Κοκκινάδι

Φορέσαμε όλες κόκκινο κραγιόν και σημαδέψαμε ό,τι μας αρέσει, ό,τι ποθούμε, ό,τι [δήθεν] κατέχουμε. Δεν λογαριάσαμε την ώρα που το non-stop ξεθωριάζει και σβήνει… Τη στιγμή που τα σημάδια γίνονται δαγκάνες που πληγώνουν τον άλλον. Και το φιλί, πληγή.

Μπάρμπι

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με Τρανσφόρμερς και Χελωνονιντζάκια....   

Δένω τα μάτια μου για να μην βλέπω αυτά που κάνουν δίπλα μου μα έτσι τα κάνουν και σε μένα.  Κι εγώ δεν έχω φωνή να υψώσω και να πω «ξεκουμπιστείτε, μαζευτείτε στην φωλιά σας», μου την αντάλλαξαν με τσιρίδες στα δελτία των οκτώ, και στα ρεφραίν ανούσιων βλαχοπόπ  τραγουδιών.   Δένω τα μάτια μου για να συνηθίσω το σκοτάδι που θα με ρίξουν  ξανά, αυτοί που χρόνια λογάριαζα για φίλους, που δάνειζαν τις τράπεζες και τα αφεντικά μα τώρα δεν ζητούν, απαιτούν τα πάντα κι άλλα τόσα πίσω.  Είμαι μια Μπάρμπι που ονειρεύεται ξέγνοιαστες βόλτες με ανοιχτή την οροφή δίπλα στην παραλία αλλά δένω τα μάτια μου για να μην δω το πωλητήριο που έχουν φορέσει στα καλοκαίρια μου, στα κύματά μου, στις αμμουδιές και στις γρανίτες μου.  Έμαθα να ζω έτσι,  κάνοντας όνειρα και φορώντας ροζ, το τίμησα τόσο πολύ στα γιάπικα χρόνια το μαύρο, γιατί δεν με αφήνετε να ζήσω όπως μου υποσχεθήκατε χρόνια πριν;

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με πολιτικάντηδες Τρανσφόρμερς που έρχονται σε οργασμό στην σκέψη ότι κυβερνούν αυτό τον τόπο...

Οι Ευχές

Τα βράδια πριν κοιμηθώ μετράω τις ευχές που δεν μεγαλώσανε, που δεν με πήραν απ’ το χέρι να με πάνε παραπέρα…  

Μία, δύο, τρεις…  Τους χαρίζω ονόματα, Ελένη, Γιωργία, Βαρβάρα. Απόψε μέτρησα δυό Κατερίνες και μια Μαρία. Υπάρχουν ευχές που μιλούν για ένα ταξίδι, άλλες για ένα φιλί, κάποιες για ένα βλέμμα που δεν έπεσε πάνω σου ποτέ. Μία ευχή για ένα παιδί που δεν κατάφερε να παίξει με τα άλλα. Μιαν άλλη για κείνη τη λιακάδα που χάθηκε γρηγορότερα απ’ όσο πίστευες πίσω από μέρες βροχής. Ή για ένα μεταξωτό μαντήλι που το πήρε ο αέρας και δεν το γύρισε ποτέ. Για ένα σπίτι με φραουλένιους τοίχους και παράθυρα γεμάτα ουρανό. Ή γι’ αγάπη μόνο κι ευτυχία. Υπάρχει μία ευχή που μιλάει για σένα κι άλλες που λένε Χρόνια Πολλά μα κόπηκαν απότομα.  

Τα βράδια πριν κοιμηθώ μετρώ τις ευχές που δεν  έζησα. Σαν μικρά παιδιά που πιάνονται αλυσίδα για να περάσουν απέναντι την λεωφόρο. 

Χειμερινές Εικόνες (2)

Σάββατο απόγευμα, περίπατος πίσω από το Κονσερβατουάρ.

Η Θεσσαλονίκη ντυμένη στα χρώματα του Δεκέμβρη, λίγο πριν ανάψουν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια πίσω από τα μεγάλα παράθυρα.

*Οικισμός Ουζιέλ*

Βασανίζομαι

Πως με βασανίζουν τα ηλιοβασιλέματα στις 42 ίντσες όταν είμαι μόνη σπίτι.

Κόσμος που ερωτεύεται και ανταλλάσει βλέμματα, χαμόγελα, φιλιά, συνήθως σε μία παραλία (μαγική) κάτω από ένα ροζ μωβ ουρανό, κι εγώ… Εγώ αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ, την σακούλα τα τσιπς που κάνει κριτς-κριτς και δεν σε αφήνει να ακούσεις τι της ψιθυρίζει ο πρωταγωνιστής (ντάμνιτ), το τουήτα και ένα ποτήρι δροσερό κρασί (καταραμένες αμυγδαλές)… Κι έξω είναι Απρίλης αλλά ήρθε ανάδρομος και βροχερός και δεν μπορείς να τον χαρείς (ντάμνιτ δις).

