Πύλος, Ιουνης '23

21η Απρίλη

Κάποτε υπήρχε μια Χιονάτη που τη φροντιζαν 7 νάνοι. 

Αυτό είναι παραμύθι. 

Κάποτε υπήρχε μια Ελλάδα που την καβάλησαν 7 χρόνια. 

Αυτό είναι ιστορία.

 

Τα παραμύθια υπάρχουν μόνο όταν λείπει η ιστορία κι όταν γράφεται η ιστορία δεν είναι καιρός για παραμύθια. 

 

Ας μιλάμε λοιπόν στα παιδιά μας όχι για τους 7 νάνους μα για τα 7 χρόνια που ήταν γεμάτα νάνους. 

 

#21Απριλη

Η πόλη μου

 

Lovers

Άνοιξη 2020

Μακεδονία

Μεγάλωσα σε μια εποχή που Μακεδονία υπήρχε μία, κανείς μας τότε δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι θα υπήρχαν στο μέλλον τόσες νέες «Μακεδονίες»* να διεκδικούν και να υπονομεύουν τα σίγουρα στη ζωή σου.  

(* Όποιος πιστεύει ότι αναφέρομαι μόνο στη γείτονα είναι μικρόμυαλος)

Παιδί μόνο

Με ποια δύναμη να γυρίσεις το βλέμμα σου αλλού;  Με ποια καρδιά να καμωθείς πως δεν το είδες ποτέ;  Πώς να μην θυμώσεις με τον εαυτό σου που έχεις τα πάντα και περπατάς σκυφτός ενώ αυτό δεν έχει τίποτε μα κοιτάει το μέλλον του στα μάτια.  Όταν τα έχεις χάσει όλα ή σχεδόν όλα, είσαι πιο ελεύθερος και πιο γενναίος από ποτέ.   

Αχ, πουλάκι μου. 

 

Αυτό το μικρό αγόρι είναι η ελπίδα, μπορεί μια μέρα να είναι ακόμη κι ο αρχηγός ενός νέου κόσμου, μέχρι τότε όμως θα ναι ένα μικρό παιδί που ψάχνει μια πατρίδα.    

φωτό:   http://www.nostimonimar.gr

 

 

Τη μέρα που πέθανε ο Bowie

Τη μέρα που πέθανε ο Bowie ο κεντρικός δρόμος στη γειτονιά μου στολίστηκε με μαύρες κορδέλες. Κάποιοι απόρησαν,  μετά μάθαμε ότι ήταν φόρος τιμής στη Συνοδινού που περνούσε για την τελευταία της κατοικία.  Αυτοκίνητα, επίσημοι, είπα να πάρω την άλλη κατεύθυνση και κατέβηκα προς το Ζάππειο.  

Ανοιξιάτικη μέρα, μαγιάτικη.  Με τα μακώ οι τουρίστες, με ένα παλτό στο χέρι εγώ.  Μπήκα στους κήπους του και χάζευα, πόσο μου αρέσει να περπατάω μόνη. Χιλιόμετρα.  Αδειάζει το μυαλό, γεμίζει με νέες σκέψεις. Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Πως κάθεται, τι τρώει,  τι λέει.  Μεγάλες ηλικίες, μιλούν για τον Κυριάκο, τις συντάξεις, τα πολιτικά.  Κανείς δεν ξέρει ότι ο Bowie πέθανε, ίσως να μην τον ξέρουν καν.  Ζωήρεψα το βήμα μου και πέρασα απέναντι, στάθηκα λίγα βήματα πίσω κι αγνάντεψα τη θέα μέσα από την Πύλη του Αδριανού.   

Χώθηκα στον αγαπημένο μου πεζόδρομο,  στάθηκα στα "δικά μου" παράθυρα και μετά έκατσα σε ένα πεζούλι για να κοιτώ στα μάτια τον Παρθενώνα.  Ο ουρανός καταγάλανος, το μάρμαρο ωχρό, σηκώθηκα σαν χόρτασε το βλέμμα μου κι ανηφόρησα στα Αναφιώτικα.  Αφήνοντας τα φωτογραφημένα σοκάκια βούτηξα σε άγνωστα στενά όπου ίσαμε που χώραγα κι όλο ανέβαινα.  Άνθρωπο δεν συνάντησα, μόνο γάτες, τόσες πολλές που σκέφτηκα ότι αυτές ζουν στα σπίτια, αφήνουν τις τηλεοράσεις να παίζουν δυνατά και ασπρίζουν τις αυλές.  Έφτασα στο τέρμα, από πάνω η Ακρόπολη από κάτω η Πλάκα και στη μέση εγώ φωτογράφιζα με τα μάτια μου κάθε γωνιά της πόλης.   
Ώρες μετά βρέθηκα στην Αιόλου. Άλλος κόσμος, άλλες φωνές. Έπεσα πάνω στον Γιώργο. "Ρε συ πέθανε ο Bowie,  το πιστεύεις; Προχτές ο άλλος, σήμερα αυτός,  τί γίνεται; Τόσο πολύ μεγαλώσαμε;"  Δεν μίλησα, δεν περίμενε έτσι κι αλλιώς απάντηση.  "Τί λέει εσύ; καλά; Τι θα κάνεις;".  "Θα κάτσω να πιω ένα κρασί, α ναι, και να γράψω για τη μέρα που πέθανε ο Bowie". 

Γιώργο τη μέρα που πέθανε ο Bowie η Αθήνα συνέχιζε τη ρουτίνα της κάθε Δευτέρας κι ήταν στα μάτια μου πιο όμορφη από ποτέ.  

 [Καληνύχτα Δούκα, σε ευχαριστώ για τη μουσική και την αστερόσκονη.]

Η αρπαγή της Περσεφόνης

Είναι τόσο όμορφο που δεν μπορώ να πάψω να το χαζεύω...
Και η φθορά στο κέντρο φαντάζει ταιριαστή με τους καιρούς που ζούμε.


Ελλάδα δεν έχεις σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσεις!

 

Την αρπαγή της Περσεφόνης αναπαριστά το ψηφιδωτό (4,5 X 3μ)

στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης.