Άκαπνη

28 χρόνια «βαριά» καπνίστρια και ξαφνικά ξύπνησα ένα πρωί και μου βρωμούσε.
Η μάνα μου σταυροκοπιότανε, οι θειες μου προσεύχονταν μην το ξαναρχίσω, οι φίλοι μου αναρωτιόντουσαν.
Ο φίλος μου παρέα με το πακέτο του εξοστρακίστηκε σε ένα βρώμικο μπαλκόνι μέσα στον χειμώνα και δήλωνε με κάθε ευκαιρία την διαφωνία του. Μετά συνήθισε ή μάλλον κατάλαβε αυτό που εγώ χρόνια ολόκληρα ως καπνίστρια δεν είχα καταλάβει:
Ο καπνός ενοχλεί τους άκαπνους, τους βρωμάει, τους ζαλίζει, τους «λεκιάζει» το φρεσκοπλυμένο τους ρούχο.

Διευκρινήσεις
- 28 χρόνια σημαίνει σχεδόν μια ολόκληρη ζωή
- Βαριά καπνίστρια σημαίνει 2-3 κόκκινα πακέτα την ημέρα…
- Tο φρεσκοπλυμένο μου ρούχο είναι τα πάντα, τα μαλλιά μου, τα σεντόνια μου, τα ρούχα μου,o καναπές μου, η …ανάσα μου
- 21 Σεπτέμβρη του 2009 έκλεισα το πακέτο μου και δεν το ξανάνοιξα ποτέ! Εχθές τo βρήκα ξεχασμένο σε ένα συρτάρι και το φυγάδευσα στην μεγάλη χώρα της Χαβούζας!

The Cove

Inspired by the Oscar-winning feature documentary THE COVE, stars from film, TV and music band together to help save Japan's dolphins. Please sign the petition and help us get the word out, http://www.takepart.com/thecove

Producer: Fisher Stevens, Chris Gartin, Lina Esco
Director: Andres Useche
Editor: Brian Torres, Andres Useche
Camera: Brian Torres, Derek Doneen
Original Music: Andres Useche, Trevor Wayne Howard
Re-recording Engineer: Greg Morgenstein

Ημέρα της Γης 2010

Πέρασε άλλη μια μερα της γης...

Κι εμείς ανθρωπάκια μικρά με τεραστια λάθη...

Τα δικα Σου και τα δικά Μου...

Θυμάμαι την μυρωδιά της Άνοιξης όταν ήμουν παιδί.

Πριν κάψουν τα δάση Μας για να χτισουν τις βιλες Τους με αρωγό την Ανοχή Μας...

Ας σκεφτούμε λίγο αυτα τα παιδιά που δεν θα μπορέσουν να πουν ποτέ "θυμάμαι τις μυρωδιες της Ανοιξης"...

Μμμμ...

Είμαι σε δίαιτα… και οι σκέψεις μου λερώνονται με μπόλικη σοκολάτα...
μμμμ...

Spring Rolls (Into Summer)

Οι φράουλες πνίγονται μες στην τεκίλα… Πού είναι ο Μίτς να τις σώσει; Τα τριμμένα παγάκια λιώνουν και τις παίρνουν μαζί τους ακόμη πιο βαθιά… χμμμ... *γελάκι πονηρό* … «μ’αγαπά, δεν μ’αγαπά»… «μ’αγαπά!».

Οι Μαργαρίτες ξεπροβάλουν την άνοιξη κι εγώ αγαπώ τις ροζ, με μπόλικο αλάτι.

. . . . . . . . . . . . . . . .

Για την φίλη μου την Μαργαρίτα
*μεγάλο φιλί*

Χθες βράδυ στην Αθήνα

I Think Of You

Franks Sinatra beautiful rendition of, I Think Of You.
With a Gordon Jenkins arrangement from the album (Where Are You),
original music: Piano Concerto No. 2 In C Minor Op. 18 - I. Moderato (Sergei Rachmaninov),
set to a photo gallery of the stunning Ava Gardner.

Καληνύχτα ....

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας κύριε Τσάρλι...

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ, Ομιλία στα 70στά γενέθλια του

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω
ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν
να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.
Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν
έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ
για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος
και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και
κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,
ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.
Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και
ο,τιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.
Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΑΓΑΠΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
έπαψα να έχω πάντα δίκιο.
Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω
να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν
ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.
Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου
η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω
ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,
κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις,
τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα
αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι,
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

