Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή

“Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.  Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.   Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.
Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.  Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.  Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου.
Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».  Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ  προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. Παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό,  ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει  νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο,   παρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο,  ὅπου καὶ νὰ  βρίσκεται.
Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ  ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963

Anitra's Dance

Να ξυπνάς με τον ήχο της βροχής και να ξαπλώνεις με αυτόν. Πόσο όμορφη είναι η ζωή που σνομπάρουμε με την μιζέρια μας, το έχετε σκεφτεί;  Ένα θαύμα που το ζούμε οι ίδιοι καθημερινά.

 

Edvard Grieg - Peer Gynt - Suite No. 1, Op. 46 - III. Anitra's Dance

Ο Έρωτας

Έτσι πρέπει να είναι ο ΕΡΩΤΑΣ, αειθαλής, να κρατά έως το τέλος...
Να σεργιανίζει, να χαμογελά, να σκορπά τα καλά του.
Κι όταν έρχεται το τέλος να λές "δεν μπορεσα ν' αγαπήσω πιο πολύ"...
Για την Βασουλίτσα μου και το Μιχαλάκη της που μας χαμογελά... ♥

Artwork: Elpida P.

5 Φλεβάρη '13

Εκεί που κάποτε βάδιζες με σταθερό βήμα τώρα το έδαφος είναι σαθρό. Οι άλλοτε δυνατοί αποδυναμώνονται, οι αξίες δοκιμάζονται, η σιωπή γίνεται κραυγή.  Ελλάδα του 2013, με τις αξίες της παρατημένες σε ενεχυροδανειστήρια σε κάθε γειτονιά.  Θλίψη, οργή, τι;  Ξεπεράσαμε την αμηχανία.

 

Γενάρης

Όταν ο Γενάρης έχει κέφια, ψυχή και βλέμμα γεμίζουν με ομορφιά. Εκεί που λες ότι είναι χειμώνας -κυριολεκτικά και μεταφορικά- ξαφνικά εμφανίζεται ένας γαλανός ουρανός με παιχνιδιάρικα σύννεφα που σε κάνει να χαμογελάς.  Κι από πίσω ο  Όλυμπος,  αγαπημένος και μεγαλοπρεπής.  Αναρωτιέσαι ακόμα γιατί τον επέλεξαν για κατοικία τους οι θεοί; 

Credits: Kat d' Athènes ®

Η Αθήνα μου

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Credits: Kat d' Athènes ®

Αντί αντίου

Αχ βρε Γιώργη, πότε πρόλαβες;  Παιδί ήσουν ακόμη, με δυο παιδιά στην πλάτη.  Σαν τώρα σε βλέπω μπροστά μου πιτσιρίκι, στα χώματα της παιδικής χαράς στην Αργυρούπολη όπως πέφταμε από το μονόζυγο.  Έναν ήλιο φουντωτό είχες στα μαλλιά σου, πιο ξανθό δεν υπήρχε. Κι ύστερα, γυμνασιόπαιδα, εκείνο το καλοκαίρι στην Άνδρο, να κάνουμε πατητές, να ξενυχτάμε στα καφέ με τον φόβο της τιμωρίας, να ανάβουμε φωτιές στην παραλία.  Πόσα ξαδέλφια μαζεμένα εκείνο το καλοκαίρι, όλα κατράμι από τα παιχνίδια στη θάλασσα, κι εσύ με τον ήλιο στο κεφάλι ακόμη. Έτσι ήσουν ακόμη και πριν μερικά χρόνια που ήρθες και με βρήκες εδώ στα βόρεια, βόλτα με την αγάπη σου ένα βράδυ του Αγ.Βαλεντίνου. Το θυμάμαι. Σε θυμάμαι. Σαν τώρα βλέπω την μάνα μου καλοκαιριάτικα, κάτω από τον πλάτανο να μου το λέει και να μην μπορεί να το πιστέψει, να δαγκώνεται. Λίγους μήνες πριν. Πότε πρόλαβες; Ο πόνος έτρεχε πιο γρήγορα από τις μέρες και τις νύχτες σου.  Πότε πρόλαβε;  Μάθαινα για τον ήλιο που είχε σβήσει πια αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να σε φανταστώ έτσι.  Μάθαινα για τους φρικτούς πόνους και τα νοσοκομεία αλλά εγώ σε θυμόμουν πάντα να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι για κείνο το μονόζυγο.  Να ανοίγεις τα χέρια στον ουρανό. Μέχρι που χτύπησε αυτό το τηλέφωνο νωρίτερα. Ένας κόμπος. Σιωπή.

