Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010
Καληνύχτα Space Candy
Κάθε φορά που το ακούω μυρίζει καλοκαίρι, κοκτέιλ και ζαχαρωμένα φιλιά!
Space_candy by RollOver (Original Mix by Alex_Motofunk)
RollOver "Traces" EP by CORE UK....out now!!!
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
«Κ» κεφαλαίο
«Κ» κεφαλαίο
«Κ» κράτος στις λέξεις και στο μυαλό.
«Κ» της κατανόησης,
«Κ» της καρδιάς που κτυπά και κρύβεται…
«Κ» κεφαλαίο που κουβαλώ επάνω μου
στα χρόνια που με θυμάμαι,
στις Κυριακές της ψυχής
και στ’ όνομα Κατερίνα.
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Κάτι σε ΡΟΖάκι έχετε;
Είμαι ΡΟΖ... από επιλογή… από χαρά… από κάτι που δεν το είχα όταν ήμουν μικρή και τρελαινόμουν για ποδόσφαιρο με τα αγόρια της γειτονιάς, για Μάχη και Σουμπούτεο…
Είμαι ΡΟΖ… από τότε που άρχισα να φλερτάρω τις Μπάρμπι κάπου στο γυμνάσιο και έκλεβα το φιλί του Κεν ή του Τζον-Τζον, δεν θυμάμαι πια…
Είμαι ΡΟΖ… σαν μια μεγάλη φούσκα Μπαμπαλού, σαν ένα δροσερό Ντάκιρι στο ηλιοβασίλεμα, σαν το αγαπημένο μου Γκούτσι μαγιώ…
Είμαι ΡΟΖ κι είναι πρώτη Παρασκευή του Ιούλη, «κέλ μπονέρ»!!!
Είμαι ΡΟΖ… από τότε που άρχισα να φλερτάρω τις Μπάρμπι κάπου στο γυμνάσιο και έκλεβα το φιλί του Κεν ή του Τζον-Τζον, δεν θυμάμαι πια…
Είμαι ΡΟΖ… σαν μια μεγάλη φούσκα Μπαμπαλού, σαν ένα δροσερό Ντάκιρι στο ηλιοβασίλεμα, σαν το αγαπημένο μου Γκούτσι μαγιώ…
Είμαι ΡΟΖ κι είναι πρώτη Παρασκευή του Ιούλη, «κέλ μπονέρ»!!!
Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
«Πως πέρασα την ημέρα μου»
Έκθεση της μαθήτριας Κατ Ντ'Ατέν
Αφού επιζήσαμε από μια πλημμύρα στο WC μας, δηλώσαμε αργοπορημένα τα (τεράστια) εισοδήματα μας παρέα με πολλές ακομη αργοπορημένες κυρίες, διορθώσαμε το χαλασμένο ρολό μέσα στην άγρια νύχτα (αχ, ξεχεριάστηκα), βάλαμε μπουγάδα τα λευκά μας (επιτέλους), πλύναμε τα κατσαρολικά, κι ενώ βρισκόμαστε σε αναμονή του νυχτερινού απλώματος (θεέ μου δώσε να μην βρέξει) αναρωτιέμαι... εκείνος ο Φαραώ πόσες πληγές είπαμε είχε;;;
(Ο πληθυντικός δεν είναι ευγενειας αλλά παρηγοριάς, στην σκεψη πως έχω περισσότερα από δύο χέρια νιώθω καλύτερα)
Αφού επιζήσαμε από μια πλημμύρα στο WC μας, δηλώσαμε αργοπορημένα τα (τεράστια) εισοδήματα μας παρέα με πολλές ακομη αργοπορημένες κυρίες, διορθώσαμε το χαλασμένο ρολό μέσα στην άγρια νύχτα (αχ, ξεχεριάστηκα), βάλαμε μπουγάδα τα λευκά μας (επιτέλους), πλύναμε τα κατσαρολικά, κι ενώ βρισκόμαστε σε αναμονή του νυχτερινού απλώματος (θεέ μου δώσε να μην βρέξει) αναρωτιέμαι... εκείνος ο Φαραώ πόσες πληγές είπαμε είχε;;;
(Ο πληθυντικός δεν είναι ευγενειας αλλά παρηγοριάς, στην σκεψη πως έχω περισσότερα από δύο χέρια νιώθω καλύτερα)
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
You and the night and the music
You and the night and the music
Fill me with flaming desire
Setting my being completely on fire
You and the night and the music
Thrill me but will we be one
After the night and the music are done?
Until the pale light of dawning and daylight
Our hearts will be throbbing guitars
Morning may come without warning
And take away the stars
If we must live for the moment
Love till the moment is through
After the night and the music die
Will I have you
Until the pale light of dawning and daylight
Our hearts will be throbbing guitars
Morning may come without warning
And take away the stars
You and the night and the music
You and the night
You
Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010
Αίγινα
Τα βουνά δεν σταματούν τη θάλασσα
να φτάσει ως εδώ
Ν’ απλώσω το πόδι μου και
να βρέξω τις άκρες των δακτύλων.
Ν’ ακουμπήσω την παλάμη μου
εκεί μεσοπέλαγα,
να σ’ αγγίξω.
Ένα άγγιγμα φθάνει;
Να βρέξω το κορμί μου,
να λουστώ μέσα σου.
Μια πανσέληνος να ‘ρθει
να σταθεί εδώ
πάνω στον ώμο μου
να κάνει φως
μην μου χαθείς
(καρδιά μου).
Photo: Papaya Art
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
Δεν με ζητάς...
Δεν μ’ αγαπάς
και το φεγγάρι λιώνει,
Δεν με κοιτάς
και τ’ αστέρια σβήνουν,
Δεν μου μιλάς
και οι άγγελοι φύγαν,
Δεν με θυμάσαι
κι ο θεός κρύβει το βλέμμα του στη νύχτα.
και το φεγγάρι λιώνει,
Δεν με κοιτάς
και τ’ αστέρια σβήνουν,
Δεν μου μιλάς
και οι άγγελοι φύγαν,
Δεν με θυμάσαι
κι ο θεός κρύβει το βλέμμα του στη νύχτα.
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Αρχάγγελος
Είμαστε δυό ίσκιοι
σ’ ένα δρόμο μακρύ
κι ο ουρανός πάνω μας στάζει.
Πες καληνύχτα στ’ όνειρο,
Δώσε φτερά Αρχαγγέλου
σε μια Ελπίδα.
σ’ ένα δρόμο μακρύ
κι ο ουρανός πάνω μας στάζει.
Πες καληνύχτα στ’ όνειρο,
Δώσε φτερά Αρχαγγέλου
σε μια Ελπίδα.
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Αγανάκτηση…
Η μόνη λέξη που έρχεται στο μυαλό από το πρωί που έμαθα τα νέα.
Αγανάκτηση για αυτό που συνέβη και σήμερα σε εκείνο το πολύπαθο κομμάτι της Μεσογείου. Στην μικρή μας γειτονιά, στην ίδια θάλασσα που τραγούδησε ο Μουστακί, στην ίδια που αναδύεται μυρωδιά βασιλικού από ασβεστωμένες αυλές. Στη θάλασσα που κάναμε το πρώτο μας μακροβούτι.
Σε αυτή την θάλασσα σκοτώθηκαν άδικα τόσοι άνθρωποι με την πίστη ότι ξεκίνησαν για κάτι καλό, για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια σε αβοήθητους αυτού του κόσμου…
Δεν είμαι πολιτικάντης για να σκεφτώ πολιτικά και να ονομάσω τους Παλαιστίνιους απλά μαχόμενους επαναστάτες για την δίκαια επανάκτηση της γης τους ή τρομοκράτες που σπέρνουν τον θάνατο σε εμπορικά κέντρα του Ισραήλ. Είμαι όμως σίγουρη ότι κάπου εκεί ένα μεγάλο μέρος του λαού πονάει γι’ αυτά που δεν έχει ενώ του πρέπουν. Είμαι σίγουρη ότι ο Έλληνας κουβαλάει στο DNA του την μνήμη του «δεν έχω». Πώς να μην νοιαστώ λοιπόν για το «Στόλο της Ελευθερίας»; Πώς να μην ντραπώ που θεώρησα πολύ μακρινά μου αυτά τα παιδιά και δεν τους έστειλα ποτέ τίποτε; Άκουσα κάποτε μία Παλαιστίνια μάνα να μιλάει για τις πορτοκαλιές που είχε στον κήπο της. Για την μυρωδιά των ανθών τους. Λες και ήταν μία κυρία από το Κιάτο ή κάπου εκεί που μοσχοβολούν πορτοκαλιές στους κήπους.
Είναι τόσο μακριά μας λοιπόν;
Είναι μια άλλη Μεσόγειος κι όχι η δικιά μας;
Δεν μας ενδιαφέρει επειδή δεν θρηνούμε δικά μας θύματα;
Επειδή δεν συνέβη στη Σταδίου ή στα Εξάρχεια;
Τα θύματα δεν αλλάζουν ιδιότητα ανάλογα με την σημαία και το όνομα που κουβαλούν.
Γάζα…
Τι περίεργο όνομα με πόσους συνειρμούς. Από την μία θυμίζει πληγή που ματώνει και ζητάει επούλωση, από την άλλη το γάζωμα ενός πολυβόλου.
Αγανάκτηση για αυτό που συνέβη και σήμερα σε εκείνο το πολύπαθο κομμάτι της Μεσογείου. Στην μικρή μας γειτονιά, στην ίδια θάλασσα που τραγούδησε ο Μουστακί, στην ίδια που αναδύεται μυρωδιά βασιλικού από ασβεστωμένες αυλές. Στη θάλασσα που κάναμε το πρώτο μας μακροβούτι.
Σε αυτή την θάλασσα σκοτώθηκαν άδικα τόσοι άνθρωποι με την πίστη ότι ξεκίνησαν για κάτι καλό, για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια σε αβοήθητους αυτού του κόσμου…
Δεν είμαι πολιτικάντης για να σκεφτώ πολιτικά και να ονομάσω τους Παλαιστίνιους απλά μαχόμενους επαναστάτες για την δίκαια επανάκτηση της γης τους ή τρομοκράτες που σπέρνουν τον θάνατο σε εμπορικά κέντρα του Ισραήλ. Είμαι όμως σίγουρη ότι κάπου εκεί ένα μεγάλο μέρος του λαού πονάει γι’ αυτά που δεν έχει ενώ του πρέπουν. Είμαι σίγουρη ότι ο Έλληνας κουβαλάει στο DNA του την μνήμη του «δεν έχω». Πώς να μην νοιαστώ λοιπόν για το «Στόλο της Ελευθερίας»; Πώς να μην ντραπώ που θεώρησα πολύ μακρινά μου αυτά τα παιδιά και δεν τους έστειλα ποτέ τίποτε; Άκουσα κάποτε μία Παλαιστίνια μάνα να μιλάει για τις πορτοκαλιές που είχε στον κήπο της. Για την μυρωδιά των ανθών τους. Λες και ήταν μία κυρία από το Κιάτο ή κάπου εκεί που μοσχοβολούν πορτοκαλιές στους κήπους.
Είναι τόσο μακριά μας λοιπόν;
Είναι μια άλλη Μεσόγειος κι όχι η δικιά μας;
Δεν μας ενδιαφέρει επειδή δεν θρηνούμε δικά μας θύματα;
Επειδή δεν συνέβη στη Σταδίου ή στα Εξάρχεια;
Τα θύματα δεν αλλάζουν ιδιότητα ανάλογα με την σημαία και το όνομα που κουβαλούν.
Γάζα…
Τι περίεργο όνομα με πόσους συνειρμούς. Από την μία θυμίζει πληγή που ματώνει και ζητάει επούλωση, από την άλλη το γάζωμα ενός πολυβόλου.