Παγκράτι – Κολιάτσου

Κάποτε το έλεγαν Παγκράτι – Κολιάτσου, το πιο δημοφιλές τρόλεϊ της Αθήνας και ίσως το πιο πολυπαιγμένο στις ελληνικές ταινίες μεταφορικό μέσο πλην του παλιού τραμ… Το 11, που αν και κίτρινο σε εκείνα τα εφηβικά του χρόνια έμεινε στην μνήμη μας ασπρόμαυρο σαν το σελιλόιντ του Φίνου। Παγκράτι–Κολιάτσου το γνώρισα κι εγώ, μαθήτρια τότε, σε 50’ με πήγαινε από την αφετηρία στο τέρμα όπου με περίμενε ο πρώτος μου κρυφός έρωτας. Κυψέλη της δεκαετίας του ‘80 και της Αλλαγής, με τα κουτούκια και τα ρεμπετάδικα να κάνουν θραύση κι εγώ να τρέχω μεσημέρια κι απογεύματα πριν καλά-καλά ανοίξουν για να τον συναντήσω, και μετά βόλτα στη Φωκίωνος Νέγρη για καφέ ή παγωτό πριν με βάλει στο 11 της επιστροφής για ν’ανοίξει το δικό του ρεμπετάδικο… Κι υπήρχαν κάποια απογεύματα που ήμουν τυχερή, που έπιανε την κιθάρα του και μέσα στο κλειστό μαγαζί, καθόταν δίπλα μου και μου τραγουδούσε αυτά που αγαπάω μέχρι σήμερα, την Αριστοτέλους, το Όλα σε θυμίζουν, το Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά, το Όλες του κόσμου οι Κυριακές…

Έτσι γνώρισα κι έτσι αγάπησα το 11, ήταν για μένα χρόνια ολόκληρα, ακόμη κι όταν πια δεν υπήρχε ο πρίγκιπας, η στολισμένη άμαξα που με πήγαινε ως εκείνον. Τις Κυριακές τα μεσημέρια μαζί μου ανέβαινε από τον Δεληολάνη ένα σμάρι από καλοντυμένες κυρίες που κατέβαιναν στο Άλσος ή στο Ζάππειο για καφέ, άλλες στην Πανεπιστημίου να προλάβουν τις απογευματινές – λαϊκές (παραστάσεις), κάποιες στην Πατησίων … Τις άκουγες και συνήθως ζούσες την γιορτή τους. Με όμορφα χρώματα και φώτα ήταν τυλιγμένες και οι βραδινές διαδρομές, με ζευγάρια καλοντυμένα που κρατούσαν κουτιά από το Αριστοκρατικόν ή καθημερινές με φοιτητές και σπουδαστές να ψιθυρίζουν ερωτόλογα, και η Κυψέλη φαινόταν στην επιστροφή τόσο κοντά στο Παγκράτι και μετά αυτός ο ποδαρόδρομος και το φτερούγισμα της καρδιάς μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Χρόνια αργότερα που οι έρωτες μου είχαν αυτοκίνητα, μηχανές και με αυτά αλώνιζα το λεκανοπέδιο, το 11 ανέβηκε μέχρι την πόρτα μου και τις απειροελάχιστες φορές που το χρειάστηκα δεν μου επέτρεψε να περπατήσω καθόλου. Και συνέχισε να εξαπλώνεται και να αλλάζει, κρατώντας πάντα το νούμερο 11 και λίγο - μέσα στη γεωμετρία του - από το παλιό του εκείνο χρώμα, το κίτρινο της γιορτής.

Είχα πολλά χρόνια να μπω βράδυ κι έτυχε να συμβεί πρόσφατα. Επειδή μεγαλώνω και μου αρέσει να αναπολώ βρέθηκα σε μία στάση στο Παγκράτι και το περίμενα. Μπήκα σε ένα τρόλεϊ που μου θύμιζε κάποιο μετρό του εξωτερικού με ψυχρό φωτισμό από αυτούς που δεν σου κάνουν σκιές με γωνίες στο πρόσωπο αλλά σε δείχνουν εκρού και άκαμπτη σαν την Γιάννα, που δεν φωτίζουν τα faux των κυριών αλλά σε γερνούν επικίνδυνα. Μέσα σε αυτό το φως έψαχνα «κουστούμια», πρόσωπα και ιστορίες όπως έκανα άλλοτε, εις μάτην. Δεν βρήκα τίποτε που να μου θυμίζει το Όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου. Το βλέμμα μου συνάντησε και προσπέρασε μία κοπελίτσα με το i-pod της, ένα ζευγάρι κινέζων μικροπωλητών με την πραμάτεια τους, ανίχνευσε τα πρόσωπα από 2 (τέως;) πρεζόνια που ήταν τόσο βαθιά σκαμμένα θέ μου, και στάθηκε σε μία κυρία με μαζεμένο μαλλί και ένα φωτεινό κόκκινο παλτό. Ήταν η κυρία που περίμενα ότι επέστρεφε από το θέατρο ή από κάποιο τσάι με φίλες. Χαμογέλασα. Και τότε σηκώθηκε, και φάνηκε το κάτω μέρος του κόκκινου παλτό με τις λάσπες, μία λερωμένη πιζάμα με καρτούνς αντί για παντελόνι, και 2 παράταιρα τεράστια αθλητικά παπούτσια. Κατέβηκε φορτωμένη 2-3 σακούλες Σκλαβενίτης σε μέρα με κλειστά μαγαζιά.

