Ανδρος Allure!

Κάθε φορά που φτανω στην Άνδρο και χάνομαι μες στα στενά της, μια λέξη μου  τριγυριζει στο μυαλό, allure.  Αν μου ζητούσες να σου περιγράψω τη Χώρα αυτή είναι η λέξη που θα χρησιμοποιουσα, χωρίς μετάφραση, χωρίς τίποτε λιγότερο από αυτό που λέει. Μετά από την καθιερωμένη περιπλάνηση στα δαιδαλώδη σοκάκια της, κατέληξα και πάλι εδώ, πισω από το Ναύτη στ' αγαπημένο μου μαρμάρινο παγκάκι με θέα το Κάστρο. Μια τεράστια βουή, ένας αγέρας που σε σηκώνει, τα φωτα του Νημποριου στα αριστερά, ο ορίζοντας μαύρος στα δεξιά. Η πόλη πισω μου, πίνει ούζα και τρώει θαλασσινά δίπλα στο κύμα, γεύεται αμυγδαλωτα και λικερ ή μεζέδες με μπύρα κάτω από τον καινούργιο πλάτανο που σα να μεγαλωσε απο πέρυσι που τον φέρανε. Στην Άνδρο ο αέρας λειτουργεί σαν καλλιτεχνης, στο μισό νησί μαζί με την αλμύρα σκάβει την πέτρα, εδώ στη Χωρα παίζει βιολί μες στα στενά. Κυνηγάει το φεγγάρι που γεμίζει, το στέλνει πιο κάτω να φέγγει το προαύλιο του Άη Γιώργη που παίζουν τα παιδιά. Ερωτευμένοι κάτω από το βλέμμα του Ναύτη ανταλλάσουν φιλιά, μη δώσετε όρκους, θα τους σπάσετε.  Στην Άνδρο οι τραβηγμένες κουρτίνες σε αφήνουν να κλέψεις στιγμές από κρεμασμένους πίνακες που δεν μπορείς να μην αγαπήσεις, να ζηλεψεις σερβαντες με σερβιτσια που ήρθαν από μακριά. Οι μεγάλοι στο δρόμο σε χαιρετούν με το βλέμμα σα να σε αναγνωρίζουν δικό τους. Ίσως επειδή έχεις μάθει να περπατάς σωστά κόντρα στα μποφώρ χωρίς να σε παίρνουν πίσω. Γίνομαι ένα με αυτό τον τόπο όταν έρχομαι, κι ας λέει η αδελφή μου πως ειμαι δένδρο με ριζες μεγάλες που δεν μπορούν να το ρίξουν, αέρας είμαι ή θέλω να γίνω, απιαστος, να κυριευω ό,τι αγαπώ στο διάβα μου. Κάπου βαθιά στο dna μου εχει γραφτεί, δώρο απο τον πατέρα μου.

Σώματα

Ξέρεις ποιά σώματα χαζευω στην παραλία; αυτά που έχουν ιστορίες να πουν. Σημάδια, ραγάδες, καμπυλες, παραταιρα παχακια. Αυτά που φωνάζουν πως έζησαν και στήνω ιστορίες στο μυαλό, άλλοτε και στο χαρτί, για τον πρότερο βίο τους. 

Ποιος τα πόνεσε, ποιος τ'αγαπησε, ποιος τα χάιδεψε. 

Σώματα με καμπύλες που δείχνουν ότι αγαπήθηκαν πολύ. Περήφανα για κάθε άγγιγμα, για κάθε διαδρομή, ξεχωρίζουν από τον τρόπο που στέκονται. 

Σώματα μπαλωμένα, που σέρνουν ακόμα πάνω τους ένα, δυο παιδιά. 

Άλλα γηρασμενα, μοναχικά ή με ταίρι, συνήθως μετακινουνται με παρεό. 

Σώματα μαγκωμενα και ντροπαλά, με τους ώμους μπροστά να κρύψουν ένα μεγάλο στήθος, πόσο λάθος κάνουν, κι άλλα που φανερώνουν ότι δεν αγαπήθηκαν ποτέ... 

Κάθε ένα και μία ιστορία πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά.

Strolling around Anafiotika (pics)

𝗔𝗻𝗮𝗳𝗶𝗼𝘁𝗶𝗸𝗮 is a tiny cycladic island that lies in the Acropolis hilll. In nowadays only 45 cubic small houses remain to remind you the origin of their first inhabitants, carpenters and stone workers from Anafi island who came here in the middle of 19th century. This picturesque neighborhood is located in Plaka, the oldest area of Athens, and provides to visitors not only the illusion of strolling in an Aegean island but also the tranquility in the heart of a very busy city and an amazing view of Athens.
Many people even Athenians use to call Anafiotika a larger area of Plaka, truth is that this "village" starts where the classic urban neighborhood ends.
#iloveathens

Το απομεσήμερό μου

Μια τομάτα κομμένη στα τέσσερα πάνω στο παξιμάδι.  Το τζιτζίκι επίμονο στην δαμασκηνιά. Το μυαλό αδειάζει, συντονίζεται μαζί του.  Κανείς δεν ακούγεται.  Κάποιοι μόλις γύρισαν απ' τα τσίπουρα και ξάπλωσαν στους ίσκιους απ' τις βεράντες, άλλοι ήδη στον καφέ, κι εκείνοι που θα τους πάρει βράδυ στη θάλασσα. 
Μέσα Αυγούστου, της Παναγιάς εχθές, οι πόλεις άδειες, η Ελλάδα αναπνέει, βογγάει, ερωτεύεται, ζαλίζεται και ζεσταίνεται στις επαρχίες, στα πατρικά, στα μπάνια.  Τα πιτσιρίκια περιμένουν να χτυπήσει πέντε φορές το ρολόι για να ξεχυθούν στα πλακόστρωτα και στις πλατείες. Εγώ μελαγχολώ για το βιβλίο που τελειώνει και κρατώ τις τελευταίες σελίδες, να'χω κάτι για μετά.  Απέναντι μου από τη ζέστη χάνω την θάλασσα, γίνεται ένα θολό τοπίο με τον κάμπο και τον ουρανό.  Κοιτάω ψηλά, φέτος δεν είδα ούτε έναν σταυραετό, που πήγαν;  Μέσα ο μικρός παλεύει στον ύπνο του, σε κάποιο όνειρο θα παλεύει νικητής με τα τέρατα του κόσμου.  Ζέστη.  Δύσκολη σε κάθε ηλικία.  Πόσο το αγαπώ αυτό το χαγιάτι κι αυτό το αεράκι που μόλις ξεκίνησε να σαλεύει.  

Σε μισή ώρα τα παιδιά θα ξεχυθούν, το τζιτζίκι δεν θ' ακούγεται πια.  

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Καλοκαιρινές Εικόνες [9]

Τι είναι το καλοκαίρι;   Μια παραλία με ψιλό χαλίκι και γαλαζοπράσινα νερά, κρυμμένη πίσω από ένα βουνό…  Ένας βράχος που τον σκαρφαλώνουν παιδιά για να παραβγούν στις βουτιές. Τα σπόρια απ’ το καρπούζι κολλημένα στα μάγουλα σου  να τα ξεπλένει η θάλασσα. Ένας ίσκιος πολύτιμος όπου κουλουριάζεις το κορμί σου με τα μάτια κλειστά.  Το κύμα όταν σκάει στα πόδια σου.  Η μέρα που δεν τελειώνει ποτέ, σαν πρώτο ραντεβού…  Καλοκαίρι εσύ κι εγώ.  

 

 (Όπου με ταξιδεύεις είναι καλοκαίρι)

Καλοκαιρινές Εικόνες [8]

Στην παραλία, να έχει σηκώσει αέρας και να κυνηγάς ένα παρεό με πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια… Και να φεύγει τόσο μακριά που να χάνεται από τον φακό σου.

Καλοκαιρινές Εικόνες [7]

I ♥ Greece

The sea was sapphire colored and the sky burned like a heated opal through the air; we hoisted sail; the wind was blowing fair for the blue lands that to the eastward lie. 

"Greece" by Oscar Wilde

Une promenade

12 μέρες

Θέλω να με πας ένα ταξίδι,

να μπερδεύονται τα χρώματα μπροστά μου σε φωτεινές βιτρίνες κι όχι κατεβασμένα ρολά,

να δω έλατα στολισμένα ως τον ουρανό και καρουζέλ φορτωμένα παιδιά και γέλια,

να μασουλώ μακαρόν και να μην σκέφτομαι ότι μελομακάρονο και μακαρόν έχουν πια την ίδια τιμή το κιλό,

να ακούσω τα κάλαντα από χαρούμενες φωνές και όχι από επαίτες στα λεωφορεία της γραμμής,

να βλέπω γελαστά πρόσωπα στον δρόμο να εύχονται Χρόνια Πολλά…  

Τόσα πολλά σου ζητώ;

Σε 12 μέρες έχουμε Χριστούγεννα…

Ξεκίνα να χαμογελάς.

Τι είδε η μαμά στη Ρώμη (1)

 

Καλοκαιρινές Εικόνες [5]





Μεσημέρι του Αυγούστου με δυνατό ήλιο, μυρωδιά από αντηλιακό και γεύση από αλάτι και καφέ.  Καθισμένη στο ψιλό χαλικάκι της  Πλατιάς Άμμου (πόσο οξύμωρο;) ταξιδεύοντας με την μουσική στο απέραντο γαλάζιο.  

Καλοκαιρινές Εικόνες [4]

Διψασμένη στον σταθμό Ραψάνης ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη.

Καλοκαιρινές Εικόνες [1]

Καλοκαίριασε. Τα τζιτζίκια στο θυμίζουν για τα καλά. Χωρίς σταματημό. Απομεσήμερο σε μια αυλή ασβεστωμένη. Με τα γεράνια της και τα βασιλικά της. Με κληματαριά στο καλωσόρισμα. Κι εκεί στην απλωμένη κουρελού απλωμένη κι η αφεντιά σου. Μέσα σε λευκά βαμβακερά, με τον ιδρώτα να έχει σταματήσει στο λακκάκι του λαιμού σου. Με το ψαθάκι σου στο χέρι σε ρόλο βεντάλιας. Ηλιοκαμένη και ξυπόλητη. Με το άλλο χέρι μαξιλάρι και την αντηλιά στο βλέμμα. 

Τα τζιτζίκια δεν σταματούν.

Εκδρομή

Να πάρω το τοπι μου και το ψαθακι μου και να μπω σε ενα μπλε λεωφορειο να φυγω μακρια. Σαν παλια ελληνική ταινία. 

Above clouds

Φτου ξελευθερία

Θέλω να βρεθώ κάπου μακριά.

Να δω μέρη που δεν γνώριζα πιο πριν.

Να περπατήσω σε ξένα μονοπάτια που θα γίνουν δικά μου.

Να χαμογελάσω σε άγνωστους ανθρώπους.

Να φωτογραφήσω το βλέμμα τους και μια στάλα γκρι ουρανό.

Να κλέψω μια καλημέρα από ένα παιδί

κι ένα πανέρι ευχές.

Να φύγω…

Να κάνω νέα όνειρα.

Να πω φτου ξελευθερία.

(Για την Πουπέ, που θα περπατησει τα δικά της μαγικά μονοπάτια.)

'Manhattan: 4.33pm'

Director: Lizzie Oxby

"A daydream to remind me of the joy of the New York skyline. "Daydreams" is one of my ongoing projects incorporating a series of observational thoughts. Manhattan 4.33pm is the latest short film made with three photographic stills which I brought to life (35 secs)."

'Manhattan: 4.33pm' has been selected as a finalist in Raindance’s Welcome to the Extraordinary competition.

http://www.lizzieoxby.com/

Σαν σήμερα (1 χρόνο πριν)