Μη μαζί γιατί...

Πρωινός καφές στο κέντρο με κουβέντες από καρδιάς. Βόλτα στα μαγαζιά έτσι για το χάζι, πολλές βαθιές ανάσες κοιτώντας τον Θερμαϊκό, μια συνάντηση με φίλους στο φτερό και πάλι πίσω, στη βόλτα της πόλης. Εκεί που αγαπώ τα βήματά μου να με πηγαίνουν. Απομονωμένη από την κίνηση και τη φασαρία της πόλης ακούγοντας τις μουσικές μου.  Μη μαζί γιατί...

Βροχερός Απρίλης

Βρέχει και μυρίζει θάλασσα, βροχή κι ανοιξιάτικα λουλούδια. 
Κι έχω αφήσει το παράθυρο ανοιχτό περιμένοντας τις ψιχάλες  αυτόν τον περίεργο φθινοπωρινό Απρίλη.

The End of an Era

Απόψε έκλεισαν την ΕΡΤ, η μόνη συντροφιά πέραν της οικογένειας μου που είχε παραμείνει στη ζωή μου σταθερά όσο με θυμάμαι. 

20 χρόνια πριν εμφανιστεί η ιδιωτική τηλεόραση ήταν εκεί για να μου προσφέρει τα πάντα, ακόμη και αργότερα όταν οι άλλοι σνόμπαραν όσα μου άρεσαν.  Ακόμη κι αν σιχτίριζα το χαράτσι της, τις απεργίες της, τους διορισμούς της, ήταν το κανάλι (ή καλύτερα, το μπουκέτο καναλιών/σταθμών) που επέλεγα να παρακολουθώ από τότε που και οι δύο ήμασταν μωρά. 

Δεν με ρώτησε κανείς. Δεν μου απεύθυνε το λόγο κανένας. Ας ζητούσαν από εμάς ένα πλάνο εξυγίανσης της αφού οι ίδιοι δεν μπορούσαν.

Στην χώρα του "πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι" και των μονομερών αποφάσεων δεν μπορεί να ‘κυματίζει’ καμία σημαία σε δημόσιο κανάλι, κάτι τέτοιο θα δήλωνε Δημοκρατία και θα ζούσαμε σε Ουτοπία. 

Η ΕΡΤ δεν είναι η αρχή, δυστυχώς δεν είναι ούτε το τέλος. 

«Όταν ήρθαν να πάρουν»

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

5 Φλεβάρη '13

Εκεί που κάποτε βάδιζες με σταθερό βήμα τώρα το έδαφος είναι σαθρό. Οι άλλοτε δυνατοί αποδυναμώνονται, οι αξίες δοκιμάζονται, η σιωπή γίνεται κραυγή.  Ελλάδα του 2013, με τις αξίες της παρατημένες σε ενεχυροδανειστήρια σε κάθε γειτονιά.  Θλίψη, οργή, τι;  Ξεπεράσαμε την αμηχανία.

 

Η Αθήνα μου

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Η πατρίδα μου

Δεν ανήκω εδώ.

Η δική μου πατρίδα γέννησε πολιτισμό.

Στη δική μου πατρίδα η φωτιά σε ανθρώπινο χέρι έφερνε δημιουργία κι όχι καταστροφή.

Οι συγκεντρώσεις πολιτών ήταν μέρος της δημοκρατίας, η Αγορά γεννήθηκε στην πόλη μου.  Στην πόλη μου σήμερα γκρεμίζεται η Αγορά με μικρό και κεφαλαίο άλφα.

Δεν ανήκω εδώ.

Μεγάλωσα σηκώνοντας περήφανη τη σημαία μου. Σήμερα κάθε τιμή στο πρόσωπό της με χαρακτηρίζει φασίστα.

Δάκρυσα στο «Εδώ Πολυτεχνείο», σήμερα βουρκώνω από αγανάκτηση και οργή για τους «τελευταίους ήρωες» που μας οδήγησαν στο χρέος.

Δεν ανήκω εδώ.

  

Το μόνο χρέος που είχα ως σήμερα ήταν ηθικό και όχι οικονομικό. Κάποιοι αλήτες με υποχρεώνουν να υιοθετήσω το δεύτερο, να αποκτήσω έγνοιες, φόβο, κατάθλιψη. Γιατί;  Κι εσύ το ίδιο νιώθεις. Γιατί;  Πόσο άβουλοι γίναμε;  Τόσο ώστε στη Βουλή μας να στέλνουμε τον μονόφθαλμο ως βασιλιά των τυφλών.

Δεν ανήκω εδώ.

Οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου, απογοητευμένοι την κάνουν σιγά-σιγά. Μεγαλώσαμε έχοντας μάθει να εργαζόμαστε ασταμάτητα μέρα και νύχτα, τι να κάνουμε σε έναν τόπο που δεν δουλεύουν οι μηχανές;

Πίστευα ότι η πατρίδα μου είχε ιδανικά, τελικά έχει μόνο χρέη.

Οι κυβερνώντες αναρωτήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί οι άνεργοι και άστεγοι πώς τη βοηθούν να ξεχρεώσει; Ποτέ.

Τι είναι η πατρίδα μου λοιπόν;

Ένας τόπος με λιγότερα σχολειά επειδή δεν έχουν θέρμανση τον χειμώνα. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις έναν λαό αγράμματο… παραδείγματα πολλά. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ένα λαό που πεινάει και έχει αγανακτήσει… 

Τι είναι η πατρίδα μου; 

Ο τόπος που γεννάει ποιητές, που σκοτώνει συνταξιούχους, που ξεφτιλίζει καρκινοπαθείς, που διώχνει νέους, που σαπίζει στο ξύλο ό,τι διαφορετικό, που έχει χιλιάδες πεινασμένα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι τους, που ξεπουλάει ιδανικά, που λες «Ζητείται ελπίς» για να συνεχίσεις.

Δεν ανήκω εδώ.

Credits: Kat d' Athènes ®

Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

Βαλαωρίτου

Η πόλη είναι γυναίκα που τραγουδά.

Η λιακάδα στην καρδιά μας

Ονειρεύομαι μια μέρα με λιακάδα πάλι στην Ελλάδα, με την λιακάδα στην καρδιά μας και στο βλέμμα μας.   Έχω την πίστη ότι αυτή έρχεται μέσα από την προσφορά στους δίπλα μας.  Πόσοι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινούν εκεί έξω; Παρακολουθώ το πρόβλημα ή μέρος αυτού στα μήντια αλλά δεν μου προτείνουν λύσεις.    Είμαι σίγουρη πως όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε και ας μην ανήκουμε σε ΜΚΟ, σε εκκλησιαστικές επιτροπές και  δημοτικά συμβούλια. Μικρές πράξεις από ομάδες ανθρώπων είναι ικανές να φέρουν το χαμόγελο στους πολλούς.  Μικρές πρωτοβουλίες για μεγάλα έργα.

Στην Ελλάδα των τόσων προβλημάτων υπάρχουμε ακόμη όλοι εμείς που κάθε πρωί ντυνόμαστε για να πάμε στην δουλειά μας, που αμειβόμαστε καλά ή λιγότερο από πριν, αλλά το κυριότερο, που έχουμε στέγη, τροφή, ρουχισμό, οικογένεια, φίλους, ακόμη και την επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω ίντερνετ.

Ας κάνουμε λοιπόν μία υπόθεση:

