Σελίδες

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Τη μέρα που πέθανε ο Bowie



Τη μέρα που πέθανε ο Bowie ο κεντρικός δρόμος στη γειτονιά μου στολίστηκε με μαύρες κορδέλες. Κάποιοι απόρησαν,  μετά μάθαμε ότι ήταν φόρος τιμής στη Συνοδινού που περνούσε για την τελευταία της κατοικία.  Αυτοκίνητα, επίσημοι, είπα να πάρω την άλλη κατεύθυνση και κατέβηκα προς το Ζάππειο.  
Ανοιξιάτικη μέρα, μαγιάτικη.  Με τα μακώ οι τουρίστες, με ένα παλτό στο χέρι εγώ.  Μπήκα στους κήπους του και χάζευα, πόσο μου αρέσει να περπατάω μόνη. Χιλιόμετρα.  Αδειάζει το μυαλό, γεμίζει με νέες σκέψεις. Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Πως κάθεται, τι τρώει,  τι λέει.  Μεγάλες ηλικίες, μιλούν για τον Κυριάκο, τις συντάξεις, τα πολιτικά.  Κανείς δεν ξέρει ότι ο Bowie πέθανε, ίσως να μην τον ξέρουν καν.  Ζωήρεψα το βήμα μου και πέρασα απέναντι, στάθηκα λίγα βήματα πίσω κι αγνάντεψα τη θέα μέσα από την Πύλη του Αδριανού.   
Χώθηκα στον αγαπημένο μου πεζόδρομο,  στάθηκα στα "δικά μου" παράθυρα και μετά έκατσα σε ένα πεζούλι για να κοιτώ στα μάτια τον Παρθενώνα.  Ο ουρανός καταγάλανος, το μάρμαρο ωχρό, σηκώθηκα σαν χόρτασε το βλέμμα μου κι ανηφόρησα στα Αναφιώτικα.  Αφήνοντας τα φωτογραφημένα σοκάκια βούτηξα σε άγνωστα στενά όπου ίσαμε που χώραγα κι όλο ανέβαινα.  Άνθρωπο δεν συνάντησα, μόνο γάτες, τόσες πολλές που σκέφτηκα ότι αυτές ζουν στα σπίτια, αφήνουν τις τηλεοράσεις να παίζουν δυνατά και ασπρίζουν τις αυλές.  Έφτασα στο τέρμα, από πάνω η Ακρόπολη από κάτω η Πλάκα και στη μέση εγώ φωτογράφιζα με τα μάτια μου κάθε γωνιά της πόλης.   
Ώρες μετά βρέθηκα στην Αιόλου. Άλλος κόσμος, άλλες φωνές. Έπεσα πάνω στον Γιώργο. "Ρε συ πέθανε ο Bowie,  το πιστεύεις; Προχτές ο άλλος, σήμερα αυτός,  τί γίνεται; Τόσο πολύ μεγαλώσαμε;"  Δεν μίλησα, δεν περίμενε έτσι κι αλλιώς απάντηση.  "Τί λέει εσύ; καλά; Τι θα κάνεις;".  "Θα κάτσω να πιω ένα κρασί, α ναι, και να γράψω για τη μέρα που πέθανε ο Bowie". 

Γιώργο τη μέρα που πέθανε ο Bowie η Αθήνα συνέχιζε τη ρουτίνα της κάθε Δευτέρας κι ήταν στα μάτια μου πιο όμορφη από ποτέ.  


 [Καληνύχτα Δούκα, σε ευχαριστώ για τη μουσική και την αστερόσκονη.]

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Κοινωνία



Να έχετε ανταλλάξει κουβέντες και ματιές, να σας έχει πάρει το παράπονο.  Κι ύστερα να κάθεστε στο τραπέζι και να φιλιώνετε γύρω από ένα μοσχαράκι κοκκινιστό, να γίνονται οι μαμαδίστικες μυρωδιές και γεύσεις  το φάρμακο για να ανοίξεις την αγκαλιά σου και πάλι.  Άντε πες μου εσύ αν μαλακώνει η ψυχή με ένα κινέζικο ή μια πιατέλα παντσέτες, αν δεν μπορείς να την κοινωνήσεις με μια μπουκιά ψωμί.


Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Οι ιστορίες μας



Οι άνθρωποι είμαστε οι ιστορίες μας, οι δικές μου κι οι δικές σου πλεγμένες μαζί.   Αυτές που εμείς ζούμε και που οι άλλοι διηγούνται, και το αντίστροφο.  Κι ακόμη καλύτερα, εκείνες που ενώ τις διηγούμαστε κάποια στιγμή γινόμαστε κομμάτι τους.  Με αυτόν τον τρόπο, η δικιά σου ιστορία γίνεται και δικιά μου.  Η δικιά μου ζωή σμίγει με τη δικιά σου.
Κατάλαβες μικρό μου;



Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Η αρπαγή της Περσεφόνης



Είναι τόσο όμορφο που δεν μπορώ να πάψω να το χαζεύω...
Και η φθορά στο κέντρο φαντάζει ταιριαστή με τους καιρούς που ζούμε.


Ελλάδα δεν έχεις σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσεις!


 
Την αρπαγή της Περσεφόνης αναπαριστά το ψηφιδωτό (4,5 X 3μ)
στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης.