Σε έναν ιδανικό κόσμο η Χιονάτη θα φιλούσε μονο με Chanel Rouge Allure...
Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010
Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010
Ιδανικός Κόσμος
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο θα ήσουν όλα αυτά που αγαπώ καρφιτσωμένα φυλαχτό στο φανελάκι μου
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο οι λέξεις δεν θα είχαν νόημα χωρίς το βλέμμα, χωρίς την καρδιά
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο δεν θα υπήρχε πόνος και αρρώστια ούτε στο σώμα, ούτε στο νου, ούτε στην ψυχή
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο το Σ’ αγαπώ θα αναβόσβηνε σαν πινακίδα Νέον στο μπαλκόνι σου μέρα-νύχτα
Σε έναν ιδανικό κόσμο το "εγώ" δεν θα υπήρχε, μόνο το "εμείς"
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η αγκαλιά σου θα περίκλειε το σύμπαν μου, θα ζούσα μέσα σε αυτήν
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η αγάπη θα σού 'κλεινε τα ματόκλαδα με ένα φιλί για καληνύχτα
Σ΄ έναν ιδανικό κόσμο η "καληνύχτα" θα είχε την γεύση της λιωμένης σοκολάτας στο στόμα σου
Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010
Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010
Η ανθρωπινη δύναμη, το πείσμα, η λαχτάρα της ζωής καταφέρνουν τα πάντα. Το μεγαλύτερο δώρο μας είναι η υπαρξη μας. Στην Χιλή, σε συνεχεια όλων των προηγούμενων ημερών, σήμερα επιτεύχθηκε ένας άθλος και πραγματοποιηθηκε ένα θαύμα πορευόμενο από τον ανθρώπινο νου. Ας τα κρατήσουμε πάνω από όλα τα υπόλοιπα που μας σερβίρουν καθημερινά, από σκάνδαλα, εκλογές και πρωϊνάδικα. Ας αποκτήσουμε ελπίδα, δύναμη, προπάντων τόλμη!
Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010
Πρωτοβρόχια
Αρχές φθινοπώρου. Πρωτοβρόχια… άνοιξαν οι πρώτες ομπρέλες. Πολύχρωμα ποταμάκια στους δρόμους της Καλαμαριάς καταλήγουν στην αφρισμένη θάλασσα. Ψάχνω στους σάκους και ξετρυπώνω ένα ζευγάρι ροζ ζεστές κάλτσες με μικρές φατσούλες. Τα πατώματα στο νέο μου σπίτι είναι σανίδια και τρίζουν όταν περπατώ. Με ακολουθεί παντού ο ήχος «δεν μπορώ να κρυφτώ από σένα», ένα ακόμη καρφάκι στα τεντωμένα μου νεύρα… Παίρνω ένα μεγάλο μαξιλάρι και το σφίγγω στην αγκαλιά μου. Έλα απόψε. Λίγο αλκοόλ. Τα καλοκαίρια μου με αποχαιρετούν μέσα από πολλές χαρτόκουτες. Τα μαγιώ με περιμένουν στην πολυθρόνα να τα μαζέψω, να τα κρύψω σε μία μεγάλη τσάντα θαλάσσης κάπου στην ντουλάπα. Πατώ τις φατσούλες μου στα γυαλισμένα σανίδια. Μην τρίζεις, σε παρακαλώ… Προσπαθώ να ανακαλύψω τους ήχους μέσα στο σπίτι, από που έρχονται, τι είναι, και τους ήχους απέξω. Σταμάτησε η βροχή. Να βγω στο μπαλκόνι να μυρίσω τη νύχτα, να τη ρουφήξω. Κάνει κρύο, τα σύννεφα φύγαν, αστέρια κεντούν τον ουρανό. Τι καλά! Αύριο θα έχει λιακάδα. Αν προλάβουμε θα σε πάω μία βόλτα στην παραλία, θα σου αγοράσω ΙΟΝ Αμυγδάλου από το περίπτερο και θα αράξουμε σε ένα παγκάκι να χαζέψουμε την θάλασσα. Χωρίς δίκτυο, χωρίς τουήτς, μόνο η θάλασσα, εμείς και η ΙΟΝ Αμυγδάλου… Τυλιγμένοι στην εγγλέζική μου καμπαρντίνα. 
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
Sweet Home
Θέλω ένα σπίτι με φραουλένιους τοίχους, πράσινα μπαλκόνια με πολύχρωμες μπιγκόνιες και γαλάζιες πορσελάνες στο τραπέζι. Τις γυναίκες του Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι να μας κοιτούν με μάτια μεθυσμένα όταν θα πέφτουμε στα φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια. Την τροφαντή γυμνή κυρία του Μποτέρο πάνω από το κεφαλάρι να κλείνει το βιβλίο της όταν σβήνει το φως. Ένα διάδρομο με ανάγλυφη υφασμάτινη ταπετσαρία, να με οδηγεί μ’ ένα χάδι το βράδυ μέσα στο σκοτάδι. Μία βιβλιοθήκη να τρέχει από άκρη σε άκρη στον τοίχο του καθιστικού φορτωμένη με πλούσιες λέξεις, όμορφες εικόνες και ομοιοκαταληξίες… Και βάζα πολλά γεμάτα λουλούδια. Μία γυάλινη βιτρίνα να ξεκουράσει τα αγαπημένα μου πολύχρωμα τακούνια - πέδιλα, πιπ-τοε, γόβες – πριν τον επόμενο χορό. Έναν μεγάλο αποικιακό έλικα στην οροφή και κατσαρολικά γεμάτα νοστιμιές στην κουζίνα, μα πάνω απ΄ όλα, τα χαμόγελα των φίλων μας απλωμένα γύρω από το τραπέζι …
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
2
Υπάρχουν μέρες που αγαπιόμαστε πολύ και άλλες που ζητάμε να περάσουν το δυνατόν γρηγορότερα για να μη νιώσουμε την απουσία… Μέρες που λογαριάζεις για 2 κι εκείνες που ακόμη και το 1 είναι βαρύ και δεν ξέρεις πια τι να ζητήσεις. Υπάρχει η παρουσία σου και η απουσία σου και δεν υπάρχει ο χρόνος, η στιγμή. Είμαστε τα 2 μισά που λειτουργούν σαν μονάδα ή τα ξεχασμένα μισά που ψάχνουν μέσα στο σκοτάδι; Και όταν είσαι εδώ και με αγαπάς δεν με πειράζει το σκοτάδι, δεν είναι πια βαθύ, δεν με τρομάζει. Όταν φεύγεις όμως, τα βήματά μου είναι μικρά, οι κινήσεις μου μετρημένες. Όταν μ’ αγαπάς απλώνω τα χέρια μου και φθάνω τον ουρανό, γίνομαι αεροπλανάκι και σε κάνω βόλτα στην λιακάδα του χαμόγελού σου.
Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Κόκκινο φιλί στο κύμα
Πιστεύεις στα όνειρα; Ναι...
Εχθές το βράδυ μου κρατούσες το χέρι και περπατούσαμε σ' ένα πλακόστρωτο δίπλα στην θάλασσα. Δεν ήταν ο Θερμαϊκός, είχε μιά άλλη αίσθηση αυτή η θάλασσα κι ένα χρώμα βαθύ μπλέ... Ήθελα να φτιάξω καραβάκια από κόκκινα φιλιά και να τα στείλω να ταξιδέψουν κάτω από το φεγγάρι αλλά μου είπες ν'αφήσω τα χείλια μου γυμνά, να σ'αγαπούν χωρίς κοκκινάδι. Έριξα το κραγιόν μου στη θάλασσα χάρισμα στις όμορφες γοργόνες και σου΄σφιξα το χέρι. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου και σε φίλησα και με την άκρη του ματιού -είμαι σίγουρη- είδα ένα κόκκινο φιλί-καραβάκι να το σπρώχνει στα κύματα μία ξανθή γοργόνα.
Εχθές το βράδυ μου κρατούσες το χέρι και περπατούσαμε σ' ένα πλακόστρωτο δίπλα στην θάλασσα. Δεν ήταν ο Θερμαϊκός, είχε μιά άλλη αίσθηση αυτή η θάλασσα κι ένα χρώμα βαθύ μπλέ... Ήθελα να φτιάξω καραβάκια από κόκκινα φιλιά και να τα στείλω να ταξιδέψουν κάτω από το φεγγάρι αλλά μου είπες ν'αφήσω τα χείλια μου γυμνά, να σ'αγαπούν χωρίς κοκκινάδι. Έριξα το κραγιόν μου στη θάλασσα χάρισμα στις όμορφες γοργόνες και σου΄σφιξα το χέρι. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου και σε φίλησα και με την άκρη του ματιού -είμαι σίγουρη- είδα ένα κόκκινο φιλί-καραβάκι να το σπρώχνει στα κύματα μία ξανθή γοργόνα.
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)