19

19 ημέρες για τα Χριστούγεννα!

Γιάννης Πετρής: "Timete Deum 2" @ bar tessera

Η ζωγραφική αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής, μέσα από σύγχρονες εικόνες παρμένες από τα media, τη μόδα ή το lifestyle, σε κενό χώρο, επαναπροσδιορίζει την έννοια του ''ωραίου'' ως προτύπου στην κοινωνία του σήμερα, της γενικευμένης αβεβαιότητας και της κρίσης των αξιών.

Ακουαρέλες αφαιρετικές, ρευστές και μονοχρωματικές, κολάζ που επανεξετάζουν τη σημασία των στοιχείων σε μια νέα σύνθεση-πραγματικότητα, με διάθεση υπερρεαλιστική και κάρβουνα με αναφορές στο ύστερο μπαρόκ, συνθέτουν την έκθεση με τίτλο «TIMETE DEUM 2».

Μία φράση σημειολογική που ορίζει τις ηθικές αξίες και εσωκλείει την αίσθηση του αιώνιου φόβου της ανθρώπινης ύπαρξης.

bar tessera - Κολοκοτρωνη 25 (Στοά Πραξιτέλους)

29/11 - 18/12/2010

Καρδιά μου

Σ’ ευχαριστώ για όλες τις καρδιές που μου χαρίζεις …

Για αυτές που φορώ, για αυτές που κρατώ και αυτές που μου ψιθυρίζεις στ’ αυτί.

Για αυτές που έρχονται αναπάντεχα και φέρνουν χαμόγελα κι εκείνες που τις περιμένω κρυμμένη πίσω από την πόρτα.

Για αυτές που μου τραγουδάς για καλημέρα.

Για αυτές που μου στολίζουν το λαιμό.

Για αυτές που σχηματίζουν τα δάχτυλά σου και κουνιούνται ρυθμικά «τακ τακ τακ».

Για τις καρδιές που ζωγραφίζεις στα εξώφυλλα των περιοδικών.

Για το «καρδιά μου» που φωνάζεις τώρα από μέσα…

Μα αν σε ευχαριστώ περισσότερο για κάτι είναι για την δική σου που με συντροφεύει στα όμορφα και στα δύσκολα!

- Έρχομαι καρδούλα μου.

Last Night

TIMETE DEUM 2

bar teSSera * Κολοκοτρώνη 25 * Στοά Πραξιτέλους

Η Γοργόνα

17 Νοέμβρη

Κάποιοι θυμομαστε, αμυδρα έστω, εκεινη την ημερα.
Κυρίως την λύπη και την αγανάκτηση στα προσωπα των δικών μας.
Και μετά την ελπίδα.
Αυτο ας κρατησουμε μόνο.

Βόλτα στην Autostrada

Αυτή η λιακάδα (ενός καθαρού μυαλού) και του Νοεμβρίου, αναπάντεχη, γαλήνια, σχεδόν εαρινή, με κάνει να θέλω να ταξιδέψω… Να μπω στο αυτοκίνητο και να πάω πολλά χιλιόμετρα μακριά, να ταξιδέψω προς βορρά.

Μία φωτο από ένα άλλο ταξίδι, ο Δον Κιχώτης ετοιμος να πολεμήσει τους μυλους στην γερμανική ύπαιθρο που κοροϊδεύουν τους ανέμους την ίδια ώρα που η πρωϊνή λιακάδα σκάει μύτη στην autostrada.

Εκλογές 2010

Μεθαύριο που θα μιλάμε πάλι για προβλήματα θυμήστε μου κι εμενα ότι έμεινα αμέτοχη (χωρίς ψήφο κ φωνη) σε αυτές τις εκλογές και μην με αφήσετε να μιλήσω τότε.

Την ώρα που η Ελλαδα απέχει απο τις κάλπες για να τιμωρησει την γενια του Πολυτεχνειου που μας οδηγησε ως εδω (μάλλον), το CINE+ (από το ψηφιακό μπουκέτο της ΕΡΤ) παρουσιάζει ντοκιμαντερ για την χουντα στα κρατη της Λατινικής Αμερικής...

Είναι περισσότερο έξυπνοι από όσο νόμιζα αν ειχαν σκοπό να μας ξυπνήσουν τέτοιους συνειρμούς.

(λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες)

Έρωτας Ποίηση

Το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ και η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ ειναι ο ίδιος ο ερωτας, ζωγραφισμένος με οξείες, περισπωμένες και δασείες. Έτσι ακριβώς όπως θα 'πρεπε να δοξάζεται στην γλώσσα που τον γέννησε και τον αποθέωσε!