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
H ραπτομηχανή
Μετράς τις απώλειες σου, τις αναμνήσεις σου και προχωράς. Μια χούφτα χώμα, μια προσευχή, ένα λουλούδι. Τραβάς μία γραμμή πάνω από ένα ακόμη τηλέφωνο και μετράς τα χρόνια σου. Πότε έφθασες εκεί; Όταν λυπάμαι νιώθω μία ενόχληση στην τομή μου. Μια τομή από την μία ως την άλλη άκρη του λαιμού μου που μου θυμίζει πόσο θνητοί είμαστε όλοι μέσα στα Prada μας. Όταν πιέζομαι νιώθω πάλι κάτι να με τυραννά. Λες και μία ραπτομηχανή γαζώνει το λαιμουδάκι μου… Βελόνες να με τρυπούν ασταμάτητα από τα δεξιά προς τα αριστερά και τούμπαλιν. Άλλες φορές μέσα στην πίεση φέρνω κοντά μου νοητά κάποιον δικό μου και τον βάζω να μου κρατάει το χέρι, ειδικά όταν η ραπτομηχανή δουλεύει ασταμάτητα… Καμιά φορά με αφήνει για να πάει να ανοίξει την πόρτα που χτυπούν. Να τους υποδεχθεί με ένα καλαμπούρι όπως άλλοτε. Εγώ μένω μόνη μου με την ραπτομηχανή. Άμα ξεχαστώ θα γυρίσω και θα κοιτάξω πίσω μου και μετά μπροστά μου. «Γιατί κορίτσι μου;» θα μου πει… Δεν ξέρω, δεν έμαθα ακόμη, κράτα μου το χέρι, μην μου το αφήσεις.
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Από τον καναπέ
Μέσα από την οθόνη παρακολούθησα τα επεισόδια εκείνου του Δεκέμβρη στην Αθήνα και έβριζα στα τηλέφωνα.
Όπως και με τις φωτιές στην Χαλκιδική, στην Ηλεία, στην Πάρνηθα… Έκλαιγα κι αναρωτιόμουν γιατί μας ξέχασε ο θεός, πόσο ανέντιμοι είμαστε για να μας γυρίσει την πλάτη.
Χρόνια ολόκληρα παρακολουθούσα σχολές να καταστρέφονται, σπασμένες περιουσίες αγνώστων κι έλεγα πως δεν στέκονται πια στην Στουρνάρη, έρχονται πιο κοντά, σημαίες να καίγονται κι ένιωθα μέσα μου τον θυμό να διώχνει την πίκρα, χτυπούσα δυνατά το χέρι μου στο τραπέζι αλλά μέχρι εκεί.
Η διαμαρτυρία μου ακουγόταν μόνο από τους φίλους μου μετά πρόσθεταν τα δικά τους και μετά ξεχνιότανε, έπρεπε να ξανασυμβεί κάτι στο σαλόνι μας για να επαναφέρουμε στην επιφάνεια εκείνο το παράπονο, τον θυμό, το αει γαμ… στην άκρη της γλώσσας.
Εχθές ντράπηκα.
Θύμωσα, φώναξα, έβρισα, αλλά πάνω από όλα ντράπηκα.
Πάλι στον καναπέ και γεμάτη ενοχές.
ΔΕΝ θέλω να ξεχάσω πάλι, θέλω να κάνω κάτι. Αναλογίζομαι το μέγεθος της ευθύνης μου απέναντι στην καταστροφή της χώρας μου αλλά είναι ελάχιστο μπροστά στην δική τους ευθύνη. Πού ήμασταν τόσον καιρό και τους αφήσαμε ελεύθερους να μας ξεπουλήσουν;
Φορτώναμε τις κάρτες μας, μιλούσαμε στα τσατ, αναρτούσαμε φωτό με τα καινούργια μας παπά και ανταύγειες. Χαιρόμασταν γι’αυτά, λογικό, δεν τα κλέψαμε από κανέναν, δουλέψαμε το κάθε σεντς. Οι περισσότεροι γιατί υπήρχαν και αυτοί που δούλευαν εμάς. Το θέμα είναι ότι μας χάρισαν τον παροξυσμό της υπερκατανάλωσης για να ξεχαστούμε κι εμείς το δεχθήκαμε.