Στην επόμενη στάση κατέβηκα και περπάτησα. Δεν θα με ένοιαζε αν αυτό το ζούσα σε οποιοδήποτε άλλο μέσο, σε οποιοδήποτε άλλο τρόλεϊ, όχι σε αυτό που έβγαζα σεργιάνι την έφηβη ερωτευμένη καρδιά μου. Περπάτησα, έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες όπως τότε, σφύριξα (φάλτσα και αδέξια ρουφώντας παγωμένο αέρα) τα τραγούδια εκείνης της αγάπης κι αποφάσισα να συνεχίσω να μετακινούμαι με ταξί.

3 χρόνια μετά

3 χρόνια μετά… Πάλι στο ίδιο αεροδρόμιο, στο ίδιο αεροπλάνο… την ίδια ώρα πτήση με 12 ώρες διαφορά… θυμάσαι; Πως δεν θυμάμαι; Όλα ακόμη εδώ τριγυρίζουν. Ήρεμα, γαλήνια, έφυγε ο πανικός. Είναι νύχτα, τότε ήταν ημέρα, μια ηλιόλουστη ζεστή μέρα του Γενάρη. Σήμερα κι απόψε έχει παγώσει η πόλη. Φοβήθηκα μην δεν πετάξω, θα ήταν τόσο άσχημο να λείπω από εκεί… Έλειψα την χειρότερη στιγμή, όχι πάλι. Είχα μπει σε εκείνο το ταξί στο Βενιζέλος και είχα τα χείλη σταφίδα, απλά ψέλλισα τη διεύθυνση και δεν κοίταζα πουθενά. Δεν ήμουν έτοιμη για το τι θα αντικρύσω. Από την μία ήθελα να του πω να με κάνει βόλτες στην πόλη και από την άλλη να φτάσει όσο πιο γρήγορα μπορεί…
Γιατί στα γράφω αυτά; Επειδή στο χρωστάω, επειδή είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για σένα τόσο καιρό μετά και μακριά. Είσαι στα αλήθεια μακριά;

Μπήκε ο καινούργος χρόνος!

♪♫•.¸¸♥¸¸.• Merry Christmas •.¸¸♥¸¸.•♫♪

Paulo Coelho, Amor

50 χρόνια Φεστιβάλ

Περπατώ στην Τσιμισκή και μ’ ακολουθεί ένα βουητό μέσα στη λιακάδα. Μία πλημύρα ήχων που θυμίζουν «καλημέρα», «τι κάνεις;», «κατέβηκες Αποθήκη;», «Ολύμπιον στις επτά» σε διάφορες γλώσσες. Οι πιο όμορφες μέρες της πόλης είναι οι μέρες του Φεστιβάλ με τρελή λιακάδα. Ανάγνωση εφημερίδας στο Nτορέ, εσπρεσάκι στην παραλία, κάτι κρύο στο χέρι στο καφέ της Αποθήκης. Η Θεσσαλονίκη είναι η παλιά παραλία της και το λιμάνι της, αυτά την ξεχωρίζουν από οποιαδήποτε άλλη πόλη των Βαλκανίων. Εκεί στο λιμάνι της έχει στηθεί η μεγαλύτερη γιορτή του κινηματογράφου, εκεί θα απολαύσεις υπέροχες ταινίες μαζί με τους δημιουργούς τους, εκεί θα παρακολουθήσεις τα περισσότερα μάστερ κλας, εκεί θα χαζέψεις το ηλιοβασίλεμα αυτής της πόλης που είναι μαγικό. Μα το ωραίο με το Φεστιβάλ είναι ότι για μία εβδομάδα όλο το κέντρο αποκτά ζωή, μία ακόμη ζωή πέρα από των ντόπιων, των φοιτητών και των περαστικών που πάντα το περπατούν… Θα στήσεις αυτί και θα στοιχηματίζεις την εθνικότητα της παρέας στο δίπλα τραπέζι, αρκετές φορές θα εκπλαγείς ευχάριστα από την πολυχρωμία τους, τέσσερις πέντε άνθρωποι από ισάριθμους έτερους πολιτισμούς, που τους κουβαλούν στην τέχνη τους. Θυμάμαι κάποιες μέρες του φεστιβάλ με βροχή, δεν ήταν τόσο όμορφες όσο η σημερινή, η χθεσινή, η προχθεσινή.
Πάρε το αεροπλάνο κι έλα να με βρεις, κάπου την παραλία πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά, θα διαβάζω εφημερίδα και θα παρακολουθώ το πολύχρωμο σεργιάνι, Ντορέ – Ολύμπιον – Αποθήκη…