Θεσσαλονίκη Έρως Άστυ

Addio Città
Η Θεσσαλονίκη του Εμμανουήλ Παπαδόπουλου
στρωμένη με το μουσικό χαλί των Calexico, Departure In F Minor

Χρόνια πολλά

Επιτρέψτε μου να εξαφανίζομαι αραιά και που… να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι στην αγκαλιά των φίλων μου.
Να ελπίζω και να προσεύχομαι.
Να μοιράζω όμορφες σκέψεις φωναχτά σε αυτούς που έχουν ανάγκη, σε μένα.
Να εύχομαι, να αντεύχομαι.
Να αγοράζω λουλούδια και να λέω Χρόνια Πολλά.
Και αν τα χρόνια δεν μετριόνται πια να λέω «θα σε σκέφτομαι πάντα με αγάπη».
Και να σου παίρνω λουλούδια που θα στολίζουν τα βάζα μου.
Επιτρέψτε μου να σφυρίζω φάλτσα μία μελωδία για ώρα πολλή.
Να σβήνω τα φώτα και τις οθόνες και να αφήνω τις φλόγες των κεριών να με οδηγούν.
Να φτιάχνω σκιές στους τοίχους.
Να αγαπώ.
Να θυμάμαι πόση αγάπη έχω πάρει,
να ζω.
Να σου αφιερώνω ένα τραγούδι, παλιό ρεμπέτικο, στρωτό.
Να σε χαζεύω στην φωτό στο κομοδίνο μου.
Να μου δίνεις δύναμη στα δύσκολα.
Να μου δίνεις ελπίδα μέσα από τις αναμνήσεις μου.
Να με κάνεις να κοιτώ μπροστά και να σ’αγαπώ (πολύ).
Να μην πάψω ποτέ να σε κουβαλώ σαν φυλαχτό στην καρδιά μου…
Χρόνια πολλά θα σε θυμάμαι.

Δ ί χ ω ς σ ο υ

Οι φίλοι μου είναι οι μουσικές τους

Οι φίλοι μου είναι οι μουσικές τους, οι ήχοι που τους ακολουθούν, τα βήματά τους στον χορό.

Οι φίλοι μου είναι ένα επίμονο σαξόφωνο μέσα στη νύχτα, ενα σόλο πιάνο, καμιά φορά απλά μία φυσαρμόνικα.

Έχουν ονόματα και γιορτές, κι οι γιορτές τους είναι οι μουσικές τους και οι γιορτες ειναι οι χοροί μας.

Οι φίλοι μου είναι οι μουσικές τους και γι'αυτό τους αγαπώ, για τις μελωδίες που σου αφήνουν στα αυτιά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Memories :)

Κόκκινη κλωστή δεμένη...

Στην άκρη του πουθενά υπάρχει μια μικρή κόκκινη κλωστιτσα, τόσο μικρή που δύσκολα την βλέπεις με γυμνό μάτι… εκεί τελειώνει το παραμύθι, εκεί αγναντεύεις το άπειρο κρεμασμένος από αυτή την μικροσκοπική κλωστή. Αντέχει όλο το βάρος του κόσμου εάν το ζύγι δείχνει καλοσύνη κι αγάπη αλλά σπάει στον φθόνο και στην κακία. Και να που έμεινε μία τόση δα κλωστίτσα. Το τέλος του παραμυθιού. Η αρχή του τέλους και του πουθενά…

Red, White, Brown
by Mark Rothko

Δώσε μου Πεταλουδίτσες!

Ειναι κάποιες Τετάρτες που θυμίζουν Παρασκευή.... Λατρεύω αυτή την ψευδαίσθηση!

La chanson des vieux amants
by Jacques Brel

Bien sûr, nous eûmes des orages
Vingt ans d'amour, c'est l'amour fol
Mille fois tu pris ton bagage
Mille fois je pris mon envol
Et chaque meuble se souvient
Dans cette chambre sans berceau
Des éclats des vieilles tempêtes
Plus rien ne ressemblait à rien
Tu avais perdu le goût de l'eau
Et moi celui de la conquête

Mais mon amour
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore, tu sais, je t'aime

Moi, je sais tous tes sortilèges
Tu sais tous mes envoûtements
Tu m'as gardé de pièges en pièges
Je t'ai perdue de temps en temps
Bien sûr tu pris quelques amants
Il fallait bien passer le temps
Il faut bien que le corps exulte
Finalement, finalement
Il nous fallut bien du talent
Pour être vieux sans être adultes

Oh, mon amour
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore, tu sais, je t'aime

Et plus le temps nous fait cortège
Et plus le temps nous fait tourment
Mais n'est-ce pas le pire piège
Que vivre en paix pour des amants
Bien sûr tu pleures un peu moins tôt
Je me déchire un peu plus tard
Nous protégeons moins nos mystères
On laisse moins faire le hasard
On se méfie du fil de l'eau
Mais c'est toujours la tendre guerre

Oh, mon amour...
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore, tu sais, je t'aime.

Σε έναν ιδανικό κόσμο δεν θα χρειαζονταν τα λόγια για να επιβεβαιωσουν τα αισθήματα, θα αρκούσε το βλέμα (σου)...

Σε βλέπω...