Κι εγώ...

Ερωτικό (Ι)

Απ’ όλα τα θεριά, 
αυτό που γεννά το σώμα μου 
μες στα δικά σου χέρια 
φοβάμαι πιο πολύ.

Απόψε 
θα γίνω σταγόνα ιδρώτα 
στ’ ανυποψίαστα κρυφά σου ‘θέλω’.

Σκοτάδι 
που θα σβήσει τη ντροπή.

Δάκρυ χαράς 
στο τελευταίο σου «αχ».

Κι όταν κι αυτό σωπάσει 
θα γίνω ζουμερό φιλί –ολόκληρη– 
να ξεδιψάσεις.

Αλήθειες (Ι)

Μικρές ιστορίες για μεγάλες φιλίες (IΙ)

Ο ένας φοβόταν την θάλασσα κι ο άλλος τα ύψη.  Ταξίδεψαν μακριά, αναγκάστηκαν να ανέβουν σε 4 καράβια με φουρτουνιασμένη θάλασσα και στην ψηλότερη ταράτσα μίας πόλης.  Κανένας τους δεν θα τα κατάφερνε μόνος του χωρίς ένα χέρι να τον κρατά.

Μικρές ιστορίες για μεγάλες φιλίες (Ι)

Οι φίλοι μου είναι τα φτερά στα ταξίδια μου, οι νότες στα τραγούδια μου, τα σημεία στίξης στις προτάσεις μου.    Πορευόμαστε μαζί χωρίς να μετράμε το χρόνο και το  γιατί…  Απλά συνυπάρχουμε στα όμορφα και στα δύσκολα, κι αν είναι μπορετό να κλαίς μόνος σου δεν είναι καθόλου ευχάριστο να γελάς χωρίς παρέα.

Τώρα

Κυνήγα με

Είμαι ήλιος και τρέχω,  μέρα και φεύγω κι εσύ ζητάς κι άλλο...

Πιάσε με

Σαν «κλέφτη» που τον στέλνει ο αέρας από εδώ κι από εκεί, ανοίγεις τα χέρια μα μπορείς;

Κράτα με

Πριν γίνω αγέρι και χαθώ πάλι, πριν σκορπίσω μακριά.

Φίλα με

Γιατί πέρασαν μέρες και δεν έχω μεταλάβει στάλα κόκκινο κρασί.

Αγάπα με

Χωρίς λόγο, χωρίς Θέλω, χωρίς Πάντα,

Για τώρα μόνο μπορείς;

Εδώ

Έχω ρίζες που με τραβάνε βαθιά στο χώμα.  Τώρα που τα κλαριά μου αγγίζουν ουρανό κάτι με τραβάει αντί να μ’ αφήσει να φύγω ψηλά. Στην δική μου ψυχανάλυση έρχονται τα ονόματα και οι χαρακτηρισμοί των άλλων.  Οι δικοί σου και οι δικοί τους.   Κι ούτε που ρωτάς εγώ τι πιστεύω, τι θέλω.  Αν θέλω να πάω πιο πέρα ή να κρατηθώ εκεί που αγαπάω.  Δεν σε πειράζουν τα λόγια μου γιατί δεν τα ακούς.  Στο μυαλό σου τρέχεις σε δρόμους ανοικτούς.  Στο δικό μου μετράω καλοκαίρια.  Είναι αυτή η ζεστασιά που δύσκολα πια συναντάς σε αγκαλιές χωρίς δικές σου μυρωδιές, σε ξένα μάτια. Μ’ αρέσει να κουρνιάζω στο χώμα, να τεντώνομαι, να το σκαλίζω με τα χέρια μου, να σκύβεις και να σου κλέβω φιλιά.  Μα εσύ φωνάζεις πως μπορώ κι άλλο, ακόμη πιο ψηλά… πιο πολύ.  Αχ να μ’ ήξερες λίγο ακόμη.  Να ’βλεπες τα δικά μου ταξίδια.  Τα δικά μου λιμάνια.   

...Μπήκε άνοιξη και στολίστηκα με  μικρά μπουμπούκια.