Η σχέση πολίτη και κράτους δεν είναι αμφίδρομη όταν ο πολίτης αδιαφορεί για το τι γίνεται στο κράτος. Κι αυτόματα καταργείται η δημοκρατία. Κι αναρωτιόμαστε γιατί…
Αυτή η χώρα έχει πάψει να γεννάει ήρωες επειδή πίστεψε πως οι πόλεμοι όλοι έχουν τελειώσει.
Και ξαφνικά μείναμε μόνοι μας…
Με τον φόβο και την μιζέρια που μας επέβαλαν τα μήντια, με τον πόνο και την οργή και τα ερωτηματικά, δίχως ήρωες.
Όπως και με τις φωτιές στην Χαλκιδική, στην Ηλεία, στην Πάρνηθα… Έκλαιγα κι αναρωτιόμουν γιατί μας ξέχασε ο θεός, πόσο ανέντιμοι είμαστε για να μας γυρίσει την πλάτη.
Χρόνια ολόκληρα παρακολουθούσα σχολές να καταστρέφονται, σπασμένες περιουσίες αγνώστων κι έλεγα πως δεν στέκονται πια στην Στουρνάρη, έρχονται πιο κοντά, σημαίες να καίγονται κι ένιωθα μέσα μου τον θυμό να διώχνει την πίκρα, χτυπούσα δυνατά το χέρι μου στο τραπέζι αλλά μέχρι εκεί.
Η διαμαρτυρία μου ακουγόταν μόνο από τους φίλους μου μετά πρόσθεταν τα δικά τους και μετά ξεχνιότανε, έπρεπε να ξανασυμβεί κάτι στο σαλόνι μας για να επαναφέρουμε στην επιφάνεια εκείνο το παράπονο, τον θυμό, το αει γαμ… στην άκρη της γλώσσας.
Εχθές ντράπηκα.
Θύμωσα, φώναξα, έβρισα, αλλά πάνω από όλα ντράπηκα.
Πάλι στον καναπέ και γεμάτη ενοχές.
ΔΕΝ θέλω να ξεχάσω πάλι, θέλω να κάνω κάτι. Αναλογίζομαι το μέγεθος της ευθύνης μου απέναντι στην καταστροφή της χώρας μου αλλά είναι ελάχιστο μπροστά στην δική τους ευθύνη. Πού ήμασταν τόσον καιρό και τους αφήσαμε ελεύθερους να μας ξεπουλήσουν;
Φορτώναμε τις κάρτες μας, μιλούσαμε στα τσατ, αναρτούσαμε φωτό με τα καινούργια μας παπά και ανταύγειες. Χαιρόμασταν γι’αυτά, λογικό, δεν τα κλέψαμε από κανέναν, δουλέψαμε το κάθε σεντς. Οι περισσότεροι γιατί υπήρχαν και αυτοί που δούλευαν εμάς. Το θέμα είναι ότι μας χάρισαν τον παροξυσμό της υπερκατανάλωσης για να ξεχαστούμε κι εμείς το δεχθήκαμε.
Η σχέση πολίτη και κράτους δεν είναι αμφίδρομη όταν ο πολίτης αδιαφορεί για το τι γίνεται στο κράτος. Κι αυτόματα καταργείται η δημοκρατία. Κι αναρωτιόμαστε γιατί…
Αυτή η χώρα έχει πάψει να γεννάει ήρωες επειδή πίστεψε πως οι πόλεμοι όλοι έχουν τελειώσει.
Και ξαφνικά μείναμε μόνοι μας…
Με τον φόβο και την μιζέρια που μας επέβαλαν τα μήντια, με τον πόνο και την οργή και τα ερωτηματικά, δίχως ήρωες.
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν τα τάνκς, σήμερα αυτούς που ήταν απέναντι τους
Θέλω να πάρω τον πυρετο μου και την υψηλή μου πίεση και να πάω για ύπνο.