Ποτέ δεν είσαι προετοιμασμένος για το αντίο. Όσο και να στο λένε…  δεν χωνεύεται.

 

Η πατρίδα μου

Δεν ανήκω εδώ.

Η δική μου πατρίδα γέννησε πολιτισμό.

Στη δική μου πατρίδα η φωτιά σε ανθρώπινο χέρι έφερνε δημιουργία κι όχι καταστροφή.

Οι συγκεντρώσεις πολιτών ήταν μέρος της δημοκρατίας, η Αγορά γεννήθηκε στην πόλη μου.  Στην πόλη μου σήμερα γκρεμίζεται η Αγορά με μικρό και κεφαλαίο άλφα.

Δεν ανήκω εδώ.

Μεγάλωσα σηκώνοντας περήφανη τη σημαία μου. Σήμερα κάθε τιμή στο πρόσωπό της με χαρακτηρίζει φασίστα.

Δάκρυσα στο «Εδώ Πολυτεχνείο», σήμερα βουρκώνω από αγανάκτηση και οργή για τους «τελευταίους ήρωες» που μας οδήγησαν στο χρέος.

Δεν ανήκω εδώ.

  

Το μόνο χρέος που είχα ως σήμερα ήταν ηθικό και όχι οικονομικό. Κάποιοι αλήτες με υποχρεώνουν να υιοθετήσω το δεύτερο, να αποκτήσω έγνοιες, φόβο, κατάθλιψη. Γιατί;  Κι εσύ το ίδιο νιώθεις. Γιατί;  Πόσο άβουλοι γίναμε;  Τόσο ώστε στη Βουλή μας να στέλνουμε τον μονόφθαλμο ως βασιλιά των τυφλών.

Δεν ανήκω εδώ.

Οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου, απογοητευμένοι την κάνουν σιγά-σιγά. Μεγαλώσαμε έχοντας μάθει να εργαζόμαστε ασταμάτητα μέρα και νύχτα, τι να κάνουμε σε έναν τόπο που δεν δουλεύουν οι μηχανές;

Πίστευα ότι η πατρίδα μου είχε ιδανικά, τελικά έχει μόνο χρέη.

Οι κυβερνώντες αναρωτήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί οι άνεργοι και άστεγοι πώς τη βοηθούν να ξεχρεώσει; Ποτέ.

Τι είναι η πατρίδα μου λοιπόν;

Ένας τόπος με λιγότερα σχολειά επειδή δεν έχουν θέρμανση τον χειμώνα. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις έναν λαό αγράμματο… παραδείγματα πολλά. Πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ένα λαό που πεινάει και έχει αγανακτήσει… 

Τι είναι η πατρίδα μου; 

Ο τόπος που γεννάει ποιητές, που σκοτώνει συνταξιούχους, που ξεφτιλίζει καρκινοπαθείς, που διώχνει νέους, που σαπίζει στο ξύλο ό,τι διαφορετικό, που έχει χιλιάδες πεινασμένα παιδιά κλεισμένα στο σπίτι τους, που ξεπουλάει ιδανικά, που λες «Ζητείται ελπίς» για να συνεχίσεις.

Δεν ανήκω εδώ.

Credits: Kat d' Athènes ®

Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

26.09.12

Να σου δώσω ένα φιλί εκεί που πονάς.

Να ανοίξω την αγκαλιά μου και να κρυφτείς.

Και μετά να κλείσω την πόρτα μην σε ακολουθήσει  ο φόβος σου ως εδώ.

Να ανοίξω τα παράθυρα και να φωνάξεις, να στείλεις την φωνή σου παντού.

Να μεγαλώσεις, να ανδρωθείς, να κυνηγήσεις εσύ τους φόβους σου και να τους νικήσεις. 

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Ξημέρωσε Σεπτέμβρης

Ραψανη Ολύμπου