Η λιακάδα στην καρδιά μας

Ονειρεύομαι μια μέρα με λιακάδα πάλι στην Ελλάδα, με την λιακάδα στην καρδιά μας και στο βλέμμα μας.   Έχω την πίστη ότι αυτή έρχεται μέσα από την προσφορά στους δίπλα μας.  Πόσοι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινούν εκεί έξω; Παρακολουθώ το πρόβλημα ή μέρος αυτού στα μήντια αλλά δεν μου προτείνουν λύσεις.    Είμαι σίγουρη πως όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε και ας μην ανήκουμε σε ΜΚΟ, σε εκκλησιαστικές επιτροπές και  δημοτικά συμβούλια. Μικρές πράξεις από ομάδες ανθρώπων είναι ικανές να φέρουν το χαμόγελο στους πολλούς.  Μικρές πρωτοβουλίες για μεγάλα έργα.

Στην Ελλάδα των τόσων προβλημάτων υπάρχουμε ακόμη όλοι εμείς που κάθε πρωί ντυνόμαστε για να πάμε στην δουλειά μας, που αμειβόμαστε καλά ή λιγότερο από πριν, αλλά το κυριότερο, που έχουμε στέγη, τροφή, ρουχισμό, οικογένεια, φίλους, ακόμη και την επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω ίντερνετ.

Ας κάνουμε λοιπόν μία υπόθεση:

Μέσα στις εταιρίες δημιουργούνται ομάδες εθελοντών. Μικρές ομάδες που όμως μπορούν να εναλλάσσονται ανάλογα με το δυναμικό της κάθε εταιρίας.  5-10 άτομα που ο καθένας από αυτούς όπως θα μαγειρεύει σπίτι του,  μια φορά την εβδομάδα ή στις 10 μέρες θα βάλει  ακόμη μία κατσαρόλα φαγητό ή ένα ταψί στον φούρνο.  Η κατσαρόλα μου βγάζει σίγουρα 6 μερίδες, η γάστρα μου 10, το ταψί μου το ίδιο.  Φαντάζομαι το ίδιο ισχύει για όλους.  Ας πούμε λοιπόν ότι είμαστε 5-6 άνθρωποι και μαζεύουμε  30-60 μερίδες φαγητό.  Τι κάνουμε; Συσκευάζουμε ατομικές μερίδες από ένα γευστικό και θρεπτικό γεύμα,  βάζουμε και μία φέτα ψωμί, μία χαρτοπετσέτα, ένα πλαστικό πιρούνι, ίσως και ένα μικρό γλύκισμα, ο καθένας ας κάνει ό,τι μπορεί και γεμίζουμε τις τσάντες μας.  Αν υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε στην Αθήνα, παίρνουμε το Metro και κατεβαίνουμε στο κέντρο.  Δεν θα δυσκολευτούμε να εντοπίσουμε το κοινό που θα του προφέρουμε το γεύμα.  Και στο τέλος θα είμαστε μια παρέα που θα χαμογελά γιατί θα το λέω πάντα, η μεγαλύτερη ευλογία είναι να έχεις και να δίνεις.  Να προσφέρεις χαρά.  

Συμφωνώ με αυτούς που θα πουν πως δεν χρειάζεται να είσαι σε μια εταιρία αλλά απλά να έχεις την διάθεση να βοηθήσεις, ακόμη και μόνος σου ή με ένα φίλο.   Προτείνω συγκεκριμένα ομάδες από εταιρίες γιατί θα μπορούσαν να το κάνουν πιο μεθοδικά:

Εάν η εταιρία είναι μεγάλη θα μπορούσε να έχει 2 ημέρες την εβδομάδα με εθελοντική απογευματινή εργασία σε συγκεκριμένα μέρη/στέκια ώστε να μην χάνεται η προσπάθεια.

Εάν η εταιρία πλέον σαν φίρμα θέλει να εξαργυρώσει σε καλή φήμη το κοινωνικό έργο των υπαλλήλων της θα το αγοράσει με άλλα μέσα, όπως την δωρεάν παροχή τροφίμων, ή φαρμάκων, ή ακόμη και την παροχή άδειας ωραρίου  μέσα σε αυτό το πρόγραμμα εθελοντισμού.

Εάν η εταιρία σχετίζεται με άλλες τροφίμων ή και συσκευασιών, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να ζητήσουν επιπλέον βοήθεια -χορηγία- από αυτές.

