Σώματα

Ξέρεις ποιά σώματα χαζευω στην παραλία; αυτά που έχουν ιστορίες να πουν. Σημάδια, ραγάδες, καμπυλες, παραταιρα παχακια. Αυτά που φωνάζουν πως έζησαν και στήνω ιστορίες στο μυαλό, άλλοτε και στο χαρτί, για τον πρότερο βίο τους. 

Ποιος τα πόνεσε, ποιος τ'αγαπησε, ποιος τα χάιδεψε. 

Σώματα με καμπύλες που δείχνουν ότι αγαπήθηκαν πολύ. Περήφανα για κάθε άγγιγμα, για κάθε διαδρομή, ξεχωρίζουν από τον τρόπο που στέκονται. 

Σώματα μπαλωμένα, που σέρνουν ακόμα πάνω τους ένα, δυο παιδιά. 

Άλλα γηρασμενα, μοναχικά ή με ταίρι, συνήθως μετακινουνται με παρεό. 

Σώματα μαγκωμενα και ντροπαλά, με τους ώμους μπροστά να κρύψουν ένα μεγάλο στήθος, πόσο λάθος κάνουν, κι άλλα που φανερώνουν ότι δεν αγαπήθηκαν ποτέ... 

Κάθε ένα και μία ιστορία πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά.

Το απομεσήμερό μου

Μια τομάτα κομμένη στα τέσσερα πάνω στο παξιμάδι.  Το τζιτζίκι επίμονο στην δαμασκηνιά. Το μυαλό αδειάζει, συντονίζεται μαζί του.  Κανείς δεν ακούγεται.  Κάποιοι μόλις γύρισαν απ' τα τσίπουρα και ξάπλωσαν στους ίσκιους απ' τις βεράντες, άλλοι ήδη στον καφέ, κι εκείνοι που θα τους πάρει βράδυ στη θάλασσα. 
Μέσα Αυγούστου, της Παναγιάς εχθές, οι πόλεις άδειες, η Ελλάδα αναπνέει, βογγάει, ερωτεύεται, ζαλίζεται και ζεσταίνεται στις επαρχίες, στα πατρικά, στα μπάνια.  Τα πιτσιρίκια περιμένουν να χτυπήσει πέντε φορές το ρολόι για να ξεχυθούν στα πλακόστρωτα και στις πλατείες. Εγώ μελαγχολώ για το βιβλίο που τελειώνει και κρατώ τις τελευταίες σελίδες, να'χω κάτι για μετά.  Απέναντι μου από τη ζέστη χάνω την θάλασσα, γίνεται ένα θολό τοπίο με τον κάμπο και τον ουρανό.  Κοιτάω ψηλά, φέτος δεν είδα ούτε έναν σταυραετό, που πήγαν;  Μέσα ο μικρός παλεύει στον ύπνο του, σε κάποιο όνειρο θα παλεύει νικητής με τα τέρατα του κόσμου.  Ζέστη.  Δύσκολη σε κάθε ηλικία.  Πόσο το αγαπώ αυτό το χαγιάτι κι αυτό το αεράκι που μόλις ξεκίνησε να σαλεύει.  

Σε μισή ώρα τα παιδιά θα ξεχυθούν, το τζιτζίκι δεν θ' ακούγεται πια.  

Τα καλοκαίρια μου

Τι θυμάμαι από τα παιδικά κι εφηβικά μου καλοκαίρια στην Αθήνα:

Το Rocket της ΕΒΓΑ και το Σικάγο της ΔΕΛΤΑ.

Μια φέτα γλυκό καρπούζι.

Τις φωτιές του Αϊ Γιαννιού, Σωκίων με Θειρών.

Τις ποδηλατάδες στη Ζωοδόχο Πηγή.

Τα πεντόβολα στα σκαλάκια της Λίλης.

Το λάστιχο.

Το (λιτό) σουβλάκι του Ζαχαρία στη Νέα Ελβετία.

Τις τηγανιτές πατάτες με τη φέτα.

Τα πετροκέρασα και τα ροδάκινα σε τελάρα από την Έδεσσα.

Το φρυγανισμένο ψωμί με λάδι και ρίγανη από τη γιαγιά μου.

Τις παραστάσεις συνοδεία με γρανίτα φράουλα στο Παρκ.

Τις πλατφόρμες της μαμάς μου.

Τις στάμπες της Μανίνας στα λευκά μου μακώ.

Το μπισκοτόγλυκο ή μωσαϊκό ή κορμός (κοπιάστε).

Την συμπυκνωμένη βυσσινάδα της ΗΒΗ.

Την Αίγινα να φαίνεται από την ταράτσα του σπιτιού μου.

Το γαλάζιο μου μαγιώ.

Το ψάθινο καπελάκι μου.

Τα σαμπώ.

Τα συγκρουόμενα στο Λουνα Παρκ.

Τις μεσημεριανές σιέστες των γονιών μου, την μισόκλειστη πόρτα στην κρεβατοκάμαρά τους.

Τα αγόρια της γειτονιάς με μια μπάλα στα πόδια.

