Μαγεία

Ζω σε μια πόλη μαγική.  Κάθε βράδυ μικρές νεράιδες πασπαλίζουν τη θάλασσα με νεραιδόσκονη και τα ζευγάρια ερωτεύονται ξανά.

26.09.12

Να σου δώσω ένα φιλί εκεί που πονάς.

Να ανοίξω την αγκαλιά μου και να κρυφτείς.

Και μετά να κλείσω την πόρτα μην σε ακολουθήσει  ο φόβος σου ως εδώ.

Να ανοίξω τα παράθυρα και να φωνάξεις, να στείλεις την φωνή σου παντού.

Να μεγαλώσεις, να ανδρωθείς, να κυνηγήσεις εσύ τους φόβους σου και να τους νικήσεις. 

Θυμητάρια Καλοκαιριού

Ξημέρωσε Σεπτέμβρης

Ραψανη Ολύμπου

Οι Σιωπές (μας)

Υπάρχουν μέρες που σ’αγαπώ πιο πολύ κι άλλες που ζω χωρίς να σε θυμάμαι.  Ανάμεσα σε σιωπές μεγαλώνουμε. Σε μια καλημέρα και μια καληνύχτα παραδινόμαστε. Πέφτουμε στο μαξιλάρι μας και δεν μιλάμε. Κι άλλες φορές κοιτιόμαστε κι είναι σαν να τα λέμε όλα. Δικά σου όλα. Υπάρχουμε σε στιγμές εκκωφαντικής ευτυχίας ή δυστυχίας.  Ανάμεσα σε παύσεις και σημεία στίξης. Κυρίως ανάμεσα σε ερωτηματικά ρουτίνας.  – Τι θα φάμε; - Πώς πέρασες; -Τι ώρα θα γυρίσεις;  - Πότε έπαψες να μου μιλάς;  

...

 

 

Καλοκαιρινές Εικόνες [9]

Τι είναι το καλοκαίρι;   Μια παραλία με ψιλό χαλίκι και γαλαζοπράσινα νερά, κρυμμένη πίσω από ένα βουνό…  Ένας βράχος που τον σκαρφαλώνουν παιδιά για να παραβγούν στις βουτιές. Τα σπόρια απ’ το καρπούζι κολλημένα στα μάγουλα σου  να τα ξεπλένει η θάλασσα. Ένας ίσκιος πολύτιμος όπου κουλουριάζεις το κορμί σου με τα μάτια κλειστά.  Το κύμα όταν σκάει στα πόδια σου.  Η μέρα που δεν τελειώνει ποτέ, σαν πρώτο ραντεβού…  Καλοκαίρι εσύ κι εγώ.  

 

 (Όπου με ταξιδεύεις είναι καλοκαίρι)

Καλοκαιρινές Εικόνες [8]

Στην παραλία, να έχει σηκώσει αέρας και να κυνηγάς ένα παρεό με πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια… Και να φεύγει τόσο μακριά που να χάνεται από τον φακό σου.

Καλοκαιρινές Εικόνες [7]

Βαλαωρίτου

Η πόλη είναι γυναίκα που τραγουδά.

Μπάρμπι

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με Τρανσφόρμερς και Χελωνονιντζάκια....   

Δένω τα μάτια μου για να μην βλέπω αυτά που κάνουν δίπλα μου μα έτσι τα κάνουν και σε μένα.  Κι εγώ δεν έχω φωνή να υψώσω και να πω «ξεκουμπιστείτε, μαζευτείτε στην φωλιά σας», μου την αντάλλαξαν με τσιρίδες στα δελτία των οκτώ, και στα ρεφραίν ανούσιων βλαχοπόπ  τραγουδιών.   Δένω τα μάτια μου για να συνηθίσω το σκοτάδι που θα με ρίξουν  ξανά, αυτοί που χρόνια λογάριαζα για φίλους, που δάνειζαν τις τράπεζες και τα αφεντικά μα τώρα δεν ζητούν, απαιτούν τα πάντα κι άλλα τόσα πίσω.  Είμαι μια Μπάρμπι που ονειρεύεται ξέγνοιαστες βόλτες με ανοιχτή την οροφή δίπλα στην παραλία αλλά δένω τα μάτια μου για να μην δω το πωλητήριο που έχουν φορέσει στα καλοκαίρια μου, στα κύματά μου, στις αμμουδιές και στις γρανίτες μου.  Έμαθα να ζω έτσι,  κάνοντας όνειρα και φορώντας ροζ, το τίμησα τόσο πολύ στα γιάπικα χρόνια το μαύρο, γιατί δεν με αφήνετε να ζήσω όπως μου υποσχεθήκατε χρόνια πριν;

Είμαι μια Μπάρμπι σε μια βιτρίνα με πολιτικάντηδες Τρανσφόρμερς που έρχονται σε οργασμό στην σκέψη ότι κυβερνούν αυτό τον τόπο...