Ακόμη και σε μία μικρή επιχείρηση 2-3 ατόμων σκεφτείτε ότι 1 φορά τον μήνα να το κάνετε θα έχετε προσφέρει 15 μερίδες σπιτικό φαγητό σε αντίστοιχο κόσμο που συνήθως σιτίζεται από τα σκουπίδια σας.  Βάλτε στο μυαλό σας δικούς σας ανθρώπους που περνούν αρκετά δύσκολα και αναλογιστείτε πόσο χρόνο μπορούν να αντέξουν…

Γενικά λύσεις υπάρχουν και τις φέρνει ο καθένας από εμάς.  Ένα πιάτο φαγητό, ένα παυσίπονο, μία κουβέρτα που περισσεύει, ένα ζεστό πουλόβερ, ένα ζευγάρι καθαρές κάλτσες.  Όλα έχουν την δική τους (ανεκτίμητη) αξία όταν δεν τα έχεις.  Η αξία τους πολλαπλασιάζεται όταν προσφέρονται με μόνο αντάλλαγμα την ηθική ικανοποίηση ότι εσύ ο μικρός κατάφερες κάτι μεγάλο.

ΣΣ.  Κρατήστε τις παραπάνω σκέψεις σαν βάση για να κάνετε δικά σας πράγματα, μεγαλώστε την ιδέα, επικοινωνήστε την, ακόμη και μια σακούλα τρόφιμα στα συσσίτια αρκεί αν δεν προλαβαίνεις για κάτι άλλο.   Γέμισε μια σακούλα γάλα και τρόφιμα και χτύπα το κουδούνι της οικογένειας στην γειτονιά σου που έχει ανάγκη.  Δεν χρειάζεται να πεις κάτι, απλά μια καλημέρα.

(photo credits: KalaNea)

I ♥ Greece

The sea was sapphire colored and the sky burned like a heated opal through the air; we hoisted sail; the wind was blowing fair for the blue lands that to the eastward lie. 

"Greece" by Oscar Wilde

Ματριόσκα

Με ρωτάτε γιατί δεν γράφω εδώ και καιρό. Τι να γράψω; Για ποιόν; Για τον Έλληνα που νιώθει μόνος και ακόμη πιο φτωχός σε σκοτεινές λεωφόρους; Για τον Έλληνα που θέλει αλλά δεν κάνει πια παιδιά γιατί δεν ξέρει πως θα τα θρέψει; Για τον γείτονά μου που ετοιμάζεται όπως πολλοί να φύγει στην Γερμανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία; Για τα παιδιά που δεν επιστρέφουν από τις σπουδές τους στο εξωτερικό;  Για φίλους και γνωστούς που ξαφνικά έχασαν σπίτια –μεγάλα ή μικρά- φτιαγμένα με κόπο στην εποχή ακόμη της δραχμής;  Στήνουμε συζητήσεις με φίλους για την δραχμή, την επιστροφή ή τον αποκλεισμό της. Κι όπως τα λέμε κι οι δυο μάλλον έχουμε δίκιο.  Εγώ που την αγάπησα πολύ αλλά πια δεν την ποθώ κι εκείνοι που την βλέπουν σαν ένα Μεσσία («κουρελιασμένο» θα προσθέσω). Με ρωτάτε γιατί τόσο καιρό δεν κάθομαι στο πληκτρολόγιο μου να σας διηγηθώ ιστορίες.  Ίσως επειδή αυτά που ονειρεύομαι και γράφω είναι πολύχρωμα, φωτεινά και ζαχαρωτά, κι έξω επικρατεί το σκοτάδι και η γύμνια. Η πόλη γυμνή ψάχνει κουρέλια να καλύψει το ταλαιπωρημένο της κορμί.  Η πόλη αδειάζει πέρα της Πλατείας Καρύτση, της Αγίας Ειρήνης, της Βαλαωρίτου στον Βορρά. Στα σκοτεινά σοκάκια ένας άγνωστος άνθρωπος, ο πρώην σου γείτονας, η παλιά σου συμμαθήτρια, στρώνουν τις παλιές εφημερίδες την ώρα που εσύ χώνεσαι κάτω από το πάπλωμά σου.  Πόση ομορφιά χάθηκε από αυτούς τους δρόμους; Κι ας τους περπατούν όμορφοι άνθρωποι που κλείνουν τα μάτια για να πάνε μπροστά.  Υπάρχει ένας κόσμος μέσα σε έναν άλλο. Μια πόλη Ματριόσκα, μια χώρα Ματριόσκα…  Μπαμπούσκα, αν ψάχνεις να βρεις τι εννοώ. Και στις δύο περιπτώσεις με παχύ το σίγμα, ρούσικο που θά ‘λεγε κι ο Λιάπκιν. Σαν το κρύο κι απόψε το βράδυ, παχύ και ρούσικο κι αυτό. Κι αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω, μακριά από την κουβέρτα και τον καναπέ μου, μακριά από τους 4 τοίχους που κλείνουν τη ζωή μου. Για ποιόν να γράψω λοιπόν;  Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ την κατάθλιψη του Έλληνα, την μελαγχολία στο βλέμμα του, την αγωνία που εύκολα γίνεται φόβος. Ποιος θέλει να διαβάσει για ροζ πεταλούδες στην καρδιά ενός ανηλεούς χειμώνα, εν μέσω φόρων, με τόσους κουστουμαρισμένους να μας κουνούν το δάκτυλο απειλητικά; Ποιός θα διαβάσει παραμύθια στα σκοτεινά; 