Εναν ύπνο βαθύ όπου η χώρα μου δεν θα με πληγώνει, εγώ δεν θα την πληγώνω, θα με κερνάει δροσερό καρπούζι κι εγώ θα παίζω πεντόβολα στην ακρογυαλιά...
Θέλω να ζήσω στην Ελλάδα που αγαπώ και να μην με διωχνει, να ξαναζήσω την γύρα στην αγκαλιά του μπαμπά μου σε ενα πράσινο πάρκο της Αθήνας μια Κυριακή μεσημέρι χωρίς άγχος, φόβο, θυμό...
Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν τα τάνκς, σήμερα αυτούς που ήταν απέναντι τους.
Εναν ύπνο βαθύ όπου η χώρα μου δεν θα με πληγώνει, εγώ δεν θα την πληγώνω, θα με κερνάει δροσερό καρπούζι κι εγώ θα παίζω πεντόβολα στην ακρογυαλιά...
Θέλω να ζήσω στην Ελλάδα που αγαπώ και να μην με διωχνει, να ξαναζήσω την γύρα στην αγκαλιά του μπαμπά μου σε ενα πράσινο πάρκο της Αθήνας μια Κυριακή μεσημέρι χωρίς άγχος, φόβο, θυμό...
Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν τα τάνκς, σήμερα αυτούς που ήταν απέναντι τους.
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
Οι Άλλοι
Υπότιτλος:
Ρούλα Vs Χριστόφορου
Και ξαφνικά εμφανίστηκε η Ρούλα! Μέσα σε ένα σύννεφο από φώτα και γκλάμουρ με κόκκινη ουρά. Η ελληνική τηλεόραση βάλθηκε να αναβιώσει τα μεγάλα της σώου, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σε άλλο κανάλι χορεύουν οι λύκοι-στάρς και σε άλλο κάποιοι προσπαθούν να γίνουν σταρς… Στο δε άλλο, άλλο βράδυ, περνούν και πολλοί άλλοι που πιστεύουν ότι ο θεός τους προίκισε με ομορφάδα και ταλέντο, για το δεύτερο τουλάχιστον δεν παίρνω και όρκο. (Άλλ’ αντί άλλων δηλαδή)
Απέναντι σε όλα αυτά το μεγάλο κανάλι μας κερνάει γλυκό του κουταλιού με 4 κουτάλια (δύσκολοι καιροί γαρ) γλυκόπικρο περγαμόντο σε εγγλέζικη παλιά πορσελάνη. Κλείσε τα μάτια και θα θυμηθείς…
Ποιοί είναι όλοι αυτοί που ζουν μέσα στην 42αρα πλάσμα μου; Όλα τα μεγαλώνει, την λάμψη, την ομορφιά, την ασχήμια, την αλουσιά στο μαλλί, την φλέβα που πετάει στο μέτωπο.
Η Ρούλα βάζει το μπούστο της μπροστά, λάμπει και ζητωκραυγάζει πάνω σε ένα τεράστιο πλατώ, ο Χριστόφορος και οι άλλοι 3 βουρκώνουν, τινάζεται η φλεβίτσα τους και αναλύουν μεταξύ τους όλα τους τα εσώψυχα βάζοντας στην παρέα τους άλλους 10.
Απ’ όπου και αν το κοιτάξεις η ελληνική τηλεόραση έχει πολυκοσμία και συνήθως βλάπτει σοβαρά την υγεία.
Στον καναπέ με το Greek Idol (σε ζάπινγκ, ευτυχώς)
* Ρούλα Vs Χριστόφορου! Αθάνατη Ελληνική Τηλόλα!!!
* ΝΑΙ είναι επίσημο πια! Το ΔΝΤ μας έφερε και την Ρούλα! Άουερ φιούτσερ ιζ άουερ πάστ!
* Καλά, ακόμη να τελειώσει; Είναι και μεγάλη γυναίκα, πόσο να αντέξει όρθια μέσα στον κορσέ;
* Βλέποντας τους όλους μαζί, παίκτες - επιτροπή - παρουσιάστρια, μου κάνουν κάτι σε πολύ κιτς μπί μούβι... ήταν ανάγκη να το ζήσουμε και αυτό; Ο Πέτρος βέβαια, άρχοντας!