Τα γένη

Θα ‘ρχομαι και θα χτυπάω σαν κλέφτης,  θα σου κλέβω στιγμές, 

θα σου μιλάω για έρωτα, για όνειρα, για πόνο.

Ο πόνος, όνομα ουσιαστικό , γένους αρσενικού, στέκεται απέναντι του έρωτα.

Έρως, αρσενικός επίσης, αδίστακτος, αδηφάγος, πανούργος, καριόλης.

Αγάπη, γένους θηλυκού, αγνώστου πατρός, κόρη τσιγγάνας. 

Ξεμυαλισμένη, αφηρημένη…

Σκέψη, θηλυκό κι αυτό.   

Πού είσαι;

Κι εγώ...

Ερωτικό (Ι)

Απ’ όλα τα θεριά, 
αυτό που γεννά το σώμα μου 
μες στα δικά σου χέρια 
φοβάμαι πιο πολύ.

Απόψε 
θα γίνω σταγόνα ιδρώτα 
στ’ ανυποψίαστα κρυφά σου ‘θέλω’.

Σκοτάδι 
που θα σβήσει τη ντροπή.

Δάκρυ χαράς 
στο τελευταίο σου «αχ».

Κι όταν κι αυτό σωπάσει 
θα γίνω ζουμερό φιλί –ολόκληρη– 
να ξεδιψάσεις.

Αλήθειες (Ι)

Μικρές ιστορίες για μεγάλες φιλίες (IΙ)

Ο ένας φοβόταν την θάλασσα κι ο άλλος τα ύψη.  Ταξίδεψαν μακριά, αναγκάστηκαν να ανέβουν σε 4 καράβια με φουρτουνιασμένη θάλασσα και στην ψηλότερη ταράτσα μίας πόλης.  Κανένας τους δεν θα τα κατάφερνε μόνος του χωρίς ένα χέρι να τον κρατά.

Μικρές ιστορίες για μεγάλες φιλίες (Ι)

Οι φίλοι μου είναι τα φτερά στα ταξίδια μου, οι νότες στα τραγούδια μου, τα σημεία στίξης στις προτάσεις μου.    Πορευόμαστε μαζί χωρίς να μετράμε το χρόνο και το  γιατί…  Απλά συνυπάρχουμε στα όμορφα και στα δύσκολα, κι αν είναι μπορετό να κλαίς μόνος σου δεν είναι καθόλου ευχάριστο να γελάς χωρίς παρέα.

Τώρα

Κυνήγα με

Είμαι ήλιος και τρέχω,  μέρα και φεύγω κι εσύ ζητάς κι άλλο...

Πιάσε με

Σαν «κλέφτη» που τον στέλνει ο αέρας από εδώ κι από εκεί, ανοίγεις τα χέρια μα μπορείς;

Κράτα με

Πριν γίνω αγέρι και χαθώ πάλι, πριν σκορπίσω μακριά.

Φίλα με

Γιατί πέρασαν μέρες και δεν έχω μεταλάβει στάλα κόκκινο κρασί.

Αγάπα με

Χωρίς λόγο, χωρίς Θέλω, χωρίς Πάντα,

Για τώρα μόνο μπορείς;

Εδώ

Έχω ρίζες που με τραβάνε βαθιά στο χώμα.  Τώρα που τα κλαριά μου αγγίζουν ουρανό κάτι με τραβάει αντί να μ’ αφήσει να φύγω ψηλά. Στην δική μου ψυχανάλυση έρχονται τα ονόματα και οι χαρακτηρισμοί των άλλων.  Οι δικοί σου και οι δικοί τους.   Κι ούτε που ρωτάς εγώ τι πιστεύω, τι θέλω.  Αν θέλω να πάω πιο πέρα ή να κρατηθώ εκεί που αγαπάω.  Δεν σε πειράζουν τα λόγια μου γιατί δεν τα ακούς.  Στο μυαλό σου τρέχεις σε δρόμους ανοικτούς.  Στο δικό μου μετράω καλοκαίρια.  Είναι αυτή η ζεστασιά που δύσκολα πια συναντάς σε αγκαλιές χωρίς δικές σου μυρωδιές, σε ξένα μάτια. Μ’ αρέσει να κουρνιάζω στο χώμα, να τεντώνομαι, να το σκαλίζω με τα χέρια μου, να σκύβεις και να σου κλέβω φιλιά.  Μα εσύ φωνάζεις πως μπορώ κι άλλο, ακόμη πιο ψηλά… πιο πολύ.  Αχ να μ’ ήξερες λίγο ακόμη.  Να ’βλεπες τα δικά μου ταξίδια.  Τα δικά μου λιμάνια.   

...Μπήκε άνοιξη και στολίστηκα με  μικρά μπουμπούκια.