Θα σας στείλω τις πεταλούδες μου ξανά σαν μάθω να αγαπώ (περισσότερο) τους ανθρώπους και να κοπιάζω περισσότερο για αυτούς.  

Une promenade

12 μέρες

Θέλω να με πας ένα ταξίδι,

να μπερδεύονται τα χρώματα μπροστά μου σε φωτεινές βιτρίνες κι όχι κατεβασμένα ρολά,

να δω έλατα στολισμένα ως τον ουρανό και καρουζέλ φορτωμένα παιδιά και γέλια,

να μασουλώ μακαρόν και να μην σκέφτομαι ότι μελομακάρονο και μακαρόν έχουν πια την ίδια τιμή το κιλό,

να ακούσω τα κάλαντα από χαρούμενες φωνές και όχι από επαίτες στα λεωφορεία της γραμμής,

να βλέπω γελαστά πρόσωπα στον δρόμο να εύχονται Χρόνια Πολλά…  

Τόσα πολλά σου ζητώ;

Σε 12 μέρες έχουμε Χριστούγεννα…

Ξεκίνα να χαμογελάς.

Οι Ευχές

Τα βράδια πριν κοιμηθώ μετράω τις ευχές που δεν μεγαλώσανε, που δεν με πήραν απ’ το χέρι να με πάνε παραπέρα…  

Μία, δύο, τρεις…  Τους χαρίζω ονόματα, Ελένη, Γιωργία, Βαρβάρα. Απόψε μέτρησα δυό Κατερίνες και μια Μαρία. Υπάρχουν ευχές που μιλούν για ένα ταξίδι, άλλες για ένα φιλί, κάποιες για ένα βλέμμα που δεν έπεσε πάνω σου ποτέ. Μία ευχή για ένα παιδί που δεν κατάφερε να παίξει με τα άλλα. Μιαν άλλη για κείνη τη λιακάδα που χάθηκε γρηγορότερα απ’ όσο πίστευες πίσω από μέρες βροχής. Ή για ένα μεταξωτό μαντήλι που το πήρε ο αέρας και δεν το γύρισε ποτέ. Για ένα σπίτι με φραουλένιους τοίχους και παράθυρα γεμάτα ουρανό. Ή γι’ αγάπη μόνο κι ευτυχία. Υπάρχει μία ευχή που μιλάει για σένα κι άλλες που λένε Χρόνια Πολλά μα κόπηκαν απότομα.  

Τα βράδια πριν κοιμηθώ μετρώ τις ευχές που δεν  έζησα. Σαν μικρά παιδιά που πιάνονται αλυσίδα για να περάσουν απέναντι την λεωφόρο. 

Χειμερινές Εικόνες (2)

Σάββατο απόγευμα, περίπατος πίσω από το Κονσερβατουάρ.

Η Θεσσαλονίκη ντυμένη στα χρώματα του Δεκέμβρη, λίγο πριν ανάψουν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια πίσω από τα μεγάλα παράθυρα.

*Οικισμός Ουζιέλ*

Χειμερινές Εικόνες (1)

Γεγονός

Η δημοκρατία είναι ευάλωτη όταν οι αιρετοί άρχοντές της την περιγελούν.

[Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας για τρίτη ημέρα την προσπάθεια των δύο πολιτικών μας προσώπων και του συναφιού τους να βρουν (άξιο;) πρωθυπουργό...  Ντροπή τους.]

