summertime" (1958)