* Αχ, βρε μήπως κάνουν κιτσερέλα πάρτυ; είναι θεματική η βραδιά; Άσχετο, το ζεύγος Κωστόπουλου - Μπαλατσινού ξεκίνησε νέα καριέρα; Πολύ φοριέται το "κριτής", μήπως να γίνω κι εγώ?
* Τόσο πλαστικό κόσμημα είχα να δω από τότε που έντυνα τις Μπάρμπι μου....
* 01:45 Ο Μαραθώνιος Ταλέντων έλαβε τέλος. Ευτυχώς!
Ρούλα Vs Χριστόφορου
Και ξαφνικά εμφανίστηκε η Ρούλα! Μέσα σε ένα σύννεφο από φώτα και γκλάμουρ με κόκκινη ουρά. Η ελληνική τηλεόραση βάλθηκε να αναβιώσει τα μεγάλα της σώου, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σε άλλο κανάλι χορεύουν οι λύκοι-στάρς και σε άλλο κάποιοι προσπαθούν να γίνουν σταρς… Στο δε άλλο, άλλο βράδυ, περνούν και πολλοί άλλοι που πιστεύουν ότι ο θεός τους προίκισε με ομορφάδα και ταλέντο, για το δεύτερο τουλάχιστον δεν παίρνω και όρκο. (Άλλ’ αντί άλλων δηλαδή)
Απέναντι σε όλα αυτά το μεγάλο κανάλι μας κερνάει γλυκό του κουταλιού με 4 κουτάλια (δύσκολοι καιροί γαρ) γλυκόπικρο περγαμόντο σε εγγλέζικη παλιά πορσελάνη. Κλείσε τα μάτια και θα θυμηθείς…
Ποιοί είναι όλοι αυτοί που ζουν μέσα στην 42αρα πλάσμα μου; Όλα τα μεγαλώνει, την λάμψη, την ομορφιά, την ασχήμια, την αλουσιά στο μαλλί, την φλέβα που πετάει στο μέτωπο.
Η Ρούλα βάζει το μπούστο της μπροστά, λάμπει και ζητωκραυγάζει πάνω σε ένα τεράστιο πλατώ, ο Χριστόφορος και οι άλλοι 3 βουρκώνουν, τινάζεται η φλεβίτσα τους και αναλύουν μεταξύ τους όλα τους τα εσώψυχα βάζοντας στην παρέα τους άλλους 10.
Απ’ όπου και αν το κοιτάξεις η ελληνική τηλεόραση έχει πολυκοσμία και συνήθως βλάπτει σοβαρά την υγεία.
Στον καναπέ με το Greek Idol (σε ζάπινγκ, ευτυχώς)
* Ρούλα Vs Χριστόφορου! Αθάνατη Ελληνική Τηλόλα!!!
* ΝΑΙ είναι επίσημο πια! Το ΔΝΤ μας έφερε και την Ρούλα! Άουερ φιούτσερ ιζ άουερ πάστ!
* Καλά, ακόμη να τελειώσει; Είναι και μεγάλη γυναίκα, πόσο να αντέξει όρθια μέσα στον κορσέ;
* Βλέποντας τους όλους μαζί, παίκτες - επιτροπή - παρουσιάστρια, μου κάνουν κάτι σε πολύ κιτς μπί μούβι... ήταν ανάγκη να το ζήσουμε και αυτό; Ο Πέτρος βέβαια, άρχοντας!
* Αχ, βρε μήπως κάνουν κιτσερέλα πάρτυ; είναι θεματική η βραδιά; Άσχετο, το ζεύγος Κωστόπουλου - Μπαλατσινού ξεκίνησε νέα καριέρα; Πολύ φοριέται το "κριτής", μήπως να γίνω κι εγώ?
* Τόσο πλαστικό κόσμημα είχα να δω από τότε που έντυνα τις Μπάρμπι μου....
* 01:45 Ο Μαραθώνιος Ταλέντων έλαβε τέλος. Ευτυχώς!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)