DENIM DREAMS 4

DENIM DREAMS 4

An exhibition by OZON RAW MAGAZINE 

@ μπορντ//ντε λό

My BaG

Θα γεμίσω την τσάντα μου με ελπίδες και όνειρα για αυτήν τη νέα διαδρομή που θα ξεκινήσουμε όλοι από αύριο...  Κι αγάπη, για αυτούς που θα βρεθούν μόνοι κι αβοήθητοι στον δρόμο μας, ίσως και για μας τους ίδιους.  

This Afternoon

Η Θεσσαλονίκη τα απογεύματα λιάζεται σαν γάτα χαϊδεμένη και το βραδάκι κλείνεται στις αίθουσες του φεστιβάλ.

Είμαι θυμωμένη

Είμαι θυμωμένη με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μου και γίνονται απλά πολλαπλά tweets, γελοίες τηλεοπτικές δηλώσεις πολιτικών και άλλων «ειδικών», πρωτοσέλιδα σε DVD–super market–εφημερίδα. 

Είμαι θυμωμένη επειδή εργάζομαι 25 χρόνια με δική μου επιλογή και δεν επιβάρυνα οικονομικά ποτέ κανέναν, επειδή δεν πήρα ποτέ δάνειο –καταναλωτικό, στεγαστικό, διακοπών, κλπ- την στιγμή που ο έλληνας έπαιρνε δάνειο ακόμη και για φωτόλυση πριν βγει στην παραλία. 

Είμαι θυμωμένη επειδή πάντα εξοφλούσα τις πιστωτικές μου κάρτες μέσα στον μήνα θεωρώντας την αγορά μετρητοίς, όσον αφορά τις δόσεις είναι ζήτημα να έβαλα για 3 αγορές όλα αυτά τα χρόνια.  

Είμαι θυμωμένη επειδή σε όλη μου την ζωή αρνήθηκα να ξοδέψω περισσότερα από αυτά που εισπράττω, την πολυτέλεια μίας σουίτας στο Ντουμπάι όπου έφτασε η μισή Ελλάδα, την Porsche Cayenne που έγινε το καθημερινό αυτοκίνητο του νεοέλληνα. 

Είμαι θυμωμένη επειδή η καθημερινότητα μου περιλαμβάνει 10-12 ώρες εργασίας για να μπορώ να απολαμβάνω την ζωή που μου αρέσει και να μπορώ και αύριο, για να μου πουν κάποτε ότι ο μισός μισθός μου 25 χρόνια κατατίθεται στο ΙΚΑ ώστε να συνταξιοδοτηθώ και να ζήσω ευπρεπώς μετά από κάποια ηλικία και όχι για να μου πουν ότι αύριο θα χάσω ακόμη και αυτά για τα οποία εργάστηκα όλα αυτά τα χρόνια.

Είμαι θυμωμένη επειδή μέχρι στιγμής προσπαθώ αλλά δεν μπορώ να καταλάβω ούτε τι προτείνουν όλοι αυτοί ούτε ποια μέτρα μπορούν να με βοηθήσουν και ποια να με στείλουν ακόμη παρακάτω. 

Είμαι θυμωμένη επειδή τα μέσα ενημέρωσης τραβάνε γραμμή ανάλογα με τα συμφέροντα τους κι ας με συγχωρήσουν όσοι φίλοι μου δημοσιογράφοι διαβάσουν αυτό.  Επειδή αγαπητό μου κανάλι δεν μπορείς να κάνεις δηλώσεις και υποδείξεις, μόνο να παραθέτεις αμερόληπτα τα γεγονότα στην κοινή γνώμη.   

Είμαι θυμωμένη επειδή ξαφνικά εμφανίστηκαν σε αφθονία δημαγωγοί, χειραγωγοί, λαϊκιστές και την έχουν δει συνήγοροι του απλού λαού, κυρία μου. Καταλαβαίνεις. 

Είμαι θυμωμένη επειδή οι περισσότεροι από αυτούς που φωνάζουν για λιτότητα και νέα μέτρα, δεν εργάστηκαν ποτέ, ζουν μέσα στην υπερβολή και στην πολυτέλεια, έφαγαν με χρυσά κουτάλια και ξέχασαν ότι στην πολιτική πρέπει να μπαίνεις πλούσιος και να βγαίνεις φτωχός. Μάλλον θεώρησαν ότι καλύπτονται με το φτωχό τους πνεύμα.

