Μύρισε καλοκαίρι

Βροχερός Απρίλης

Βρέχει και μυρίζει θάλασσα, βροχή κι ανοιξιάτικα λουλούδια. 
Κι έχω αφήσει το παράθυρο ανοιχτό περιμένοντας τις ψιχάλες  αυτόν τον περίεργο φθινοπωρινό Απρίλη.

Ήθελα κάτι να γράψω

Σήμερα ήθελα κάτι να γράψω όπως και άλλες μέρες και μετά θυμήθηκα εσένα που θα το διαβάσεις και σταμάτησα (όπως και τις άλλες μέρες).  Ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, μια αναπάντητη στιγμή που είχα ονειρευτεί κάποτε,  έναν αιώνα πριν.   Μια στιγμή που δεν ήρθε ακόμη και δεν θα φανεί. Σαν ανέκδοτο διήγημα σκονισμένο σε ένα συρτάρι.  Εσύ ήσουν τόσο άλλος από αυτό που ζήταγες μακριά μου.  Κοντά, μακριά, έχει σημασία; Στο δρόμο οι άνθρωποι περπατούν βιαστικά και δεν μιλάνε, σκουντιούνται αλλά δεν μιλάνε.  Δεν ζητάνε πια «συγγνώμη», δεν απλώνουν το χέρι να σηκώσουν αυτόν που στραβοπάτησε  δίπλα τους.  Έτσι κινούνται και μέσα στις σχέσεις, χάθηκαν στη μοναξιά τους.  Έρημες πόλεις κουβαλάμε μέσα μας.  Εσύ κι εγώ μαζί δεν είμαστε μια πολιτεία.  Δεν προφταίνουμε να κτίσουμε σπίτια που θα φιλοξενήσουν τις στιγμές που ονειρεύτηκε ο καθένας μας.  Ίσως επειδή δεν τις ονειρευτήκαμε μαζί.  Οι λεωφόροι μας θα παραμείνουν σκοτεινές, κι εγώ θα συνεχίζω να αποζητώ σκιές όταν θα βγαίνει το φεγγάρι.  Σήμερα ήθελα κάτι να γράψω αλλά πάλι χάθηκα στον λαβύρινθο του μυαλού μου.  Ξεχνιέμαι, προσπερνάω, παίρνω άλλα μονοπάτια, σκοντάφτω πάνω σου και κάνω να φύγω.  Τριγύρω βοές από κόσμο που έχει κουραστεί να περιμένει, που ζητάει να βγει μπροστά.  Που θα πας;  Η καθημερινή σου διαδρομή θα αλλάξει μα εσύ θα μείνεις ο ίδιος.  Πόσο καιρό χρειάστηκες να φτάσεις ως εδώ;  Δεν θυμάμαι.  Πολύ θαρρώ μα έμοιαζε μ’ ένα μακροβούτι.  Κι ύστερα ήρθες εσύ κι έβαλες πλάτη να ακουμπήσω και να σταθώ.  Μα μπροστά μου τι;  Άδειες σκοτεινές λεωφόροι και το φεγγάρι χλωμό. Θέλω να χαράξω διαδρομή για μια Ιθάκη.  Στο μυαλό μου κατοικούν ένας μονόκερως κι ένας δράκος.  Τους έκλεψα από δυο διαφορετικά παραμύθια.  Τους έβαλα σε διαφορετικές αυλές, να προστατέψω τον δράκο από την μοίρα του κακού.  Σήμερα ήθελα κάτι να γράψω και κάτι να σου πω. Καληνύχτα.

Η Αθήνα μου

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Η πατρίδα μου

Δεν ανήκω εδώ.

Η δική μου πατρίδα γέννησε πολιτισμό.

Στη δική μου πατρίδα η φωτιά σε ανθρώπινο χέρι έφερνε δημιουργία κι όχι καταστροφή.

Οι συγκεντρώσεις πολιτών ήταν μέρος της δημοκρατίας, η Αγορά γεννήθηκε στην πόλη μου.  Στην πόλη μου σήμερα γκρεμίζεται η Αγορά με μικρό και κεφαλαίο άλφα.

Δεν ανήκω εδώ.

Μεγάλωσα σηκώνοντας περήφανη τη σημαία μου. Σήμερα κάθε τιμή στο πρόσωπό της με χαρακτηρίζει φασίστα.

Δάκρυσα στο «Εδώ Πολυτεχνείο», σήμερα βουρκώνω από αγανάκτηση και οργή για τους «τελευταίους ήρωες» που μας οδήγησαν στο χρέος.

Δεν ανήκω εδώ.

  

Το μόνο χρέος που είχα ως σήμερα ήταν ηθικό και όχι οικονομικό. Κάποιοι αλήτες με υποχρεώνουν να υιοθετήσω το δεύτερο, να αποκτήσω έγνοιες, φόβο, κατάθλιψη. Γιατί;  Κι εσύ το ίδιο νιώθεις. Γιατί;  Πόσο άβουλοι γίναμε;  Τόσο ώστε στη Βουλή μας να στέλνουμε τον μονόφθαλμο ως βασιλιά των τυφλών.

Δεν ανήκω εδώ.

Οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου, απογοητευμένοι την κάνουν σιγά-σιγά. Μεγαλώσαμε έχοντας μάθει να εργαζόμαστε ασταμάτητα μέρα και νύχτα, τι να κάνουμε σε έναν τόπο που δεν δουλεύουν οι μηχανές;

Πίστευα ότι η πατρίδα μου είχε ιδανικά, τελικά έχει μόνο χρέη.

Οι κυβερνώντες αναρωτήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί οι άνεργοι και άστεγοι πώς τη βοηθούν να ξεχρεώσει; Ποτέ.

Τι είναι η πατρίδα μου λοιπόν;

Ένας τόπος με λιγότερα σχολειά επειδή δεν έχουν θέρμανση τον χειμώνα. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις έναν λαό αγράμματο… παραδείγματα πολλά. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ένα λαό που πεινάει και έχει αγανακτήσει… 

Τι είναι η πατρίδα μου; 

Ο τόπος που γεννάει ποιητές, που σκοτώνει συνταξιούχους, που ξεφτιλίζει καρκινοπαθείς, που διώχνει νέους, που σαπίζει στο ξύλο ό,τι διαφορετικό, που έχει χιλιάδες πεινασμένα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι τους, που ξεπουλάει ιδανικά, που λες «Ζητείται ελπίς» για να συνεχίσεις.

Δεν ανήκω εδώ.

Credits: Kat d' Athènes ®

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Ξημέρωσε Σεπτέμβρης

Ραψανη Ολύμπου

Βαλαωρίτου

Η πόλη είναι γυναίκα που τραγουδά.

DENIM DREAMS 4

DENIM DREAMS 4

An exhibition by OZON RAW MAGAZINE 

@ μπορντ//ντε λό

My BaG

Θα γεμίσω την τσάντα μου με ελπίδες και όνειρα για αυτήν τη νέα διαδρομή που θα ξεκινήσουμε όλοι από αύριο...  Κι αγάπη, για αυτούς που θα βρεθούν μόνοι κι αβοήθητοι στον δρόμο μας, ίσως και για μας τους ίδιους.  

Γλαρόκαβος

Ανάμνηση καλοκαιριού...

Καλοκαιρινές Εικόνες [5]





Μεσημέρι του Αυγούστου με δυνατό ήλιο, μυρωδιά από αντηλιακό και γεύση από αλάτι και καφέ.  Καθισμένη στο ψιλό χαλικάκι της  Πλατιάς Άμμου (πόσο οξύμωρο;) ταξιδεύοντας με την μουσική στο απέραντο γαλάζιο.  

Καλοκαιρινές Εικόνες [4]

Διψασμένη στον σταθμό Ραψάνης ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη.

Εγκατάλειψη

Θεσσαλονικη. Οδός Φράγκων.

Παιχνιδια με το φως.

 Αντανακλάσεις.

Μεθαύριο!!!

6 μέρες ακόμη...

Βόλτα στην Autostrada

Αυτή η λιακάδα (ενός καθαρού μυαλού) και του Νοεμβρίου, αναπάντεχη, γαλήνια, σχεδόν εαρινή, με κάνει να θέλω να ταξιδέψω… Να μπω στο αυτοκίνητο και να πάω πολλά χιλιόμετρα μακριά, να ταξιδέψω προς βορρά.

Μία φωτο από ένα άλλο ταξίδι, ο Δον Κιχώτης ετοιμος να πολεμήσει τους μυλους στην γερμανική ύπαιθρο που κοροϊδεύουν τους ανέμους την ίδια ώρα που η πρωϊνή λιακάδα σκάει μύτη στην autostrada.

Η πόλη που αγαπώ