Lovers

Μικρά Αγγλία

Μικρά Αγγλία.  Η μεγάλη έκπληξη λίγο πριν φύγει το '13. 

Ο Βούλγαρης είναι μελωδός.  Οι εικόνες του είναι μια μουσική απ' τον παράδεισο στον λόγο της Καρυστιάνη. Δημιουργεί με μεράκι, σεβασμό και υπομονή.  Αργά αργά, σαν καΐκι που περικυκλώνει το νησί. Σαν κεντήστρα που φτιάχνει δαντέλες να κρύβουν τα βλέμματα των κοριτσιών σε καπετανέϊκα σαλόνια.  Τα κοντινά πλάνα του αιχμαλωτίζουν το αχ σε μια κίνηση του κορμιού, σε μια αγκαλιά.   

"Ρέει το μπλε κι εμείς μαζί του, μαζί τους στο κύμα". 

Η Καρυστιάνη ακουμπάει στο χαρτί μνήμες που δεν έχουν προλάβει να αποκρυπτογραφηθούν.  Λόγια ανείπωτα μέσα στον χρόνο.  Βάζει τις αδελφές να θυσιαστούν στο βωμό του ανεκπλήρωτου έρωτα.  Να ομολογήσουν πόνους και πόθους κρυφούς. Και γύρω από αυτές ο Χορός, ένα μάτσο Πηνελόπες, υφάντρες του αργαλειού.  Κορυφαία αυτών η μάνα.  Η Καρυστιάνη την αγαπά, την ντύνει με ανεξίτηλα χρώματα αρχαίας τραγωδού.  Της γράφει λόγια που μετράς τις συλλαβές.  Κοφτά, σκληρά σαν κι εκείνη.  Ο Βούλγαρης στο πρόσωπό της δείχνει ολόκληρο το νησί, γένους θηλυκού κι αυτό, αμπόλιαστο για χρόνια. 

Η Άνδρος μεταμορφώνεται στη σκηνή που θα παιχτεί το δράμα. Κάθε αυλαία κι ένα μαγικό τοπίο. Πουθενά αλλού η Όρσα, η Μόσχα, ο Σπύρος δεν θα γίνονταν μέρος του παραμυθιού. 

Η μουσική της Πολέμη πιστή σε μια ολόκληρη εποχή, γεφυρώνει σιωπές με άγρια κύματα και θρήνους. Τις ώρες της χαράς θέλεις να σηκωθείς να χορέψεις το μπάλο και το βαλς. Επάνω της ξεδιπλώνονται τα "θέλω" των πρωταγωνιστών.  

Τα νιάτα, ο βαθύς έρωτας, το νησί, τα γηρατειά, η μυρωδιά του γιασεμιού, το φιλί στο στόμα.  Με αυτές τις εικόνες θα ευχηθώ "στο καλό" στο χρόνο που φεύγει. Τέτοιες εικόνες προσμένω να ξαναδώ τον χρόνο που έρχεται.

Καλοκαιρινές Εικόνες [10]

Εύβοια, Λευκαντί. Μισό καλοκαίρι διακοπές στη θάλασσα. Τότε που υπήρχαν μόνο 4 ξενοδοχεία και 20 σπίτια, ή τουλάχιστον τόσα εγώ θυμάμαι. Πρώτος όροφος δωμάτια, ισόγειο εστιατόριο. Ολόκληρα ταψιά από γεμιστά έπεσαν υπέρ πατρίδος σε εκείνο το εστιατόριο. Μεσημεριανή σιέστα και μετά βουρ ξανά κάτω στη θάλασσα.  Η μάνα να φωνάζει «μην πάτε στα βαθιά», εμείς ένα αλαλούμ… Πόσα παιδάκια ακόμη στα ρηχά με μάνες που φώναζαν «τα μπρατσάκια σου».

Ο μπαμπάς κάθε Σαββατοκύριακο θαλασσόλυκος, να βάζει στοίχημα με τον εαυτό του ποιο βραχάκι θα φτάσει.  Ήρωας. Η μάνα, μικρό κορίτσι, να τον φωνάζει να γυρίζει πίσω.  Εκείνα τα καλοκαίρια, μια φωνή και μια αγκαλιά η μάνα, ένα μακροβούτι ο πατέρας, γεύση από γεμιστά και χωνάκι παγωτό, αλμύρα και ιώδιο,  ξεθωριασμένες φωτο με άγνωστα κοριτσάκια στο κάδρο… Η πεσμένη μου τιράντα σήμα κατατεθέν. Τα αδέλφια μου πιο αθώα από ποτέ. Η καπελαδούρα της μαμάς must της εποχής. 