Πως με βασανίζουν οι έρωτες (των άλλων) και τα γλυκανάλατα φιλιά μεγεθυμένα στην οθόνη μου.

Pink Smiles

photo by Cindy Prins

Ιδανικός Κόσμος

Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο θα μοιράζαμε την καλημέρα σαν μπουκιές από φρεσκοψημένο κρουασάν βουτύρου
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο θα ήσουν όλα αυτά που αγαπώ καρφιτσωμένα φυλαχτό στο φανελάκι μου
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο οι λέξεις δεν θα είχαν νόημα χωρίς το βλέμμα, χωρίς την καρδιά
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο δεν θα υπήρχε πόνος και αρρώστια ούτε στο σώμα, ούτε στο νου, ούτε στην ψυχή
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο το Σ’ αγαπώ θα αναβόσβηνε σαν πινακίδα Νέον στο μπαλκόνι σου μέρα-νύχτα
Σε έναν ιδανικό κόσμο το "εγώ" δεν θα υπήρχε, μόνο το "εμείς"
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η αγκαλιά σου θα περίκλειε το σύμπαν μου, θα ζούσα μέσα σε αυτήν
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η αγάπη θα σού 'κλεινε τα ματόκλαδα με ένα φιλί για καληνύχτα
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η "καληνύχτα" θα είχε την γεύση της λιωμένης σοκολάτας στο στόμα σου

 

 

Νάνι σε ροζ Συννεφάκι

BUBBLES by Ray Caesar

Κάτι σε ΡΟΖάκι έχετε;

Είμαι ΡΟΖ... από επιλογή… από χαρά… από κάτι που δεν το είχα όταν ήμουν μικρή και τρελαινόμουν για ποδόσφαιρο με τα αγόρια της γειτονιάς, για Μάχη και Σουμπούτεο…

Είμαι ΡΟΖ… από τότε που άρχισα να φλερτάρω τις Μπάρμπι κάπου στο γυμνάσιο και έκλεβα το φιλί του Κεν ή του Τζον-Τζον, δεν θυμάμαι πια…

Είμαι ΡΟΖ… σαν μια μεγάλη φούσκα Μπαμπαλού, σαν ένα δροσερό Ντάκιρι στο ηλιοβασίλεμα, σαν το αγαπημένο μου Γκούτσι μαγιώ…

Είμαι ΡΟΖ κι είναι πρώτη Παρασκευή του Ιούλη, «κέλ μπονέρ»!!!

Spring Rolls (Into Summer)

Οι φράουλες πνίγονται μες στην τεκίλα… Πού είναι ο Μίτς να τις σώσει; Τα τριμμένα παγάκια λιώνουν και τις παίρνουν μαζί τους ακόμη πιο βαθιά… χμμμ... *γελάκι πονηρό* … «μ’αγαπά, δεν μ’αγαπά»… «μ’αγαπά!».

Οι Μαργαρίτες ξεπροβάλουν την άνοιξη κι εγώ αγαπώ τις ροζ, με μπόλικο αλάτι.

. . . . . . . . . . . . . . . .

Για την φίλη μου την Μαργαρίτα
*μεγάλο φιλί*

Tι απέγινε ο Πρίγκηπας του παραμυθιού;

Ποιος σκότωσε τον Πρίγκηπα* του παραμυθιού; (*ναι ακόμη με Η). Εκείνον που περίμενα να ’ρθει να με φιλήσει, να με ξυπνήσει από τον λήθαργο… από το ατελείωτο shopping therapy και τις νύχτες μαραθώνιων επεισοδίων της αγαπημένης μου σειράς;
Μπορούσε να με κάνει να διώχνω τα σύννεφα, να γεύομαι σπανακόριζο και haute cuisine με την ίδια χαρά, να με κάνει να σπιντάρω στην παραλιακή κι ας μην ξέρω να οδηγώ.
Όλα αυτά βέβαια σε κείνο το ροζ συννεφάκι που άρχισε να φουσκώνει πάνω από το κεφαλάκι μου χτενίζοντας τις κούκλες μου χιλιάδες χρόνια πριν …
Κι ύστερα ήρθε η ζωή – κατά το Ήρθαν οι μέλισσες – όπως και ο Ξανθούλης, τα παραμύθια έκλεισαν και σκονίστηκαν, οι κούκλες έμειναν αχτένιστες. Κι ο Πρίγκηπας τι απέγινε;

Τηλεφώνησέ μου ...