Eίμαι θυμωμένη επειδή βλέπω τα όνειρά μου να χορεύουν πιασμένα χέρι-χέρι στο Ζάλογγο.

Είμαι θυμωμένη επειδή αποχωρίστηκα βίαια την δραχμή που την αγαπούσα και τους πίστεψα ότι το νέο ενιαίο νόμισμα θα ήταν δυνατό. Τώρα δεν θέλω πίσω την δραχμή, την βιάσανε, την ληστέψανε και θέλουν να μου την επιστρέψουν κουρελιασμένη; 

Είμαι θυμωμένη επειδή παντού υπάρχει θλίψη και άγχος ακόμη και κάτω από αυτό το φως που ζηλεύει η υπόλοιπη Ευρώπη. Επειδή δεν βλέπω χαμόγελα τις ηλιόλουστες ημέρες, επειδή μας έκαναν να φοβόμαστε ακόμη και αυτό.

Είμαι θυμωμένη επειδή πρώτα γίναμε ψυχολογικά φτωχοί και μετά στην πραγματικότητα.  Επειδή μας φόβισαν τόσο πολύ που κάναμε τον έμπορο να κατεβάσει τα ρολά του και ξεχάσαμε πως η οικονομία στηρίζεται στην ανακύκλωση των μετρητών. Κι όσοι συνεχίσαμε να είμαστε καταναλωτές νιώθαμε τύψεις με αυτά που ακούγαμε.

Είμαι θυμωμένη επειδή εκεί που προσπαθώ να σηκώσω κεφάλι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι fake αγρότες μου κλείνουν τους δρόμους  ενώ τόσα χρόνια εργάζονταν ελάχιστα και μάζευαν μισθούς, υπερωρίες, μπόνους, επιχορηγήσεις.

Είμαι θυμωμένη επειδή κάποιος συνδικαλιστής απειλεί να μας βυθίσει στο black out λες και η ΔΕΗ που πληρώνω πανάκριβα είναι το σπίτι του και το κάνει ως αγαπά. 

Είμαι θυμωμένη επειδή οι φελλοί και κάτι άλλο πάντα επιπλέουν και το βλέπω ακόμη μια φορά να συμβαίνει.  Και με θυμώνει ακόμη πιο πολύ ότι όλοι τους προσπαθούν να μας αποβλακώσουν με σκουπίδια στην τηλεόραση και επίσης αφαιρώντας θέσεις εργασίας καταργώντας τα ελληνικά σήριαλ χάριν των τουρκικών.

Είμαι θυμωμένη με όποια προπαγάνδα την στιγμή που ο στόλος του γείτονα κόβει βόλτες στο Αιγαίο μου. 

Είμαι θυμωμένη επειδή ζω στον πιο πλούσιο τόπο του κόσμου, ανάμεσα σε δύση και ανατολή και όμως δεν εκμεταλλευόμαστε τον πλούτο μας.   Είμαστε κολλημένοι σε ένα ένδοξο παρελθόν και δεν έχουμε παρόν και μέλλον.

Είμαι θυμωμένη επειδή οι Βαυαροί και οι ομόγλωσσοι τους από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους έως σήμερα έχουν επέμβει αρκετές φορές στην ιστορία μας κι έχουμε υπομείνει την κατοχή τους από την εποχή ακόμη του πιτσιρίκου που έστειλαν για πρώτο μας βασιλιά έως το Γ’ Ράιχ.  Θυμώνω που κανένας μας δεν ζήτησε τις αποζημιώσεις που δικαιούμαστε και κανείς δεν μας τίμησε για όλα όσα δώσαμε στον 2^ο παγκόσμιο. 

Eίμαι θυμωμένη επειδή όπου και να κοιτάξω θα δω να με ξεπουλάνε. 

Eίμαι θυμωμένη επειδή τα παιδιά που αύριο θα είναι νέοι δεν θα έχουν να λάβουν τίποτε, επειδή οι νέοι σήμερα φεύγουν μετανάστες στο εξωτερικό, επειδή οι υπόλοιποι δεν ξέρουμε σε τί να ελπίσουμε.

Eίμαι θυμωμένη με τόσα ακόμη που δεν μπορώ να τα καταγράψω όλα αυτά…

Κάθε βράδυ κάνω ασκήσεις διαχείρισης θυμού.