Μέσα στις εταιρίες δημιουργούνται ομάδες εθελοντών. Μικρές ομάδες που όμως μπορούν να εναλλάσσονται ανάλογα με το δυναμικό της κάθε εταιρίας.  5-10 άτομα που ο καθένας από αυτούς όπως θα μαγειρεύει σπίτι του,  μια φορά την εβδομάδα ή στις 10 μέρες θα βάλει  ακόμη μία κατσαρόλα φαγητό ή ένα ταψί στον φούρνο.  Η κατσαρόλα μου βγάζει σίγουρα 6 μερίδες, η γάστρα μου 10, το ταψί μου το ίδιο.  Φαντάζομαι το ίδιο ισχύει για όλους.  Ας πούμε λοιπόν ότι είμαστε 5-6 άνθρωποι και μαζεύουμε  30-60 μερίδες φαγητό.  Τι κάνουμε; Συσκευάζουμε ατομικές μερίδες από ένα γευστικό και θρεπτικό γεύμα,  βάζουμε και μία φέτα ψωμί, μία χαρτοπετσέτα, ένα πλαστικό πιρούνι, ίσως και ένα μικρό γλύκισμα, ο καθένας ας κάνει ό,τι μπορεί και γεμίζουμε τις τσάντες μας.  Αν υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε στην Αθήνα, παίρνουμε το Metro και κατεβαίνουμε στο κέντρο.  Δεν θα δυσκολευτούμε να εντοπίσουμε το κοινό που θα του προφέρουμε το γεύμα.  Και στο τέλος θα είμαστε μια παρέα που θα χαμογελά γιατί θα το λέω πάντα, η μεγαλύτερη ευλογία είναι να έχεις και να δίνεις.  Να προσφέρεις χαρά.  

Συμφωνώ με αυτούς που θα πουν πως δεν χρειάζεται να είσαι σε μια εταιρία αλλά απλά να έχεις την διάθεση να βοηθήσεις, ακόμη και μόνος σου ή με ένα φίλο.   Προτείνω συγκεκριμένα ομάδες από εταιρίες γιατί θα μπορούσαν να το κάνουν πιο μεθοδικά:

Εάν η εταιρία είναι μεγάλη θα μπορούσε να έχει 2 ημέρες την εβδομάδα με εθελοντική απογευματινή εργασία σε συγκεκριμένα μέρη/στέκια ώστε να μην χάνεται η προσπάθεια.

Εάν η εταιρία πλέον σαν φίρμα θέλει να εξαργυρώσει σε καλή φήμη το κοινωνικό έργο των υπαλλήλων της θα το αγοράσει με άλλα μέσα, όπως την δωρεάν παροχή τροφίμων, ή φαρμάκων, ή ακόμη και την παροχή άδειας ωραρίου  μέσα σε αυτό το πρόγραμμα εθελοντισμού.

Εάν η εταιρία σχετίζεται με άλλες τροφίμων ή και συσκευασιών, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να ζητήσουν επιπλέον βοήθεια -χορηγία- από αυτές.

Ακόμη και σε μία μικρή επιχείρηση 2-3 ατόμων σκεφτείτε ότι 1 φορά τον μήνα να το κάνετε θα έχετε προσφέρει 15 μερίδες σπιτικό φαγητό σε αντίστοιχο κόσμο που συνήθως σιτίζεται από τα σκουπίδια σας.  Βάλτε στο μυαλό σας δικούς σας ανθρώπους που περνούν αρκετά δύσκολα και αναλογιστείτε πόσο χρόνο μπορούν να αντέξουν…

Γενικά λύσεις υπάρχουν και τις φέρνει ο καθένας από εμάς.  Ένα πιάτο φαγητό, ένα παυσίπονο, μία κουβέρτα που περισσεύει, ένα ζεστό πουλόβερ, ένα ζευγάρι καθαρές κάλτσες.  Όλα έχουν την δική τους (ανεκτίμητη) αξία όταν δεν τα έχεις.  Η αξία τους πολλαπλασιάζεται όταν προσφέρονται με μόνο αντάλλαγμα την ηθική ικανοποίηση ότι εσύ ο μικρός κατάφερες κάτι μεγάλο.

ΣΣ.  Κρατήστε τις παραπάνω σκέψεις σαν βάση για να κάνετε δικά σας πράγματα, μεγαλώστε την ιδέα, επικοινωνήστε την, ακόμη και μια σακούλα τρόφιμα στα συσσίτια αρκεί αν δεν προλαβαίνεις για κάτι άλλο.   Γέμισε μια σακούλα γάλα και τρόφιμα και χτύπα το κουδούνι της οικογένειας στην γειτονιά σου που έχει ανάγκη.  Δεν χρειάζεται να πεις κάτι, απλά μια καλημέρα.

(photo credits: KalaNea)