Τα σκισμένα γόνατα.

Κάποια Μουντιάλ.

Κάποια χτυποκάρδια.

Τα «παπάκια» να μαρσάρουν στο πάρκο.

Τα μπλεγμένα δάκτυλα στις ταινίες στην (παλιά) Αρκαδία.

Κάποια φιλιά.

Τη Βουλιαγμένη και το Λυκαβηττό.

(Κι άλλα φιλιά).

Το Ροντέο στην παραλιακή.

Το πρώτο μου φραπόγαλο στο Λέντζο.

Τις πρώτες μας μπύρες στη Δεξαμενή.

Τη Βερόνα.

Τα φλιπεράκια.

Τη Φατσέα και το Βυζάντιο (πλατείες χοτ σποτ της εποχής).

Το Άλσος Παγκρατίου.

Τον Κίτρινο Σκίουρο.

Την Μπατίντα ντε Κόκο.

Τα κρυμμένα μου τσιγάρα.

Την αθωότητα (που ξεθώριασε) στις φωτογραφίες εκείνης της εποχής.

Εμένα ως άλλη.

Γυμνασιοπαιδο ;)

Μύρισε καλοκαίρι

Καλοκαιρινές Εικόνες [10]

Εύβοια, Λευκαντί. Μισό καλοκαίρι διακοπές στη θάλασσα. Τότε που υπήρχαν μόνο 4 ξενοδοχεία και 20 σπίτια, ή τουλάχιστον τόσα εγώ θυμάμαι. Πρώτος όροφος δωμάτια, ισόγειο εστιατόριο. Ολόκληρα ταψιά από γεμιστά έπεσαν υπέρ πατρίδος σε εκείνο το εστιατόριο. Μεσημεριανή σιέστα και μετά βουρ ξανά κάτω στη θάλασσα.  Η μάνα να φωνάζει «μην πάτε στα βαθιά», εμείς ένα αλαλούμ… Πόσα παιδάκια ακόμη στα ρηχά με μάνες που φώναζαν «τα μπρατσάκια σου».

Ο μπαμπάς κάθε Σαββατοκύριακο θαλασσόλυκος, να βάζει στοίχημα με τον εαυτό του ποιο βραχάκι θα φτάσει.  Ήρωας. Η μάνα, μικρό κορίτσι, να τον φωνάζει να γυρίζει πίσω.  Εκείνα τα καλοκαίρια, μια φωνή και μια αγκαλιά η μάνα, ένα μακροβούτι ο πατέρας, γεύση από γεμιστά και χωνάκι παγωτό, αλμύρα και ιώδιο,  ξεθωριασμένες φωτο με άγνωστα κοριτσάκια στο κάδρο… Η πεσμένη μου τιράντα σήμα κατατεθέν. Τα αδέλφια μου πιο αθώα από ποτέ. Η καπελαδούρα της μαμάς must της εποχής. 

Αχ, καλοκαιράκι μου… 

υ.γ. ύστερα από διάφορα μηνύματα που έλαβα, να ξεκαθαρίσω ότι εγώ φοράω το λευκό μαγιώ, γιαυτό "δεν μοιάζω πια" με το κοριτσάκι που αγκαλιάζει η μαμά μου ;)

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Καλοκαιρινές Εικόνες [9]

Τι είναι το καλοκαίρι;   Μια παραλία με ψιλό χαλίκι και γαλαζοπράσινα νερά, κρυμμένη πίσω από ένα βουνό…  Ένας βράχος που τον σκαρφαλώνουν παιδιά για να παραβγούν στις βουτιές. Τα σπόρια απ’ το καρπούζι κολλημένα στα μάγουλα σου  να τα ξεπλένει η θάλασσα. Ένας ίσκιος πολύτιμος όπου κουλουριάζεις το κορμί σου με τα μάτια κλειστά.  Το κύμα όταν σκάει στα πόδια σου.  Η μέρα που δεν τελειώνει ποτέ, σαν πρώτο ραντεβού…  Καλοκαίρι εσύ κι εγώ.  

 

 (Όπου με ταξιδεύεις είναι καλοκαίρι)

Καλοκαιρινές Εικόνες [8]

Στην παραλία, να έχει σηκώσει αέρας και να κυνηγάς ένα παρεό με πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια… Και να φεύγει τόσο μακριά που να χάνεται από τον φακό σου.

Καλοκαιρινές Εικόνες [7]

I ♥ Greece

The sea was sapphire colored and the sky burned like a heated opal through the air; we hoisted sail; the wind was blowing fair for the blue lands that to the eastward lie. 

"Greece" by Oscar Wilde

Γλαρόκαβος

Ανάμνηση καλοκαιριού...

Καλοκαιρινές Εικόνες [6]

Βράδυ με ξεχασμένη πανσέληνο. Τακουνάκια στα πλακόστρωτα. Λευκά χάρτινα τραπεζομάντηλα, αναμμένα πολύχρωμα λαμπιόνια, το κλαρίνο παίζει κάτω απ΄ τα πλατάνια. Κάποιος σέρνει το χορό. Ποτήρια που τσουγκρίζουν «και του χρόνου».  Ξημερώνει Παναγιά. 