Αντί καλημέρας

Πότε θα σταματήσει το παζάρι κάθε ξημέρωμα Κυριακής στα περίπτερα;
Ειναι καιρός οι εφημερίδες να ξαναγίνουν αυτό που δηλώσει το όνομά τους και να πάψουν να είναι σούπερ μάρκετ, dvd club, κι ό,τι άλλο...
Οι εφημερίδες μας όπως και τα κανάλια μας πλεονάζουν σε αυτή την χώρα!
Κύριοι εκδότες έλεος, δεν είναι ντροπή κάποιοι να παραμείνετε υπάλληλοι (έτσι κι αλλιώς έχετε υπαλληλική σχέση με αυτούς που εξυπηρετείτε)...

Ονειρεύομαι

Δεν καμώνομαι σκέψεις, μόνο όνειρα… Τα πασπαλίζω με μαύρη ζάχαρη και κανέλλα. Τα ξεροψήνω στους 200 βαθμούς Κελσίου για να κάνουν κρακ όταν σπάνε. Για να αντέχουν στο μούλιασμα μιας νυχτερινής βροχής. Για να’ναι γλυκά σαν το βλέμμα σου καρδιά μου και να μυρίζουν όμορφα. Ονειρεύομαι αρώματα και μουσικές κι ένα κρακ στην καρδιά γιατί κι εκείνο πρέπει…

«Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα ...»

Μεγαλώνουμε σε θερμοκοιτίδες που μπορούν να σπάσουν ακόμη και μ’ ένα τόσο δα μικρό χαλικάκι… Και μετά; «Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα ...» που λέει και η Χαρούλα… Μεγάλωσα… και μου πήραν όλα όσα νόμιζα δικά μου, έσπασαν τα παιχνίδια μου και έδιωξαν τις νεράιδες μου. Δεν είμαι γεννημένη για τα τούτα – έλεγα κάποτε – δεν είμαι έτοιμη για όλα αυτά, μονολογώ τώρα. Οι ασπίδες μου μακριά, σε άλλα γεωγραφικά πλάτη, οι ουρανοί μου νεφελώδεις χωρίς ευκρίνεια. «Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα ...» και έκατσα και γκούγκλαρα τον φόβο, την μόλυνση, τα ψέματα. Φοβήθηκα κι άλλο. Άι σιχτίρ, όλοι μου οι φόβοι, όλα μου τα ψέματα σε μια 17αρα οθόνη να με κοιτούν. Όλο το δηλητήριο να τρέχει μέσα στις φλέβες μου. Την άνοιξη θα ξαναγεννηθώ, κυριολεκτικά και μεταφορικά στα γενέθλιά μου. Θα βγάλω ανθάκια να τα μυρίζουν οι περαστικοί και να σταματούν. Να αρχίζουμε κουβέντα και να τους πιάνω το χέρι. Να τους συστήνομαι διά χειραψίας – να έρθουν οι δικοί μου άνθρωποι και να πέσω στην αγκαλιά τους και πάλι, χωρίς μαύρους κύκλους, χωρίς πόνους, χωρίς φόβο, μόλυνση και ψέματα… Αχ Χαρούλα… Στα σπάργανα ήταν το τραγούδι σου όταν με κοίταξε στα μάτια η ζωή μου…

Χρωματισμένες λέξεις

Σκέπτομαι, δεν θέλω να γράφω άλλο… βλέπω τις λέξεις να αιωρούνται στο μυαλό μου κι εγώ να τις τακτοποιώ στο χαρτί, στην οθόνη, χωρίς να τις ρωτήσω εάν αυτό επιθυμούσαν εξαρχής, αν είναι ευχαριστημένες με το νόημα που τους δίνω. Ειδικά τις πιο μεγάλες, αυτές που είναι πολυσύνθετες κι ενήλικες από καιρό ή εκείνες που παράγουν τόσες άλλες, ποια είμαι εγώ να τις κρατώ ακόμη από το χέρι και να μην τις αφήνω ελεύθερες να μου δείξουν εκείνες το δρόμο;

Σκέπτομαι πως ήρθε η ώρα να βουτήξω και πάλι τα πινέλα μου σε μια πολύχρωμη παλέτα. Ν’ αφήσω τις λέξεις να σωπάσουν και ν’ αφηγηθώ με τις εικόνες όσα ζω κι ό,τι επιθυμώ. Και να πάρω το ψαλιδάκι και την UHU μου vα παίξω με τις φωτο που αγαπώ…

Κι ύστερα, ας έρθουν κι οι λέξεις αν το επιθυμούν, να διαλέξουν τη θέση τους μέσα στους πίνακές μου…