Αχ, καλοκαιράκι μου… 

υ.γ. ύστερα από διάφορα μηνύματα που έλαβα, να ξεκαθαρίσω ότι εγώ φοράω το λευκό μαγιώ, γιαυτό "δεν μοιάζω πια" με το κοριτσάκι που αγκαλιάζει η μαμά μου ;)

Βαλαωρίτου

Η πόλη είναι γυναίκα που τραγουδά.

Θέλω να ονειρευτώ ξανά

Θέλω να ονειρευτώ ξανά.  Την ζωή που δεν έζησα, τις μέρες που δεν ξημέρωσαν, τα βράδια που με προσπέρασαν με σβησμένα άστρα…

Θέλω να ονειρευτώ ξανά, μια κούνια να φτάνει ψηλά στον ουρανό, ένα ζευγάρι κόκκινες ριγέ κάλτσες πάνω-κάτω, μια αυλή με ροζ τριαντάφυλλα και μιαν ελιά. 

Θέλω να ονειρευτώ ξανά ένα κρυφτό στην γειτονιά, πεντόβολα στα σκαλιά της Λιλής, με σηκωμένο το φουστάνι για να μην τσαλακωθεί. Μία γρανίτα φράουλα μοιρασμένη στα τρία.

Θέλω να ονειρευτώ ξανά ένα απόγευμα με βροχή, μια κούπα αχνιστό μυρωδάτο τσάι πίσω από τζάμια ιδρωμένα και ανθισμένα τσαγερά.  Μια βόλτα στον Κήπο, με τα φύλλα να στάζουν στο ξεσκέπαστο κεφάλι σου και εμένα κρυμμένη κάτω από το φαρδύ σου κόκκινο μπουφάν. 

Θέλω να ονειρευτώ ξανά το πλατύ σου χαμόγελο, Κυριακάτικο και απογευματινό κι έναν έρωτα ζωγραφισμένο στο λευκό μου μακώ.  Μια γουλιά από το τσάι γιασεμί που μύριζε το φιλί μου.

Θέλω να ονειρευτώ ξανά τον κόσμο όπως τον έβλεπα μέσα από τα γαλάζια μου γυαλιά και ακόμα πιο πριν από κείνα τα γυαλιά – καρδιές που δεν θυμάμαι τι απογίναν.  Τα μάτια σου όταν τα πρωτοείδα, γαλάζια, μπλε, πράσινα, καστανά. Πόσα μάτια, πόσα χρώματα, πόσες κλεφτές ματιές…

Θέλω να ονειρευτώ ξανά όλα τα χρώματα που ξεθώριασαν στις φωτογραφίες (μας).

Όλους τους χορούς που ξέχασα τα βήματα τους, τις μπαλάντες που ξέχασα τα λόγια τους.  Το τραγούδι που μου είχες χαρίσει. Θέλω να ονειρευτώ ξανά το φεγγάρι να βουλιάζει στην λίμνη της Βουλιαγμένης και το κασετόφωνο να παίζει ροκ.

Θέλω να ονειρευτώ ξανά ένα πεισματάρικο παιδί που έμαθε να ζητάει Συγγνώμη.

Θέλω να ονειρευτώ ξανά πως δεν σε έχασα ποτέ, πως δεν έφυγα ποτέ, πως ήμουν πάντα εκεί μέχρι το τέλος και το τέλος δεν έχει ακόμη φανεί.

Καλοκαιρινές Εικόνες [4]

Διψασμένη στον σταθμό Ραψάνης ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη.

Καλοκαιρινές Εικόνες [2]

Summer of '60
credits: Mikaela Gallagher

Εκδρομή

Να πάρω το τοπι μου και το ψαθακι μου και να μπω σε ενα μπλε λεωφορειο να φυγω μακρια. Σαν παλια ελληνική ταινία. 

Εγκατάλειψη

Θεσσαλονικη. Οδός Φράγκων.

Φλερτ στα χρόνια του σμαρτφόν

(Μια πιο ολοκληρωμένη σκέψη στο θέμα της προηγούμενης ανάρτησης)

Ξέρεις πόσα σύμβολα έχεις την δυνατότητα να σχηματίσεις με το πληκτρολόγιό σου; Πολλά! Να εκφράσεις αισθήματα που άλλοτε θα κοκκίνιζες να τα ξεστομίσεις ή να τα γράψεις στο χαρτί.

Μεγάλωσα στην εποχή που το ίντερνετ δεν ήταν καν επιστημονική φαντασία κι ας υπήρχε σε μία πρώιμη μορφή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Που τα τηλέφωνα είχαν καλώδια και ήσουν μάγκας αν πεταγόσουν στην φίλη σου απέναντι με τον ασύρματο που είχες φέρει από το εξωτερικό. Το πιο γρήγορο πληκτρολόγιο ήταν αυτό της ηλεκτρικής IBM με την κεφαλή-μαργαρίτα (θεός σχωρέστην).

Τα ραβασάκια γράφονταν κάτω από το θρανίο, στο βοηθητικό ράφι και δεν έκλειναν με σμάιλ, στην καλύτερη των περιπτώσεων εάν ήσουν ριψοκίνδυνος έβαζες και μία καρδιά. Αν η καψούρα σε είχε λυγίσει οι καρδιές ήταν 2 πλεγμένες με βελάκι.

Δεν είμαι χόμο σάπιεν, νεάτερνταλ ή κάτι τέτοιο. Είμαι απλά αυτή που έζησε την εφηβεία της λίγο πριν εμφανιστούν τα κινητά και η δος (όπου δος πάει πακέτο με μαυρόασπρη οθόνη ντουλάπα).

Τα ραντεβού μου δεν ορίζονταν από ένα εσ-εμ-ες αλλά από ένα τηλεφώνημα συνήθως παρουσία περίεργου γονιού. «Πού πας?... Να μας τηλεφωνήσεις αν αργήσεις» «Από πού?» «Πάρε και ψιλά μαζί σου» (δλδ βρες κόκκινο τηλέφωνο αλλιώς γύρνα σπίτι).

Και μετά ξεκινά το καρδιοχτύπι, θα ‘ναι εκεί; (άτιμο φόουρσκουέαρ άργησες πολύ), τι σκέφτεται άραγε; (τουήτ, τουήτ, τουήτ!), με ποιους; (μία γουώλ πικ, μία τουήτ πίκ, κάτι)… Και οι κολλητές σου αλλού, χωρίς ένα πι-εμ, ένα ντι-εμ, ένα τουήτ, ένα ες εμ ες, ένα σμάιλ για γκουντ λάκ!

Κάποια βράδια στην καφετέρια της γειτονιάς να ανταλλάσεις βλέμματα με τον απέναντι, να κοκκινίζουν τα μαγούλα σου σαν τον χυμό σου με την γραναδίνη και να μην έχετε ένα κινητό με μπλου τουθ για να γνωριστείτε καλύτερα. (χμ, μην σου μπαίνουν ιδέες τώρα!)

Να ξεροσταλιάζεις δίπλα σε ένα τηλέφωνο γκουμούτσα ή ένα πιο γκλάμορους πολύχρωμο της σγουώτς(!), να αφήνεις μηνύματα με μολύβι πάνω στο θρανίο και να τα τσεκάρεις μετά το διάλειμμα, να εύχεσαι μην σηκώσει ο μπαμπάς σου το τηλέφωνο (γκουμούτσα) και τον τρομάξει όταν σε πάρει για την ώρα του ραντεβού… αχ… προβλήματα όμορφα που είχαμε εκείνη την εποχή. Αν το χότ σποτ ήταν η μπλου λέικ, η βερόνα, η αρκαδία ή το πάρκο (χωρίς γκάλοπ στο φέισμπουκ)… Αν το παπάκι (δίτροχο – όχι σιφτ 2) θα περνούσε από το σπίτι δεύτερη φορά γκαζωμένο τότε θα σήμαινε «είμαι στη γωνία σε περιμένω» (τύφλα να έχει το εμ εμ ες) …

Σήμερα στέλνω σμάιλς, γουίνκς, χάγκζ εν κίσσιζ, λιγότερα απ΄όσα παίρνω, κλείνω το μάτι ή βγάζω την γλώσσα έξω (αγαπημένο μου Ρ). Ανταλλάσω κουβέντες σε διάφορες γλώσσες και πατάω λάικ στις φωτό που έχουν νόημα. Ακούω τα τραγούδια που μου στέλνουν με λινκ και αφιέρωση στο ίνμποξ και χαμογελώ. Του στέλνω ένα μήνυμα «κοιμάσαι?» και χτυπά το τηλέφωνό μου. Το ίδιο μπορεί να συμβεί στο εμ ες εν ή στο σκάιπ.

Κι είναι πάντα και κείνο το άλλο φλερτ, που δεν τον ξέρεις τον άλλον, που ξέρεις μόνο το άβατάρ του, ένα ΑΚΑ, δεν έχετε βρεθεί ποτέ κι όμως, φλερτάρετε καθημερινά με γκουντμόρνιν και γκουντνάιτ κι ίσως κάποτε να μάθεις ότι ήταν φέικ, ένας χονδρός μπάρμπας από το Αϊντάχο μασκαρεμένος στα δικά σου τα γούστα, ίσως κι όχι, ίσως ο πρίγκιπας να ήταν πάντα πρίγκιπας πριν γίνει και δικός σου.

Φλερτ, παγκόσμια λέξη! Κοζάρω, κορτάρω, φλερτάρω… Όλα αυτά συνήθως σε μετρημένους χαρακτήρες. Ανάλογα το μέσο που χρησιμοποιώ.