 

15.08.2011

Καλοκαιρινές Εικόνες [5]





Μεσημέρι του Αυγούστου με δυνατό ήλιο, μυρωδιά από αντηλιακό και γεύση από αλάτι και καφέ.  Καθισμένη στο ψιλό χαλικάκι της  Πλατιάς Άμμου (πόσο οξύμωρο;) ταξιδεύοντας με την μουσική στο απέραντο γαλάζιο.  

Καλοκαιρινές Εικόνες [4]

Διψασμένη στον σταθμό Ραψάνης ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη.

Καλοκαιρινές Εικόνες [3]

Ένα ψυγείο ΕΒΓΑ.  Τρία πιτσιρίκια κρεμασμένα από πάνω του. Κοντοκουρεμένα, μαυρισμένα, με σκισμένα γόνατα, γρατζουνισμένους αγκώνες.  Τρία ποδήλατα πεταμένα στο πεζοδρόμιο. Ο περιπτεράς - «κλείστε το ψυγείο» - σε σύγχυση όσο δίνει τα ρέστα από το περιοδικό/Ηondos/supermarket στην πελάτισσα. Το ψυγείο είναι ακόμη ανοικτό.

Καλοκαιρινές Εικόνες [2]

Summer of '60
credits: Mikaela Gallagher

Τζιν τόνικ

Βότκα σε ψηλό ποτήρι με πολύ πάγο και μια φέτα λεμόνι.  Δίπλα στο πακέτο τα τσιγάρα σου.  Μην καπνίζεις άλλο, σου λέω και σπρώχνω το τασάκι παραπέρα.  Με ενοχλεί ο καπνός σου ακόμη κι εδώ στην άκρη του κόσμου σ’ αυτή τη βεράντα. Με ενοχλεί η μυρωδιά που αφήνει στα ρούχα σου και στο φιλί σου. Δεν στο λέω αυτό, ξέρω πως σε θυμώνει.

 

Τζιν τόνικ, με πολύ πάγο και λάιμ.  Δίπλα το κινητό μου κουδουνίζει στον ήχο του εμ-εμ-ες.  Με κοιτάς περίεργα μα εγώ κοιτώ το φεγγάρι που πλημμυρίζει την οθόνη μου, χωρίς θέμα, χωρίς κείμενο, μόνο ένα φεγγάρι τεράστιο από ένα νούμερο γνωστό. Δεν είναι καν καταγεγραμμένο.  Σε ποιό όνομα, με τί στοιχεία, γιατί και πώς να σε ξαναβάλω στο παρόν μου;  Κι απόψε μου στέλνεις το ίδιο φεγγάρι που φέγγει κι εδώ αλλά από τα δικά σου μάτια χιλιάδες χιλιόμετρα και μία θάλασσα μακριά.  Λες και θα το χαζέψουμε μαζί σαν άλλοτε, λες και πίνουμε παρέα –σαν τώρα καλή ώρα– κάτω από την πανσέληνο.

Τί συνήθιζες να πίνεις;  Δεν θυμάμαι πια…  

Είναι όμορφο το φεγγάρι απόψε, κι άσε τη νύχτα να μυρίζει καπνό.  

- Ποιος είναι;

- Άγνωστο νούμερο, λάθος.

Ντηλήτ.

Πανσέληνος-υποβρύχιο

Η πανσέληνος έπαιζε με την ασημένια, καλοκαιρινή θάλασσα που άλλαξε σε ένα ποτήρι δροσερό νερό. Και βούτηξε μέσα της, να την πιει η κόρη, να την κάνει γαργάρα στο λαιμό της, να την πιπιλίσει.

 

Πανσέληνος-υποβρύχιο στα μέσα του καλοκαιριού.  

Θα ακολουθούσαν ανατολές μαρμελάδα βερίκοκο και ηλιοβασιλέματα γλυκό βύσσινο αλλά έχουμε γι’αυτά καιρό…  

  

Καλοκαιρινές Εικόνες [1]

Καλοκαίριασε. Τα τζιτζίκια στο θυμίζουν για τα καλά. Χωρίς σταματημό. Απομεσήμερο σε μια αυλή ασβεστωμένη. Με τα γεράνια της και τα βασιλικά της. Με κληματαριά στο καλωσόρισμα. Κι εκεί στην απλωμένη κουρελού απλωμένη κι η αφεντιά σου. Μέσα σε λευκά βαμβακερά, με τον ιδρώτα να έχει σταματήσει στο λακκάκι του λαιμού σου. Με το ψαθάκι σου στο χέρι σε ρόλο βεντάλιας. Ηλιοκαμένη και ξυπόλητη. Με το άλλο χέρι μαξιλάρι και την αντηλιά στο βλέμμα. 

Τα τζιτζίκια δεν σταματούν.

Εκδρομή

Να πάρω το τοπι μου και το ψαθακι μου και να μπω σε ενα μπλε λεωφορειο να φυγω μακρια. Σαν παλια ελληνική ταινία.